Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

Memories...

Σκέψεις σκόρπιες, που γίνονται όνειρα...
Πρόσωπα, που έρχονται μόνο για λίγο...
Σα φλόγες που αναδύονται, μετατρέποντας
τις νύχτες, σε μικρές επίγειες κολάσεις...
Υποσυνείδητα, δε θες να τελειώσει η νύχτα...
Λίγο ακόμα... μη ξημερώσει και χαθούν οι εικόνες...
Ξυπνάς και νιώθεις πως μπορείς να δεις φως
κλείνοντας τα μάτια και ανοίγοντάς τα, να
δεις σκοτάδι...
Πονάνε οι αναμνήσεις...
Αρνείσαι να δεχτείς ότι άνθρωποι που αγαπάς, έφυγαν...
Παλεύεις να προσαρμοστείς στην πραγματικότητα...
Πρέπει να το δεχτείς...
Όμως είναι πάνω από τις δυνάμεις σου...
Πάνω από τη θέλησή σου...
Και σίγουρα, βουνά ολόκληρα, πάνω από τη λογική σου...


16 σχόλια:

  1. Ναι, πονάνε κι η άρνηση είναι κακός σύμβουλος Ματινάκι μου. Θέλει κουράγιο να κάνεις το αλισβερίσι με την πραγματικότητα και να το αποδεχτείς. Θέλει το χρόνο του...
    Καλό βραδάκι να έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό, αυτό... κακός σύμβουλος η άρνηση, αλλά προς το παρόν αυτή έχω, δυστυχώς, γαμώτο!
      Είναι νωρίς ακόμα, ίσως αργότερα έρθει καλύτερος σύμβουλος, όπως πχ η συνειδητοποίηση, δεν ξέρω... Μέχρι τώρα, μόνο μούδιασμα...
      Φιλάκια πολλά Μαρία μου :)

      Διαγραφή
  2. Είναι στιγμές Ματίνα μου, που μου έρχονται στο νου οι στίχοι από το εξαίρετο τραγούδι των Αδελφών Κατσιμίχα "αυτό που με πειράζει, είναι την απουσία σου, πως πάω να συνηθίσω....".
    Πατώντας στις σκέψεις σου πάνω στις μνήμες και στους ερχομούς προσώπων από αυτές, ώρες-ώρες με πιάνει τρόμος σαν να χάνονται κάποια μεγάλα πρόσωπα στη ζωή μας πίσω στα βάθη της λησμονιάς.
    Έχεις ένα εξαίρετο τρόπο να γράφεις και να προκαλείς συναισθήματα με τις σκέψεις σου.
    Καλό σου βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τραγουδάρα το ''Νύχτωσε νύχτα'' και εκπληκτικοί και πολύ αγαπημένοι οι Κατσιμίχα! Ο συγκεκριμένος στίχος, απλά τα σπάει Γιάννη μου!
      Σε ευχαριστώ για τα λόγια σου.
      Φιλί μεγάλο :)

      Διαγραφή
  3. Πονάει πολύ η απουσία,η απώλεια...και ακόμη περισσότερο η άρνηση και η αντίσταση μας στο να τη δεχτούμε....ουφ..θέμα που παλεύω να λύσω εδώ και χρόνια και εγώ και ακόμη λύση δεν βρήκα!
    Φιλιά πολλά Μελαχρινάκι μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως βλέπω, λύση δεν υπάρχει, απλά κάποια στιγμή, μαθαίνεις να ζεις με την απώλεια και την απουσία. Όταν πια φύγει η άρνηση και έρθει η αποδοχή!
      Θα έρθει κι αυτή, πού θα πάει? Ελπίζω δηλαδή!
      Ξέρεις, άρα με νιώθεις Ηλιοκέντητή μου!
      Φιλιά άπειρα! :)

      Διαγραφή
  4. Πόσο κοντά στις σκέψεις σου είμαι...

    Καλημέρα Ματινάκι μου με γλυκό φιλί ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ξέρω Ελένη μου και σε καταλαβαίνω απόλυτα!
      Καλημέρα με φιλιά πολλά ♥

      Διαγραφή
  5. "Βουνά", είναι η πιο σωστή λέξη αυτή...
    Και πόσες φορές χρειάζεται να τα ανέβουμε
    και να ξαναζήσουμε με την άρνηση... Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ορειβασία δεν έχω κάνει, αλλά το δρόμο πήγαινε-έλα για τα ''βουνά'' τον ξέρω :)
      Αυτή η ρημάδα η άρνηση, που θα μου πάει, θα την απομακρύνω με τον καιρό.
      Σμούτς πολλά ❤

      Διαγραφή
  6. Τι σου συμβαίνει Ματίνα μου και απ΄ τη προηγούμενη σου ανάρτηση κυκλώθηκες με μαύρες σκέψεις, γιατί είναι σκέψεις και εμείς τις γεννάμε!
    Μήπως φταίει η "εορταστική" και τόσο κάπως ατμόσφαιρα των γιορτών;
    Δεν μας κάνει καλό να γυρνάμε πίσω γιατί όλη τη γλύκα της ζωής μόνο στο τώρα υπάρχει!
    ΑΦιλάκια με μια πολύ ζεστή αγκαλιά! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι και το κλίμα των ημερών φυσικά, που μας κάνει και νοσταλγούμε περισσότερα αγαπημένα μας πρόσωπα που έφυγαν. Προχωράμε όμως και κοιτάμε μπροστά Στεφανία μου αγαπημένη!
      Φιλάκια πολλά πολλά :) <3

      Διαγραφή
  7. "Και σίγουρα, βουνά ολόκληρα, πάνω από τη λογική σου..."
    Αυτό ακριβώς όμως!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θέλεις να το συνειδητοποιήσεις, θες να το παλέψεις, αλλά δυστυχώς δε μπορείς... Οπότε τα βουνά είναι θεόρατα!
      Φιλάκια Μαράκι μου γλυκό!

      Διαγραφή
  8. Μερικές φορές δεν θες να ξεχάσεις και δεν είναι κακό για μένα.
    Αυτό που η ψυχολογία λέει πρέπει να αφήσεις πίσω σου ναι μεν είναι σωστό, αλλά αν πάλι εσύ δεν θες να αφήσεις ποιος μπορεί να στο χτυπήσει, αν εσύ είσαι οκ έτσι;
    Μην τα βλέπεις σαν βουνά που δεν ξεπερνιούνται. Δες το σαν βουνά που θες να τα ανεβαίνεις κάθε μέρα και ίσως γλυκάνεις. Όλα είναι θέμα οπτικής στην τελική για μένα. Και ο χρόνος φυσικά και βοηθάει σημαντικά!
    Πολλά φιλάκια Ματινάκι μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ βρε Αριστέα μου, πόσο δίκιο έχεις. Όλα θα φτιάξουν με τον καιρό.
      Σιγά σιγά, είναι αρχή ακόμα...
      Φιλιά αμέτρητα :)

      Διαγραφή

Τοποθετήσου... αλλά να ξέρεις, ότι σχόλια ανώνυμα, προσβλητικά ή με greeklish δε θα δημοσιεύονται...