Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016

Μπλογκοδιαθήκη!!!

Με μία αναδρομή στο παρελθόν και σε ανάρτηση - κόλαφο του φίλου Perinio, η οποία βρίσκεται εδώ, ήρθε η σειρά της δικής μου μπλογκοδιαθήκης και έρχεται και η δική σας.Κάποιους δε σας ξέρω καθόλου (ελάχιστους), κάποιους δε σας έχω γνωρίσει, αλλά έχουμε πει τόσα αυτά τα χρόνια, που είναι σα να σας ξέρω και κάποιους είχα την τύχη να τα πούμε και από κοντά...Θα προσπαθήσω να ειμαι δίκαιη και να μη μείνει κανένας παραπονεμένος... Αφήνω τα πολλά λόγια όμως και ξεκινάω...

Πριν σας πω τι αφήνω στον καθένα σας, να σας πω κάποιες τελευταίες μου επιθυμίες και παρακαλώ να μη τις αμελήσετε εκείνη την ώρα... Όταν πεθάνω λοιπόν, θέλω :

- να με βάλετε στο πλάι και με το ένα χέρι κάτω από το μαξιλάρι ναι?
- αντί για χώμα, να με σκεπάσουν με kinder bueno...
- να μη μου γράφετε ''καλό Παράδεισο'', για να μη με αναγκάσετε να γυρίσω να σας χαστουκίσω...
- να μου βγάλετε ανέκδοτα (βλ. Μικρή Αννούλα)...
- να βεβαιωθείτε ότι η γραμμή του αιλάινερ θα είναι ευθεία...
- να λέτε ''γαμάτο blog, αλλά έβλεπε Νικολούλη''....
- αντί για κόλυβα και καφές, να μοιράζονται κρέπες σοκολάτα - μπανάνα και σφηνάκιον σαμπούκα.
- να περνάει ένα ελικόπτερο πάνω από την εκκλησία και να ρίχνει ντόνατς...
- την περιουσία μου, δωρίστε τη στο σπίτι του άνεργου blogger...
- να περάσει η ζωή μπροστά από τα μάτια μου, να δω επιτέλους, ποιό μαγιό μου έκανε ωραίο κώλο...
- τα βυζιά να δωθούν σε κάποια φτωχή άβυζη...

Πάμε τώρα στην κληρονομιά...

1. Στο Σερενατάκι μου, αφήνω το εξοχικό μου δίπλα στη θάλασσα, να ηρεμεί, το ποδήλατό μου (ξέρει εκείνη γιατί) και το βρακί του George Clooney. Άπλυτο φυσικά, να έχει τη μυρωδιά του. Γιατί πρέπει να καταλάβει, πως μόνο πεθαμένη θα της αφήσω το πεδίο ελέυθερο χαχαχαχαχα :p

2. Στον Πρόεδρό μας, τον όμορφο, αφήνω 50 κασόνια μπύρες και 20 κιβώτια σαμπούκα, να πίνει για όσα δεν ήπιαμε και να λέει ''ο Θεός να τη συγχωρέσει'', μπας και τον ακούσει ο Θεός και το κάνει. Κι αν δεν το κάνει, σκασίλα μου κι όλας. Επίσης, τον καθιστώ υπεύθυνο για κάποιες θεογκόμενες φίλες μου, να τις προσέχει, να τις φροντίζει και να τις στηρίζει (στο πάτωμα, στον
τοίχο, στον ώμο του, όπου θέλει).

3. Στο πιο αγαπημένα στριμμένο άτομο εδώ μέσα, τον Χωστήρα αφήνω την ηλεκτρική μου κιθάρα Harley Benton, είναι ο μόνος που θα μπορούσα να την αφήσω. Κι ας μην ευχαριστιέται με τίποτα και ας έχει το ''ψόφος'' ψωμοτύρι...και καλημέρα να του πεις, ψόφος θα σου απαντήσει. Τόσο που και στην κηδεία μου, ''καλό ψόφο'' θα πει πάνω από το κουφάρι μου, το κεφάλι μου κόβω, χαχαχαχα.
Αν δε σου αρέσει η κιθάρα, να πάρεις τον πούλο λοιπόν και ψόφα εσύ, χαχαχαχα :p :p :p

4. Στη Μαρία Ν., αφήνω όλες τις προσωπικές μου σημειώσεις και τα απομνημονεύματά μου και την ορίζω δικαιούχο, να γράψει και να εκδώσει τη βιογραφία μου και να δώσει τα έσοδα όλα στο Χαμόγελο του παιδιού.

5. Στο Μανόλο, αφήνω όλα τα αριστουργήματα της θρυλικής ''Ρενέ''  που είναι η αγαπημένη του, καθώς επίσης και την επιθυμία μου να πάρει τις στάχτες μου και να τις ρίξει σε ξυλόφουρνο πιτσαρίας...

6. Στο Μαράκι, αφήνω όλη τη συλλογή από βιβλία μου, που δεν είναι καθόλου λίγα. Μόνο χώρο να έχει ή μάλλον δωμάτια να τα στοιβάξει!!!

7. Στον Κοινό Θνητό, αφήνω την επιθυμία μου, στο λαικό προσκύνημα που θα μου κάνουν, να είναι αξύριστος, ώστε όταν θα μου δώσει το φιλί του αποχαιρετισμού, να υπάρξει μία περίπτωση να αναστηθώ, χαχαχαχα.

8. Στον Perinio μιας και τόσο άχτι έχει να τα δει, αφήνω όλα μου τα εσώρουχα και τις ζαρτιέρες επίσης, με τον όρο για 40 μέρες, να το παίζει στη μνήμη μου, ΜΟΥΑΧΑΧΑ ΚΛΑΙΩΩΩ ΡΕΕΕΕ...

9. Στη the writer, επειδή είναι κι εκείνη χειμερινός τύπος όπως κι εγώ, αφήνω όλες μου τις μπότες και τις τσάντες, αρκεί να έχει μεγάλο χώρο αποθήκευσης. Να τις προσέχει και τις μπότες και τις τσάντες, γιατί είναι τα αγαπημένα μου αξεσουάρ και τα αγαπώ πολύ. Σμουτς!

10. Στον Makis Del. , αφήνω τις ποιητικές μου συλλογές και επειδή ζωντανή δεν παίζει να το κάνω ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ, να πάρει το άψυχο σώμα μου, να πάει σε μία γέφυρα, να το δέσει με σχοινιά και να το πετάξει να κάνω επιτέλους κι εγώ bungee jumping...

11. Στον Heliotypon αφήνω την πιο ωραία φωτογραφία μου, να την ποστάρει στο facebook, γράφοντας ''RIP... ΔΕ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΑΛΛΗ ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ''... :p :p :p

12. Στη Βολτούλα μου, αφήνω όλη τη μουσική μου συλλογή. Θα την απολαύσει, είμαι σίγουρη!

13. Στον gnostosagnostos αφήνω μία δωροεπιταγή σε sex shop και επίσης το κινητό μου και το λάπτοπ μου.

14. Στη Κική, αφήνω μία δωρεάν ετήσια διαμονή σε μεγάλο ξενοδοχείο στην Κρήτη, με απίστευτη θέα, όλα πληρωμένα,ώστε να μπορεί χαλαρή και άνετη να ετοιμάσει το νέο της βιβλίο, με τον όρο να μου το αφιερώσει!

15. Στην Αριστέα, αφήνω τους πίνακές μου με τα έντονα χρώματα και επίσης την προίκα μου όλη (και είναι ουκ ολίγη την πληροφορώ), που αποτελείται από χειροποίητα από τη γιαγιά, είτε στο χέρι, είτε στη ραπτομηχανή τραπεζομάντηλα, σεμεδάκια, καρεδάκια, σεντόνια, μαξιλαροθήκες και πολλά άλλα, που είμαι σίγουρη ότι θα εκτιμήσει.

16. Στον Αποκαλυπτάκο μου, αφήνω τις εικόνες μου (βοήθειά μας) και όλη μου τη συλλογή από ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου... (δε λείπει καμία).

17. Στο Χριστινάκι, αφήνω ένα εισητήριο με ανοιχτή ημερομηνία για Αμερική, πληρωμένο, γιατί ο φόβος μου για τα αεροπλάνα, δε με αφήνει να το χρησιμοποιήσω. Να πάει και να περάσει σούπερ.

Σε όλους τους υπόλοιπους, αφήνω την αγάπη μου και την ευχή μου.
Τώρα όσοι είστε διακαιούχοι της κληρονομιάς, καλείστε να γράψετε με τη σειρά σας , τη δική σας μπλογκοδιαθήκη. Και όσοι άλλοι θέλετε φυσικά. Και ο Πέρι, πρέπει να κάνει εκ νεου τη διαθήκη του, γιατί πέρασαν σχεδόν τρία χρόνια και από τη στιγμή που ζει ακόμα, μπορεί να την αλλάξει.

Σας φιλώ και να με θυμάστε, σνιφ... Και να μου βάλετε το ''Highway to hell'' των AC/DC να παίζει, μη ξεχνιόμαστε και στο πρώτο μου μνημόσυνο το ''Nightmare'' των MSG...
Φιλάρες :)




Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

ΜΗ ΤΟ ΖΑΛΙΖΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΧΑΛΑΕΙ...

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα, από το να έχεις χαμηλή αυτοεκτίμηση...
Όταν δεν εκτιμάς και δεν αγαπάς εσένα, δε θα το κάνει κανείς...
Μάθε να είσαι καλά με 'σένα και να σου αρέσει η παρέα σου...
Το να έχεις χαμηλή αυτοεκτίμηση κάνει μπαμ και στους άλλους, όσο
κι αν εσύ δε μπορείς να το καταλάβεις... ή αν το ξέρεις και απλά κάνεις
ότι δεν το καταλαβαίνεις... Έχει σημάδια που ''φωνάζουν''... 
Όπως η ανασφάλεια, το κόμπλεξ (μία λέξη, χιλιάδες ασθενείς), η 
μιζέρια, και η κλάψα! Aυτό με την κλάψα κυρίως δεν το αντέχω με 
την καμία όμως...

Χαίρομαι τους ανθρώπους που το ρίχνουν στην τρελή, όσα προβλήματα 
και να έχουν και δεν τους παίρνει από κάτω. Ίσως γιατί από μικρή, έχω
κάνει το γέλιο και την τρέλα μου, άμυνά μου... 
Δε χαλιέμαι για τίποτα και για κανέναν, αν θέλω να χαλαστώ, έχω 
σημαντικότερα πράγματα για να το κάνω,τα οποία είναι όντως σημαντικά 
και ποτέ δε θα το κάνω για μαλακίες!

Με τα θολά γυαλιά της χαμηλής αυτοεκτίμησης, βλέπουμε τον εαυτό μας
''λίγο'' και τους άλλους ''τεράστιους'', ικανότερους, δυνατότερους και πιο
αποτελεσματικούς από εμάς...
Το χειρότερο? Τα γυαλιά αυτά, μας εμποδίζουν να ανακαλύψουμε μέσα μας,
το πιο πολύτιμο προσωπικό μας στοιχείο, που λέγεται ''η αξία του εαυτού μου'',
ή αλλιώς... ΑΞΙΖΩ...!!!

Μάθε λοιπόν τον εαυτό σου πρώτα και βρες αυτό το μικρό στοιχείο, που είναι
το σημαντικότερο, για να καταλάβεις ότι αξίζεις και κυρίως να καταλάβεις 
ποιά πράγματα μετράνε στη ζωή και ποιά όχι και τόσο. Αν επιλέξεις να μην το 
κάνεις, τότε μια ζωή θα κλαίγεσαι και θα σε ενοχλούν όλα... ΝΟΜΟΣ!!!


Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

THE GAME IS OVER...

Εκείνη το παιχνίδι... Από αυτά τα ηλεκρονικά... Τύπου pac man...
Eκείνος ο παίχτης... Περιμένει να πάρει τη ρεβάνς...
Οι ''συναντήσεις'' τους, οι πίστες... Το παιχνίδι θέλει στρατηγική όμως...
Τα μικρά τερατάκια κάνουν την εμφάνισή τους συνεχώς και πρέπει
να τα καταστρέψουν... Ο παίχτης δεν το κάνει όμως...
Αφήνει όλα τα τερατάκια του παιχνιδιού, να σουλατσάρουν ελεύθερα
και να τρέχουν... Έχουν και ονόματα αυτά τα τέρατα...
Το κόκκινο ειναι η κακία, το κίτρινο η προσβολή, το πράσινο ο εγωισμός,
το γαλάζιο η αγένεια, το πορτοκαλί το ψέμα και το ροζ η υποκρισία...
Το παιχνίδι μισεί αυτά τα τερατάκια... Περιμένει από εκείνον να τα εξαφανίσει...
Είναι στο χέρι του παίχτη να τα εξοντώσει... Αλλά δεν το κάνει...
Εκείνος τα λατρεύει αυτά τα τερατάκια... του θυμίζουν τον εαυτό του...
Αν μπορούσε, θα τα έκανε ακόμα μεγαλύτερα... Έτσι είναι το παίξιμό του...
Ύπουλο... Δε παίζει για το παιχνίδι, αλλά για τη νίκη και μόνο...
Θέλει να ξεπεράσει κάθε σκορ...
Το παιχνιδι καταλαβαίνει ότι ο παίχτης δε παίζει τίμια...
Κανονικά, έχει άπειρες πίστες... Το παιχνιδι όμως, αποφασίζει να πάψει
να είναι παιχνίδι... Δεν αξίζει, όταν ο παίχτης είναι σκάρτος...
Και ξεκολλάει το σύστημα και μπλοκάρει κάθε επόμενη πίστα...
Γιατί έτσι πρέπει... Και κυρίως γιατί έτσι θέλει πλέον...
Δίπλα έχει πολλά παιχνιδια... Ας κάτσει σε ένα από αυτά ο παίχτης...
Γιατί το συγκεκριμένο παιχνίδι, έπαψε να είναι παιχνιδι...
Τουλάχιστον διαθέσιμο για το συγκεκριμένο παίχτη... Εκείνος ήθελε
να το τερματίσει... Κρίμα για εκείνον, που το παιχνίδι τερμάτισε μόνο του...
Η ρεβάνς όλη είναι του παιχνιδιού πλέον... Ο παίχτης δε ξέρει να παίζει...
Νομίζει πως ξέρει... αλλά δεν... Το παιχνίδι ικανοποιημένο πλέον, μπορεί
να αποθηκεύσει το σκορ και να πάρει θέση...
                               THE GAME IS OVER...



Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Σκέψεις νικοτίνης...

Ο έρωτας είναι πόνος...

Και ο πόνος έρωτας...

(είπε και τράβηξε μια τζούρα καπνού συνοφρυωμένη...)



Εμείς που ξενυχτάμε, έχουμε ένα δικαίωμα στη σοφία παραπάνω...




Επαναληπτικό, όχι διαγώνισμα,αλλά υστερόγραφο :p

Υ.Γ. Επειδή κάποιοι ίσως δε θα το είδατε στην προηγούμενη ανάρτηση, λόγω του
ότι το όνομα Black Rose υπήρχε ξανά εδώ μέσα, το έκανα και πάλι Bre Melaxrinaki.
Όσοι λοιπόν με έχετε προσθέσει στα blogroll σας με το Black Rose, κάντε τον κόπο και βγάλτε το και βάλτε με ξανά με το Bre Melaxrinaki...
Σας μερσώ, φιλάρες :)











Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Λάθη...

Προσπαθώ να μη κάνω λάθη...

Μα κάνω λάθη, όπως όλοι...

Τα αγαπώ τα λάθη μου...

Τα λάθη μου με κάνουν αυτό που είμαι...

Αυτοί που με αγαπούν τα ξέρουν...

Όπως κι εγώ τα δικά τους...

Πραγματικά μια αναλαμπή είναι η ζωή...

Μα χωράει πολλές φορές το ίδιο λάθος...



Υ.Γ. Επειδή κάποιοι ίσως δε θα το είδατε στην προηγούμενη ανάρτηση, λόγω του
ότι το όνομα Black Rose υπήρχε ξανά εδώ μέσα, το έκανα και πάλι Bre Melaxrinaki.
Όσοι λοιπόν με έχετε προσθέσει στα blogroll σας με το Black Rose, κάντε τον κόπο και βγάλτε το και βάλτε με ξανά με το Bre Melaxrinaki...
Σας μερσώ, φιλάρες :)

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ...

Οι επιθυμίες, παρόλο που έχουν τη δύναμη τη μια στιγμή
να υπερβαίνουν το χώρο και το χρόνο,
είναι αυτός ο ίδιος χώρος και χρόνος, που την άλλη στιγμή
τις γκρεμίζει...

Και όσο κι αν η ψυχή τις κρατάει στους δικούς της άφθαρτους
δρόμους ζωντανές, είναι και το σώμα που έχει ανάγκη να
αισθανθεί τη λυτρωτική τους δύναμη...

Υ.Γ. Έπειτα αναφοράς του ονόματος ''black rose'' επειδή υπήρχε
ξανά (δεν το ήξερα), επιστροφή στο bre melaxrinaki...
Ας ξανασυστηθούμε λοιπόν...πφφφ



ΚΙ ΟΜΩΣ...

Διαβάζω τη σκέψη σου...

Διαβάζεις τη δική μου...

Και είναι σα να γνωριζόμαστε χρόνια...

Μερικοί άνθρωποι, χωρίς να έχουν τίποτα να

μας δώσουν -υλικό,πρακτικό- είναι μοιραίοι στη ζωή μας...

Μιά κουβέντα, μια απλή φράση ή υπενθύμιση,

μπορεί να αλλάξει τα πάντα...

Aργείς???



Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Το άκουσα κι αυτό!!!

Όταν ακούς κάτι που δεν το ήξερες και σου κάνει εντύπωση
(πότε καλή, πότε κακή) και ένα ''αν είναι δυνατόν!!!'' ,
πετιέται αυθόρμητα... Ε αυτό είπα κι εγώ όταν άκουσα - διάβασα
τα παρακάτω...

1. Η σωστή γυναίκα, δεν κάνει ανωμαλίες στον έρωτα με το σύντροφό της 
και ότι η θέση της είναι να προσφέρει τον εαυτό της απλά και ήσυχα σε
εκείνον, μέχρι εκείνος να ευχαριστηθεί και πάντα με κλειστό το φως, 
γιατί δεν είναι σωστό να βγαίνει η λαγνεία στα μάτια της, ώστε να μη την 
περάσει για ''κοινή''.

Όποια το έγραψε αυτό,είναι από τις γυναίκες που πιστεύουν, ότι το να
κάνεις έρωτα με το φως ανοιχτό, είναι η τελευταία λέξη της διαστροφής...
ή ότι στοματικός έρωτας, είναι να μιλάς για το σεξ... Μπαμ κάνει η καύλα
στην περίπτωσή της!

2. Το 75,25% του λαού. πιστεύει πως η οικονομική κρίση ήταν προσχεδιασμένη
από διάφορα εξωθεσμικά κέντρα και το 13% του λαού αυτού, πιστεύει πως 
η Χρυσή Αυγή είναι η λύση στο πρόβλημά μας.

Σε αυτό το λαό, δεν κάνεις εκλογές. Μαγνητική εγκεφάλου κάνεις, με όλα
τα έξοδα πληρωμένα. Ναι, ναι, κυρ Στέφανε... βάλε μπόλικα ναρκωτικά, να
φτάνουν για όλους...

3. Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, οι Ιάπωνες έχουν το μεγαλύτερο IQ του
πλανήτη, ενώ οι Αφρικανοί το μικρότερο IQ.

Δεν ξέρω εσάς, αλλά εμένα αυτό τώρα, ένα πράγμα μου λέει... από τις δύο αυτές
αντιφάσεις, μπορεί κανείς να βγάλει το αυθαίρετο, αλλά λογικό από την άλλη
συμπέρασμα... Ότι το μέγεθος του πουλιού κάποιου, είναι αντιστρόφως
ανάλογο της ευφυίας του... :p :p :p

4. Eυτυχώς που υπάρχει και ο Λαζόπουλος και ακούγεται και η φωνή της λογικής!

Και κάπως έτσι, ανακαλύφθηκε η αναγούλα...

5. Στον έρωτα, η καλύτερη του ενός, είναι η χειρότερη του άλλου.

Συγχρονιστείτε μπας και πηδήξετε...

6. Το ρεκόρ οργασμών σε μία ώρα, το κατέχει Κινέζος, ο οποίος είχε 16 οργασμούς
σε μία ώρα. Δηλαδή,ανά 4 λεπτά οργασμός!Δε θα αναφερθούμε για το πόσο 
ευτυχισμένη ερωτικά, θα πρέπει να είναι η σύντροφός του!

Υπάρχει Κινέζα, που είναι ευτυχισμένη ερωτικά με Κινέζο???
Δηλαδή η σύντροφος του Αφρικανού τί να πει??? Λογικά οι Κινέζες,
ικανοποιούνται με την τριβή... :p

Τόσα άκουσα, ας πω κι εγώ ότι η γη είναι τετράγωνη!


λ




ΝΤΕΜΙΑΝ...

Tυχαία το ξαναδιάβασα και είπα να το μοιραστώ...

'' Όλοι μας ως το τέλος της ζωής μας, κουβαλάμε τα υπολείμματα από τη γέννησή μας, τις μεμβράνες και το κέλυφος από τ' αυγό ενός αρχέγονου κόσμου.
Πολλοί δεν καταφέρνουν ποτέ να γίνουν άνθρωποι.
Παραμένουν βάτραχοι, σαύρες, μυρμήγκια.
Πολλοί είναι άνθρωποι από τη μέση κι απάνω και ψάρια από τη μέση και κάτω.
Ο καθένας, ωστόσο, αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια της φύσης
να δημιουργήσει μια ανθρώπινη ύπαρξη. Οι ρίζες μας είναι κοινές.
Όλοι προερχόμαστε από την ίδια μήτρα.
Το κάθε άτομο ξεπετιέται από την ίδια άβυσσο, αγωνίζεται να πετύχει το σκοπό του. Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο, μα κάθε άνθρωπος μπορεί να εξηγήσει μόνο τον εαυτό του''.

                                     Έρμαν Έσσε, Ντέμιαν


Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

59+1 τυχαία πράγματα που δε ξέρεις για μένα…

Μετά από σχετική ανάρτηση της φίλης μπλόγκερ Μαρίας Νικολάου, σειρά μου
να παίξω σε αυτό το μπλογκοπαίχνιδο. Πρέπει  να γράψω 59 + 1
πράγματα που δεν ξέρετε για μένα...
Μην το ζαλίζουμε όμως, ας ξεκινήσω, δεν είναι και λίγα...




1. Είμαι φιλόλογος και έχω τελειώσει στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

2. Δεν πίνω ποτέ καφέ! Και όμως, ποτέ! Και ας καπνίζω σα φουγάρο. 

3. Δεν πίνω επίσης ποτέ ουίσκι και μπύρα, τα σιχαίνομαι. Μόνο σαμπούκα, Τίποτε άλλο.

4.Δεν υποκρίνομαι...Είναι σχεδόν πρακτικά αδύνατον να μη ή να σε συμπαθώ και να μη το καταλάβεις...Βασικά και να προσπαθήσω εγώ,έχω μια μούρη που μιλάει από μόνη της...

5. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, μπορεί να βρίζω ενίοτε εδώ μέσα, αλλά μόνο γραπτώς γίνεται αυτό. Για να βρίσω, πρέπει να με φέρεις εκτός εαυτού. Δε χάνω εύκολα την ψυχραιμία μου. Αλλά φρόντισε να είσαι μακριά, όταν γίνει αυτό.

6. Μιλάω τρεις γλώσσες απταίστως. Αγγλικά, Γερμανικά, Ιταλικά. Οπότε αν θες να με βρίσεις, κάνε το σε άλλη γλώσσα ή κάνε το στα Ελληνικά να το γουστάρω κι όλας, χαχαχα.

7. Δε μπορώ χωρίς μουσική πουθενά και ποτέ!

8. Παίζω κιθάρα και ακορντεόν.

9. Αποφεύγω να βλέπω ειδήσεις και πολιτικές συζητήσεις. Όχι επειδή δε με ενδιαφέρει, αλλά γιατί χαλιέμαι...

10. Αγαπώ το μαύρο χρώμα και συνήθως είμαι ντυμένη αποκλειστικά με αυτό. Το λες και φετίχ.

11. Σιχαίνομαι το ροζ χρώμα και ότι παραπέμπει σε αυτό.

12. Πανικοβάλλομαι όταν δεν έχω βιβλία να διαβάσω. Διαβάζω με μανία και συνεχώς. Θα μπορούσα να ζω σε ένα δωμάτιο, χωρίς τίποτα μέσα, πέρα από μουσική και τα βιβλία μου.

13. Ζωγραφίζω πολύ καλά. Η σχολή καλών τεχνών, έχασε ένα ταλέντο.

14. Απολαμβάνω τις στιγμές που είμαι μόνη. Αλλά για λίγο. Δε μπορώ χωρίς τα ποδοβολητά και τα γέλια των μικρών στο σπίτι.

15. Πιάνομαι από τις λέξεις. Μπορεί να πεις χίλια πράγματα και να πιαστώ από μία και μόνο λέξη, που ή θα μου αρέσει ή θα ξενερώσω.

16. Είμαι ξεροκέφαλη και πεισματάρα, σε σημείο που σπάω τα νεύρα του άλλου.

17. Βαριέμαι να εξηγώ τα αυτονόητα και δεν το κάνω.

18. Δε γουστάρω τις υποδείξεις. Αυθόρμητα βγαίνει ένα '' να τις βάλεις στον κώλο σου''.

19. Θα μπορούσα να ζήσω για πάντα στην Ιταλία.

20. Αποφεύγω σαν το διάολο, αυτούς που χαμογελάνε ψεύτικα. Νιώθω ότι φοράνε μασέλα.

21. Δε γουστάρω να βγαίνω το Σάββατο, μόνο και μόνο γιατί είναι Σάββατο.

22. Δε γουστάρω τη μάζα. Έχω άποψη, ξέρω τί θέλω και ότι κάνω ξέρω γιατί το κάνω.

23. Όποτε βλέπω ταινία με τη Τζούλια Ρόμπερτς, ψάχνομαι στον καθρέφτη, νιώθω ότι μου λείπουν μερικά δόντια.

24. Έχω κόλλημα με τις μπότες... αμέτρητα ζευγάρια και συνεχώς ανανεώνονται.

25. Σπάνια κρατάω ομπρέλα όταν βρέχει. Μόνο σε περίπτωση θεομηνίας, χαχαχα. Τρελαίνομαι να νιώθω τη βροχή πάνω μου. 

26. Δε θα μπορούσα ποτέ να είμαι λεσβία. Εδώ δε μπορώ να αντέξω εμένα στην περίοδο, θα αντέξω την άλλη? Με την καμία όμως.

27. Όταν δω κάποιον να πέφτει, γελάω αμέσως. Καμιά φορά, δεν πρέπει το ξέρω, αλλά είναι η πρώτη αντίδραση και όχι από ευχαρίστηση. Απλά γελάω. Αμέσως όμως ρωτάω αν είναι καλά, ασχέτως ότι συνεχίζω και γελάω. Ακόμα κι εγώ όταν πέφτω, πρώτα γελάω και μετά πονάω.

28. Είμαι Ολυμπιακάρα.

29. Όταν κάτσω να δω ταινία, γίνομαι έξαλλη αν αρχίσουν να μου μιλάνε και περισσότερο, αν μου λένε την υπόθεση.

30. Δεν είμαι καθόλου ρομαντική, μα καθόλου λέμε. Ευαίσθητη πολύ, ρομαντική με τίποτα. Θα κάνω κάποια στιγμή σχετική ανάρτηση, για να γίνω πιο σαφής.

31. Είμαι αλλεργική στην πιπεριά.

32. Λατρεύω τα γλυκά και ειδικά ότι έχει να κάνει με σοκολάτα.

33. Κλαίω εύκολα και δεν ντρέπομαι για αυτό. Ακόμα και με μία ταινία, με ένα τραγούδι, αλλά ειδικά όταν βλέπω μικρά παιδιά να υποφέρουν. Αυτό είναι και το πιο τρωτό μου σημείο.

34. Από τα 12 μέχρι και σήμερα στα 37 μου, έχω λατρεία στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

35. Είμαι ψείρα με την καθαριότητα. Κυκλοφορώ αγκαλιά με τη χλωρίνη σπίτι.

36. Μπορεί να έχουμε τον περισσότερο χρόνο καλοκαίρι εδώ στην Κρήτη, αλλά λατρεύω το χειμώνα. Ίσως επειδή αγαπώ τη βροχή. Δεν ξέρω, πάντως θα μου άρεσε πολύ να είναι συνέχεια χειμώνας.

37. Φοβάμαι τα αεροπλάνα. Τρέμω όμως λέμε...

38. Μαγειρεύω υπέροχα και μου αρέσει πολύ να είμαι στην κουζίνα μου.

39. Έχω ένα γερμανικό ποιμενικό τη Σίμπα.

40. Σιχαίνομαι το γάλα. Μου αρέσουν όλα τα γαλακτοκομικά, αλλά δεν πίνω ποτέ γάλα. Μπλιάχ.

41. Είμαι αγχώδης όσο δεν πάει.

42. Δε γουστάρω να μιλάω πολύ ώρα στο τηλέφωνο. 

43. Δε θα παρακαλέσω ποτέ για οτιδήποτε και οποιονδήποτε.

44. Δεν ασχολούμαι με ζώδια και μαλακίες.

45. Όταν δω κατσαρίδα, βάζω τα κλάμματα :p

46. Δυστυχώς, δεν έχω εγωισμό. Πολύ ζηλεύω αυτούς που έχουν, γιατί κοιτάνε και την πάρτη τους. 

47. Πίνω σαν Αμερικανάκι την Coca Cola. Eθισμός.

48. Βλέπω φανατικά Νικολούλη. Δε χάνω εκπομπή. Ναι ναι, κι όμως...

49. Δεν είμαι του ύπνου και κοιμάμαι γενικά λίγες ώρες.

50. Όταν ξενερώνω, δεν έχεις καμία πιθανότητα να μου περάσει. 

51. Δεν έχω κόμπλεξ ούτε ταμπού.

52. Προτιμώ τη μηχανή από το αυτοκίνητο.

53. Γελάω δυνατά, πολύ δυνατά. Μιλάω επίσης δυνατά και λέω πάντα αυτό που νιώθω αρέσει δεν αρέσει. Ποτέ όμως με τρόπο που να μειώσω τον άλλο.

54. Έχω αλλεργία στα ''πρέπει''.

55. Δεν κρατάω κακίες. Ο θυμός μου είναι αναπτήρας. Αν όμως πω ότι δεν υπάρχεις, δεν υπάρχεις, απλά.

56. Κάθε πρωί το ξυπνητήρι μου χτυπάει με το ''Highway to hell'' των AC/DC. 

57. Δεν αντέχω τη μιζέρια και την κλάψα. Εξαφανίζομαι από όπου τις συναντήσω.

58. Είμαι πολύ περήφανη που είμαι Κρητικιά, και δε θα άλλαζα με τίποτα τον τόπο μου.

59. Δε δίνω σημασία στο τι λένε για μένα, άτομα που δε με έχουν γνωρίσει, αλλά ούτε το προσπάθησαν. Ας λένε... Έτσι κι αλλιώς, το μύθο μου κεντάνε,χαχαχαχα.

60. Το τελευταίο που δεν ξέρετε για μένα, είναι ότι έχω κάνει μισό πακέτο τσιγάρα, για να καταφέρω να συμπληρώσω τα 60 πράγματα που δεν ξέρετε και που στο φινάλε σκασίλα σας κι όλας, αλλά ούφ... τέλος!Eίναι κι άλλα που δεν ξέρετε, αλλά σιγά μη σας πω. Μαντέψτε τα,χαχαχα.

Δε θα κάνω προσκλήσεις ονομαστικά για το παιχνιδάκι, το πασάρω σε όποιον θέλει να παίξει.

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Δυο ζωές...

Και τί ήθελα από τη ζωή μου?

Πες μου, τί ήθελα?

Δυο ζωές...

Μια σοβαρή και μια γελοία...

Να πηγαινοέρχομαι...




Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

ΑΠΛΑ...

Αυτό που ο απέναντι δεν καταλαβαίνει,

είναι αυτό που αδυνατείς να εξηγήσεις...

Αλλά πάλι,

υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν έχουν εξηγήσεις....

ΑΠΛΑ τα νιώθεις...

ΑΠΛΑ συμβαίνουν...

Και είναι λίγοι που αυτό το "απλά" μπορούν να το κατανοήσουν...


Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

Τα θέλω μου...

Συμβαδίζω με τα ''θέλω'' σου, για να μη γνωρίσεις τα δικά μου...

Γιατί τα δικά μου ''θέλω'' είναι γεμάτα ηδονή...

Τα έχω φυλάξει λοιπόν καλά, στην πιο κρυφή μου πλευρά...

Μαζί με όλες τις βρώμικες σκέψεις μου...

Αυτές που θέλω να σου ψιθυρίσω...

Ίδιες με τα ''θέλω'' μου μωρό μου...

Κρύβω λοιπόν τα δικά μου ''θέλω'', γιατί δε χωράνε στα δικά σου...

Λες και τα ''θέλω'' μπαίνουν σε καλούπια...



Και γαμώ τα όνειρα...

Βρισκόμουν σε ένα οργασμικό τετ α τετ με τον Πιρς Μπρόσναν, όταν χτύπησε ο συναγερμός του δίπλα, καταστρέφοντας κάθε πιθανότητα να νιώσω τα χέρια του Πιρς γύρω μου, πάνω μου, μέσα μου. Μόνο φιλιά προλάβαμε να ανταλλάξουμε... (κάτι είναι κι αυτό θα μου πεις...).

Ερωτική συνεύρεση τέλος...

Γαμώ το συναγερμό σου γείτονα με τα ίου ίου ίου... 

Υ.Γ. Πιρς Μπρόσναν, είμαι η γυναίκα της ζωής σου... Πορεύσου με αυτό!




ΕΔΩ ΣΕ ΘΕΛΩ...

Μα είμαι ρίσκο...

Με αντέχεις;;;

Έχεις τα κότσια;;;



Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΠΙΕΣ ΟΣΟ ΘΕΣ... ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΠΑΡΕΙΣ ΣΤΡΟΦΕΣ...

Σαν καπνός από κερί σβησμένο, οι αναμνήσεις επιστρέφουν ξανά,
κι εγώ ανίσχυρη να τους αντισταθώ, παραδίνομαι στη δύναμή τους...

Η νύχτα γεμίζει τα μάτια μου, μπλοκάρει τις αισθήσεις μου,
με παγιδεύει σε ένα λαβύρινθο αντιμέτωπη με τα ίδια πάντα λόγια,
με τις ίδιες πάντα εικόνες...

Πιάνω το κεφάλι μου και με τα δυό μου χέρια και προσπαθώ να το
σταθεροποιήσω πάνω στο λαιμό μου. Αδύνατο.

Εξακολουθεί να γυρίζει γύρω γύρω από το δωμάτιο και το σύμπαν,
σα δορυφόρος εκτός τροχιάς. Αφού με πειράζει το ποτό, γιατί πίνω?

Πονοκέφαλε τον παίρνεις....







Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2016

ΜΗ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ... ΞΕΝΕΡΩΝΩ...

Δεν είναι δύσκολο να ξενερώσεις έναν άνθρωπο. Πόσο μάλλον εμένα, που είμαι σε ηλικία που θυμώνω δύσκολα, αλλά ξενερώνω στο τσακ μπαμ. Αν κάνεις κάποια πράγματα, είτε γυναίκα είσαι, είτε άντρας, μη με είδατε. Αν θες λοιπόν να με ξενερώσεις, άκου τι πρέπει να κάνεις. Eυκολάκι.

- Μίλα μου με ειρωνία... Δεν έχω χειρότερο. Καλύτερα να με πυροβολήσεις στον κρόταφο να τελειώνω.

- Προσπάθησε να με αλλάξεις. Πές μου πως πρέπει να είμαι... Όταν μου το πεις αυτό, δένομαι σε ένα πάσσαλο μονάχη, να μη γίνω.

- Θεώρησέ με δεδομένη... Τον πούλο τον παίρνεις γρήγορα.

- Να είσαι υστερόβουλος/η... λίγα πράγματα σιχαίνομαι,όσο τον υστερόβουλο άνθρωπο με προοδευτικές απόψεις... Αν η ψυχή σου είναι βόθρος, να το χέσω το ανοιχτό σου μυαλό.

- Πες κάτι πίσω από την πλάτη μου... Αυτός είναι ο πιό αποτελεσματικός τρόπος να εξαφανιστώ. Ότι θες πες το κατάμουτρα. Ακόμα και να με βρίσεις. Θα σου βγάλω το καπέλο. Όχι πισώπλατα όμως, δεν έχει γυρισμό μετά. Το ίδιο ισχύει και για όσους δε μου λένε αυτό που πραγματικά θέλουν να πουν, όπως και για εκείνους που άλλα λένε τη μία και άλλα την άλλη... κότες...

- Πες μου τη φράση ''για το καλό σου στο λέω''...  Πίστεψέ με, κρατιέμαι να μη σου ρίξω μπουνιά. Το καλό μου το ξέρω εγώ και μόνο. Εσύ κοίτα το δικό σου καλό.

- Σκέψου για μένα ότι ''θα τη φτύσω και θα κολλήσει''...  χαχαχαχαχαχαχα γαμιέμαι στο γέλιο. Έτσι και με φτύσεις, δε κολλάω όπως συνήθως λένε. Με έγραψες? Ξενέρωσα με τη μία, ακόμα και αν είσαι κάποιος που γουστάρω όσο τίποτα. Δεν υπάρχεις μετά, απλούστατον, χα!

- Είσαι γυναίκα? Περπάτα στο δρόμο κρατώντας το τσιγάρο στο χέρι... Αν και είμαι μανιώδης καπνίστρια, όταν βλέπω γυναίκα να περπατάει και να καπνίζει, νιώθω ότι χάνει τη θηλυκότητά της.

- Περίμενε να στην πέσω εγώ πρώτη... Θα πεθάνεις στην αναμονή,χαχαχα. Kάποια πράγματα, είναι καθαρά και μόνο αντρική υπόθεση για μένα και ξενερώνω όταν χάνονται οι ρόλοι... Τουλάχιστον αν θες να λέγεσαι άντρας... Ένα από αυτά, είναι το κυνήγι... Μην περιμένεις να κάνω τον κυνηγό... Δεν είναι δικός μου ρόλος και ούτε πρόκειται να τον παίξω... Είναι καθαρά δικός σου... Ο δικός μου ο ρόλος, είναι να σου δείξω ότι γουστάρω να γίνω το θήραμα... Το αν θα το κυνηγήσεις, είναι δικό σου θέμα... όχι δικό μου...

- Είσαι άντρας? Κάνε αποτρίχωση σε πόδια/στέρνο/χέρια... Δεν αντέχεται. Με κάνεις να πιστεύω, ότι στην κωλότσεπη έχεις ταμπόν για τις δύσκολες ώρες.

- Ξύσε τ' αρχίδια σου σε δημόσιο χώρο... Κάποιος πρέπει να σας πει, ότι η φράση λέει "να χορεύεις σα να μη σε βλέπει κανείς", όχι να ξύνεις τ' αρχίδια σου...

- Στήσε με σε ραντεβού... πάω πάντα νωρίτερα στα ραντεβού μου και αν δεν είσαι στην ώρα σου, το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι ένα τσιγαράκι να σου δώσω πέντε λεπτάκια ακόμα (και μεγάλη η χάρη σου), αλλά όταν το σβήσω έφυγα. Εξαιρούνται οι περιπτώσεις, που υπάρχει σοβαρός λόγος καθυστέρησης. Εκεί θα κάνω την εξαίρεση και θα περιμένω παραπάνω.

- 'Αρχισε τις δικαιολογίες... Τις απεχθάνομαι.. Ξενερώνω, σιχαίνομαι να τις ακούω.. Ειδικα οταν ειναι ηλίθιες...

- Έλα να με συναντήσεις και φόρα γραβάτα... ούτε καν!

- Αποκάλεσέ με ζουζουνάκι/νινάκι/λατρεία μου και όλα όσα σχετίζονται με γλυκανάλατα λογάκια...  μπορείς να δεις σε live μετάδοση την παλλινδρόμηση στομάχου που θα μου προκαλέσεις.

 Εγώ όταν ξενερώνω...  :p













Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

RESPECT !!!

Αν με ρωτούσαν ποιόν συγγραφέα θα μπορούσα να διαβάζω συνέχεια, αυτός θα ήταν ο Charles Bukowski !

Πρωτοδιάβασα βιβλίο του στην Γ' Γυμνασίου, όταν είχα πάει επίσκεψη σε μία φίλη και ο πατέρας της που ήταν εκπαιδευτικός, το είχε πάνω στο γραφείο του. Από τότε, δεν άφησα τίποτα δικό του, που να μην το διαβάσω ξανά και ξανά... Ένα από τα πιο αγαπημένα μου αποσπάσματα, είναι το παρακάτω... Όταν το πρωτοδιάβασα, ήθελα να τον είχα μπροστά μου και να του πω ένα ''ααα να γειά σου'' ...

«Όποιον και να ρωτήσετε, θα σας πει ότι δεν είμαι και πολύ καλός άνθρωπος. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η λέξη. Πάντα συμπαθούσα τους παλιανθρώπους, τους παράνομους και τα ρεμάλια… Δε τα γουστάρω εκείνα τα καλοξυρισμένα αγοράκια, με τη γραβάτα και την καλή δουλειά. Μου αρέσουν οι απελπισμένοι άνθρωποι, οι άνθρωποι με τα σπασμένα δόντια, τα σπασμένα μυαλά και τους σπασμένους τρόπους. Αυτοί με ενδιαφέρουν. Είναι γεμάτοι εκπλήξεις και εκρήξεις. Για μένα οι έκφυλοι έχουν περισσότερο ενδιαφέρον από τους αγίους. Οι αλήτες με ξεκουράζουν, γιατί κι εγώ αλήτης είμαι. Δε γουστάρω τους νόμους, τη θρησκεία, την ηθική και τους κανόνες. Δε γουστάρω να με φορμάρει η κοινωνία στα μέτρα της…»

                                                                      Charles Bukowski


Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

ΟΛΑ... ΠΟΛΥ...

τι κάνεις…
καλά…
σκατά…
εσύ…
πολύ όμορφα…
αρχίδια…
οκ να περνάς καλά…
μη φύγεις γαμώτο...
κι εσύ ότι καλύτερο...

...και κάπως έτσι ξέμεινα θαρρώ, να χαράζω τ' όνομά σου, μ' ένα σβησμένο αποτσίγαρο...




ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΚΑΒΑΛΑ

Αυτό πάλι τι σας λέει !!!

Που κάποιοι/ες, επειδή είναι ''επώνυμοι'' και έχουν μια κάποια αναγνωρισιμότητα και κάποια οικονομική ευχέρεια, πιστεύουν ό,τι άπαντες, πρέπει να τους παίρνουν πίπες και να τους λένε κι ευχαριστώ... Που πρέπει, κατ' αυτούς, να είσαι και στην κλανιά τους παρών... που πάντα αυτοί έχουν το δίκιο κι οι άλλοι τ' άδικο... Που ανοίγουν το στόμα τους και πετάγονται οι μαλακίες ολούθε, αλλά είναι ''αυτοί'' και δε μετράει...

Για τον πούτσο καβάλα, θα τους χαρακτήριζα, αλλά επειδή πολύ θα τους αρέσει δεν το λέω...
Θα τους πώ κάτι by me...

''Mόνοι όταν θα μείνετε, εις τα γεράματά σας, βάλτε στον κώλο τα λεφτά, μαζί με τ' ''όνομά'' σας...''
Ευχαριστώ και γειά σας...



Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016

ΘΕΛΩ...

- να μην υπάρχουν λογαριασμοί τηλεφώνου… αν μη τι άλλο, είμαστε μία χώρα με ελευθερία λόγου.

- να κάνω ΜΠΑΜ…Θα εκτεθώ?

- εσύ που κυκλοφορείς με τη ράτσα στο ένα μέτρο λουρί και κλωτσάς το αδέσποτο που σε πλησιάζει, να αντιληφθείς πόσο μαλάκας δείχνεις .

- να απαγορευτούν τα greeklish... νιώθω ότι ακούω αυτά που διαβάζω, με τη φωνή του Ντούσαν Μπάγεβιτς.

- να εξαφανιστούν οι μάρτυρες του Ιεχωβά... θέλω να τους δείρω όλους...

- να ευχαριστήσω τη διπλανή μου στο ταξί σήμερα, που κουβαλούσε ψάρια, ενώ εγώ πήγαινα επίσκεψη... Η αλήθεια είναι, ότι πάντα ήθελα να πάω σε ξένο σπίτι και να μυρίζω σα μπαρμπούνι....

- να ζήσω την Φρουτοπία... Να  με κυβερνάει ο Αιμίλιος το μήλο και να κάνω παρέα με τη Μάτα τη  ντομάτα!

- να πιούμε στην ηλιθιότητα , σε αυτούς που την υποστηρίζουν και κάνουν εμάς να αισθανόμαστε  καλύτερα....

- να πάω κάπου για λίγες μέρες και να μην ακούω ούτε το όνομά μου.

- να μην ακούω ρομαντικοζουζουνιές , δεν είμαι ρομαντική λέμεεε... Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένας πρίγκιπας και ένα άσπρο άλογο σαν σύννεφο... Και η μαλακία πήγαινε...

- να φάω κρέπα σοκολάτα-μπανάνα ΤΩΡΑΑΑΑΑ.

- να μη ξανακούσω για ζώδια... εγώ κορίτσια θα σας λύσω μιά για πάντα το πρόβλημα, να μην  ψάχνεστε... Οι μέρες του μήνα που ευνοούνται τα ερωτικά σας, είναι αυτές που δεν έχετε περίοδο.

- να μη βλέπω άντρες με ξυρισμένα πόδια και στέρνο... αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος ή αν δεν είσαι ποδηλάτης, δεν είναι και ότι καλύτερο σε αντρικό θέαμα. Άντρας είσαι, θέλουμε να δούμε την τριχούλα σου. Άμα ξυρίζεις γάμπες, έτσι απλά γιατί γουστάρεις, γιατί δε βάζεις  και ένα μινάκι με καλσόν το  χειμώνα να τις θαυμάζουμε? Σκέψου το...

-  μετά από το όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου, για την ερμηνεία μου στην ταινία ''Όσα παίρνει ο διάολος'',(ακολουθεί δεξίωση όπως πήρατε πρέφα, αλλά προτίμώ να μην πάω), θέλω λοιπόν να  κάνω  μια υπερπαραγωγή… Να ανεβάσω ένα θεατρικό... Και φυσικά το σενάριο, δικό μου…  Χρειάζομαι έναν καραγκιόζη, ένα μουνοπαρακαλάκια, κι έναν που όταν θα μιλάει δε θα λέει  μαλακίες... Τους 2 πρώτους τους έχω… Στον τρίτο δυσκολεύομαι... Οι οντισιόν ξεκίνησαν... Για  τους γυναικείους ρόλους, οι υποψήφιες είναι πολλές τελικά , μιας και ψάχνω τη κουτσομπόλα του  χωριού! Ποιά να πρωτοδιαλέξω...

- να βρω την απάθεια... αναζητάω την απάθεια... την κυριαρχία πάνω στα πάθη μου... 

- να τα κάνω πουτάνα όλα... και μετά να ανάψω ήρεμη το τσιγάρο μου να χαλαρώσω, να κάνω και  δυό τρία Ομμμμ να κοντρολάρω τα τσάκρα μου...

- να πω σε εσάς τις γυναίκες, να μάθετε να τα καταπίνετε στις πίπες... σε πολλές περιπτώσεις, από εσάς κρίνεται η ανθρωπότητα. Για παράδειγμα, αν η μάνα του Κασιδιάρη ήξερε να κάνει πίπες, τώρα δε θα έβγαινε αυτός ο γρόθος και οι άλλοι όμοιοί του να λένε μαλακίες... Πίπες κορίτσια μου... πίπες...

- να μη σκέφτομαι... ή μάλλον, να σκέφτομαι επιλεκτικά... να μπορώ να πετάω εύκολα από το μυαλό όσα έρχονται ακάλεστα...

- να δώσω συγχαρητήρια στη μαμά και στον μπαμπά μου, που με έκαναν και έδωσαν μία νότα αξεπέραστης ομορφιάς και υπεροχής σε αυτό τον κόσμο... :p:p:p

Όπως βλέπετε, ήρθε η ώρα της γυμνής αλήθειας (γράφω χωρίς σουτιέν) :p

Όλα αυτά, ήταν μία ευγενική χορηγία της βαρεμάρας μου...  στω.









Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

ΣΚΑΣΕ...

Όλα βρίσκονται υπό έλεγχο, αν εξαιρέσεις τα νεύρα μου...

Από νεύρα, πάμε καταπληκτικά! Θέλω να πω, ότι έχω αρκετά... Έως και πάρα πολλά για ένα μόνο άνθρωπο... Και φυσικά, δεν τα έχω έτσι για φιγούρα... κάτι έχει γίνει... Προφανώς... Και αυτό που έχει γίνει, εμένα με κάνει και έχω πέρα από νεύρα και τις μαύρες μου... Και όταν έχω τις μαύρες μου...

... δε θέλω να με ρωτάνε τι έχω...
... δε θέλω να βλέπω κανέναν...
... δε θέλω να ακούω τίποτα...
... δε θέλω λόγια συμπόνιας και παρηγοριάς...
... δε θέλω συμβουλές...
... δε θέλω να μου λένε τίποτα...

Γενικά δεν θέλω κιχ τις ώρες που βλέπεις ότι δεν είμαι καλά, γιατί μου βγαίνει αυθόρμητα ένα ΣΚΑΣΕ...
ΑΝ  και ΟΤΑΝ θέλω  να μιλήσω για το ότι κι αν είναι αυτό που έχω, θα το αποφασίσω εγώ...

Μου αρέσουν εκείνοι που δε ρωτάνε και περιμένουν να μιλήσω όταν θα είμαι εγώ έτοιμη...
Μου τη σπάνε εκείνοι που μόλις σε δουν χάλια, αρχίζουν  '' εγώ στη θέση σου'', ''μίλησέ μου να το βγάλεις από μέσα σου'', ''ξέρεις τι μπορείς να κάνεις;;;'' και γενικά εκείνοι που έχουν άποψη και λόγο για όλα... Καλύτερα να με πυροβολήσεις στον κρόταφο να τελειώνω...

Ρε πάρτε το χαμπάρι...
Όταν ο άλλος έχει τα ζόρια του, δε θέλει ούτε αγκαλιές, ούτε φιλιά, ούτε συμβουλές...
Το να μην του πρήζετε τα αρχίδια, είναι πιστεύω ένα είδος κατανόησης...
Στω...











Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Read between the lines

Σιχαίνομαι στις ανθρώπινες σχέσεις, τις λέξεις :
«αντάλλαγμα»
«υπολογισμός»
«ψέμα»
«φθόνος»
«μίσος και κακία»
και την έκφραση «ο θάνατος σου, η ζωή μου».

Δε μου αρέσει να αφήνω εκκρεμότητες σε ότι αφορά τις σχέσεις μου
με τους άλλους και θέλω πάντα να λύνω τις όποιες «διαφορές» μου,
εν τη γενέσει τους. Και πάντα face to face.

Κι όποιος/α έχει πρόβλημα, τον πούλο...



Ένας και εκατό χιλιάδες...

(...) αφού είναι εκείνος ο ένας που νόμιζε ότι είναι για όλους... και που για τον ίδιο του τον εαυτό δεν είναι κανένας (...)
   
                        - Λ.Πιραντέλλο - Ένας κανένας κι εκατό χιλιάδες -



Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

ΜΥΣΤΙΚΟΙ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ : ΚΛΑΣΜΕΝΕΣ ΜΕΝΤΕΣ

Έκτακτη βραδιά... σαν περιστατικό!

Ενώ την είχα αράξει σπίτι να ηρεμήσω, χτυπάει το κινητό μου 12 ή ώρα τα μεσάνυχτα, λέω κάτι κακό έγινε. Είναι η κολλητή μου και μου ζητάει να πάω αμέσως να τη βρω, είναι με την παρέα για ποτό. Ντύνομαι, νομίζοντας ότι με πήρε να πάω για ποτάκι. Μόλις πάω με περιμένει ήδη έξω από το μαγαζί.

- Πιστεύω ότι ο δικός μου έχει άλλη. Δε μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς, πέντε μέρες τώρα,βρίσκει συνεχώς πρόφαση ότι έχει δουλειά, για να μη βρεθούμε.
- Mήπως υπερβάλλεις? Μήπως δεν είναι πρόφαση και όντως έχει δουλειά?
- Δεν ξέρω, αλλά με έχουν ζώσει τα φίδια.
- Ωραία, μίλα του ξεκάθαρα και ρώτα τον και ότι είναι να γίνει θα γίνει.
- Θέλω μία τεράστια χάρη.
- Τί έγινε?
- Θέλω να πάμε έξω από το σπίτι του, να δω αν είναι όντως εκεί όπως μου είπε και όχι αλλού.
- Πας καλά παιδί μου? Θα πάμε σαν τις Κατίνες και θα παρακολουθούμε?Τί είμαστε? Γυναικούλες? Δε γίνεται, ξέχνα το. Σ' αγαπάω σε λατρεύω, αλλά όχι και να κάνω αυτά που κοροιδεύω. Και τέλοσπάντων, αξιοπρέπεια δεν έχεις? ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ! ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΩ!
- Σε παρακαλώωωωω. Μόνο να περάσουμε να δούμε, τίποτε άλλο. (και αρχίζει να κλαίει, την τύχη μου την πουτάνα μέσα και δε μπορώ τα κλάματα και τις υστερίες).
- Μπες μέσα, αλλά θα περάσουμε, θα κοιτάξεις και τέλος. Δεν κάθομαι λεπτό παραπάνω εκεί.
- Ναι, ναι (που να ήξερα τι σήμαινε αυτό το ναι).

Ξεκινάμε για το σπίτι του ''υπόπτου''... Μετά από κανένα τεταρτάκι, φτάσαμε επιτέλους. Το αυτοκίνητό του εκεί. Το φως στο μπροστινό μπαλκόνι ανοιχτό. Όλα καλά σκέφτομαι, θα δει ότι της λέει αλήθεια και θα ηρεμήσουμε. Έλα όμως που δεν της έφτανε.

- Εδώ είναι. Αλλά αν δεν είναι μόνος?
- Μη λες βλακείες. Βλέπεις και μόνη σου. Το αυτοκίνητο εδώ, το σπίτι έχει φως, άντε ηρέμησε και τέλος το θέμα.
Και δεν προλαβαίνω να βάλω μπροστά να φύγουμε και ανοίγει την πόρτα και πετάγεται έξω.
- Πού πας παιδί μου?
- Κατέβα. Θα πάμε από το πλάι, από τη μεριά του κήπου και θα κοιτάξουμε να δούμε αν είναι μόνος του. Ημιόροφος είναι και μπορώ άνετα.
- ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΗΗΗΗΗ??? Ξέχασέ τις αυτές τις μαλακίες, μπες να φύγουμε, αλλιώς χτύπα του το κουδούνι και κάνε του παρέα. Έγώ φεύγω.
- Μα δε θα μας δει κανείς. Θα σκύψουμε να περάσουμε και θα ανέβω εγώ το τοιχάκι,να κοιτάξω από τη μπαλκονόπορτα.
- Το έχεις χάσει? Δεν έχω παρακολουθήσει ποτέ δικούς μου γκόμενους και θα κάτσω να γίνω ρόμπα για τον δικό σου?Μπες στο αυτοκίνητο να φύγουμε ΤΩΡΑΑΑΑΑΑ.
- Έλα μωρέ, τί σκας? Ποιός θα μας δει και θα γίνεις ρόμπα? Περνάμε απέναντι, μπαίνουμε, κοιτάμε και μετά θα φύγουμε στο ορκίζομαι. (Χαμηλώνει τα μάτια και έτοιμη είναι να βάλει πάλι τα κλάματα).
- Το στανιό μου μέσα, τελείωνε... Άντε πάμε να δούμε τι θα καταλάβεις. Αποφασίζω να της κάνω τη χάρη, γιατί αλλιώς θα ξημερώναμε. Είχε πάει και μία...
Παρκάρω το αυτοκίνητο λίγο παρακάτω, ώστε να μη δώσω στόχο, σε περίπτωση που βγει εκείνος και το δει.Βγαίνοντας, βρόντηξα την πόρτα του αυτοκινήτου τόσο δυνατά, που κόντεψα να την πάρω μαζί μου! Τί να την κάνω όμως μία κόκκινη πόρτα στο σαλόνι μου? Too much...
Προχωράω και την πιάνω α λα μπρατσέτα και περνάμε απέναντι στο σπίτι του γκόμενου.
Κάπου εδώ να πω, ότι καλύτερη επιλογή για μυστική παρακολούθηση από το κόκκινο φορεματάκι που φοράω, δε θα μπορούσα να κάνω. Το μόνο που μου λείπει, είναι να βάλω και μία σειρήνα στην πλάτη να αναβοσβήνει, για να περάσω τελείως απαρατήρητη...
Με το που φτάνουμε στο πλάι του σπιτιού,ετοιμάζεται εκείνη να σκαρφαλώσει στο τοιχάκι, κι εγώ δίπλα της να την κρατάω να μη γκρεμοτσακιστεί και όλο αυτό να γινει όσο αθόρυβα μπορούμε,γιατί οι πόρτες είναι ανοιχτές με τόση ζέστη. Ευτυχώς τουλάχιστον, που δεν έχουν τραβήξει τις κουρτίνες. Και εκεί που έχει φτάσει στο στόχο της και είναι έτοιμη να κοιτάξει, ακούγεται στη διαπασών '' But I set fiiiire to the raiiiiiin''  και καταλαβαίνω ότι είναι το κινητό της, από την κωλότσεπη του τζιν της!
- Πόσο ηλίθια είσαιιιιι??? Γιατί δεν το άφησες στο αυτοκίνητο? Ή να το έκλεινες τουλάχιστον.
- Μαλάκα μου, τί κάνω τώρα? Δε μπορώ να το πιάσω, βγάλε το από την τσέπη μου και κλείστο. Γρήγορααααα.

Και την ώρα που βάζω το χέρι μου στον κώλο της φίλης μου, τσαφ! ανοίγει το φως του μπαλκονιού! Τί κάνουμε τώρα??? Πέφτει η άλλη από το τοιχάκι και πέφτουμε και οι δύο κάτω και σερνόμαστε, εκείνη κάτω ακριβώς από το μπαλκονάκι και εγώ δίπλα από τη μικρή εξωτερική σκάλα, πίσω από κάτι θάμνους. Βλέπω όσο μπορώ να δω, μία φιγούρα στο μπαλκόνι να κοιτάει πέρα δώθε και λέω εντάξει, αυτό ήταν, τώρα θα κατέβει τη σκάλα του μπαλκονιού και θα μας πει ''βρε βρε καλώς τα κορίτσια, δε σας περίμενα''... Τα μπινελίκια πιστεύω θα μας τα πει αργότερα κερνώντας μας ποτό.
Ευτυχώς, μπαίνει αμέσως μέσα, αλλά εγώ εκεί, σταθερή αξία πίσω από τους θάμνους, με τα κωλοάγκαθα που έχουν, να με τσιμπάνε παντού (ναι και εκεί που σας περνάει από το μυαλό, καθότι φόρεμα είπαμε, είμαι τυπική στις παρακολουθήσεις εγώ). Κοιτάω προς το μέρος που είχε χωθεί η φίλη μου,δε κουνιέται τίποτα. Λέω πάει πέθανε από την τρομάρα της. Όμως όχι... ζούσε, γιατί μετά από πέντε λεπτά που την έψαχνα με τα μάτια, τη βλέπω να σηκώνεται και να έρχεται μπουσουλώντας να με βρει. Αν δεν ήταν ανοιχτή η πόρτα του γκόμενού της, ήθελα να πεταχτώ και να της κάνω ένα ΜΠΟΥΥΥΥΥΥ να χεστεί πάνω της, να βγάλω το άχτι μου, αλλά να έχει χάρη.

Της κάνω νόημα, με βλέπει και βγαίνω κι εγώ σιγά σιγα, πάντα μπουσουλώντας... Και καλά αυτή... Φοράει τζιν. Εγώ??? Ένα κοντό φορεματάκι και στα τέσσερα, να μην ξέρω τι θα μού έρθει και από που. Μόλις φτάνουμε στο ίδιο τοιχάκι, σηκώνεται σιγά σιγά και μου λέει να περιμένω όπως είμαι. Σκαρφαλώνει και πηδάει στο μπαλκόνι μαλάκα μου, λέω δε τη γλιτώνουμε, τώρα θα τη δει. Πάει σιγά σιγά και κοιτάει μέσα στο σπίτι και όσο την κοιτάω, τόσο κοιτάω τον ουρανό, μπας και μας λυπηθεί ο Θεός και αρχίζει να ρίχνει απλόχερα Lexotanil, τουλάχιστον να γλιτώσουμε το μπαλονάκι ή το μπάι μπας.

Μόλις είδε ότι ήταν να δει, κατέβηκε από τις σκάλες παρακαλώ η κυρία, σα να έβγαινε από σπίτι που την είχαν καλέσει. Έρχεται μπροστά μου και μου λέει ήρεμη ''σήκω σιγά σιγά να φύγουμε, θα στα πω στο αμάξι''. Με το που περνάμε την είσοδο και το σκάμε επιτέλους, πιστεύω ότι από το τρέξιμο που έκανα, ακύρωνα και τα ρεκόρ του Μπολτ. Μπαίνω στο αυτοκίνητό μου και κλείνω τα μάτια λίγα λεπτά να ηρεμήσω και να συνειδητοποιήσω ότι είμαι εκτός κινδύνου. Ανάβω τσιγάρο και την ώρα που τραβάω τη τζούρα μου να χαλαρώσω, μου λέει ''Μόνος του ήταν μωρέ ο γλυκός μου κι εγώ που νόμιζα. Άρα δε μου λέει ψέμματα, είχε όντως δουλειά, γιατί ήταν στο γραφείο του σαλονιού και δούλευε''.

-Να πας να γαμηθείς κι εσύ κι ο γλυκός σου. Όταν στα έλεγα εγώ δε μπορούσες να περιμένεις. Έπρεπε να περάσουμε όλη αυτή την ταραχή για να το καταλάβεις.
-Ναι, αλλά είχε πλάκα έτσι?
Και αρχίζει να γελάει και όσο την κοιτούσα και σκεφτόμουν όλα όσα έγιναν, με πιάνουν τα γέλια...Μπορεί να καθόμασταν στο αυτοκίνητο και μισή ώρα και να γελούσαμε.
Τέλος καλό, όλα καλά. Άντε να φύγουμε τώρα.

Ακούω ένα τακ, τακ, τακ και γυρίσω στο παράθυρο την ίδια στιγμή που ακούω να μου λέει κάποιος ''αστυνομία παρακαλώ, ανοίγετε''??? Όχι ρε δεν ανοίγουμε... ''Μπάτσοι, γουρουνια, δολοφόνοι'', ''Οι μπάτσοι πουλάνε την ηρωίνη''... Μου έρχονται στο μυαλό ένα σωρό πατριωτικά συνθήματα, αλλά κρατιέμαι... Ανοίγω και βλέπω ένα θηρίο μιλάμε,νόμιζα ότι θα με φάει. Ετοιμάζομαι να του απλώσω τους καρπούς μου να μου περάσει χειροπέδες να τελειώνουμε και μου λέει.
- Μην ανησυχείτε, εγώ εδώ δίπλα μένω και μόλις γύριζα σπίτι και είδα το αυτοκίνητό σας. Εδώ δε μπορείτε να παρκάρετε, είναι θέση αναπηρική, είναι η κυρία που μένει εδώ με πρόβλημα υγείας.
- Ω!Χίλια συγνώμη, δεν το είδα φεύγω αμέσως,άλλωστε για λίγο είχα σταματήσει. (Η φίλη μου εκεί καθισμένη, παρακολουθούσε τις εξελίξεις).
- Απλά να μην επαναληφθεί...
Του χαρίζω ένα χαμόγελο και μπαίνω,βάζω μπροστά και την κάνω. Την πήγα σπίτι της και βολίδα για το σπίτι μου και κυρίως για το μπάνιο μου. Να μπω κάτω από το νερό και να τα ξεχάσω όλα...

Tην υπόθεση πάντως την ξεδιαλύναμε. Αν κάποια στιγμή δυσκολεύεται σε κάποια υπόθεση η New Scotland Yard, τα στοιχεία μου στη διάθεσή της...



Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

ΚΩΔΙΚΟΣ ΣΙΩΠΗΣ

Είναι φορές που ο άνθρωπος, δε θέλει να απαλλαγεί από ότι τον βασανίζει...
Ίσως γιατί ο πόνος, είναι απόδειξη ζωής, ότι πιο δυνατό και πρωτόγνωρο
έχει μέσα του ο άνθρωπος.

Ο πόνος, όπως και η χαρά, σε κανει να κλαις και να γελάς μαζί...
να φωνάζεις δυνατά, να ουρλιάζεις, αλλά και να σωπαίνεις...

Είναι σημαντικό να σπας τους κωδικούς της σιωπής και να
ανακαλύπτεις την ουσία των πραγμάτων.

Το δυσκολότερο, ίσως και σημαντικότερο, είναι να σπας τους
κωδικούς της δικής σου σιωπής... για να γνωρίσεις τον κόσμο μέσα σου...

Και η σιωπή της πληγωμένης συνείδησης, είναι η πιο επώδυνη.
Γιατί δεν την ακούει ποτέ κανένας άλλος, εκτός από τον ίδιο σου τον εαυτό...
δε γίνεται να μοιραστεί με κανέναν άλλο την οδύνη της...



Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Come as you are...

Είναι κάποιοι άνθρωποι, που τους λες λίγα και καταλαβαίνουν πολλά...

Είναι άλλοι, που τους λες πολλά και καταλαβαίνουν λίγα...

Είσαι κι εσύ, που ότι κι αν είπα ή δεν είπα, δεν κατάλαβες τίποτα...

Τόσα γαμημένα αδιάφορα βράδια... διάλεξε ένα κι έλα...






Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

Today

Σήμερα δε σε βρήκα... σήμερα δε με γύρεψες... Αύριο θα...

Να πα να γαμηθεί το αύριο... Χάσαμε το σήμερα...

Και το σήμερα είναι το μοναδικό που μπορούμε να αγγίξουμε...





ΚΥΚΛΟΣ

Τι περίεργη που είναι η ζωή!

Κύκλους κάνει, όλα τα αναποδογυρίζει στο λεπτό,

αρκεί να μας σύρει στην τροχιά της...

Εκεί που λες ''πάει και τελείωσε, αυτό ήταν'', να το και

σου παρουσιάζεται ξανά το ίδιο βάσανο...

Αλήθεια, πού πάνε τα λεπτά, οι ώρες όταν χάνονται?

Ο χρόνος περνάει...

Χαμένος χρόνος χωρίς εσένα...







Shhh....quiet

Απίστευτη ντόπα οι σκέψεις...

Ειδικά... γενικά... η δική σου...κυρίως η δική σου...

Όμως... δεν έχω καμία διάθεση να γίνω ο κομπάρσος της βραδιάς...

Γαμημένο μου μυαλό πάλι απόψε....





Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

September...

Με ένα ''τον καλό μήνα να τον βάλεις στον κώλο σου'' , είμαι από το πρωί...

Όταν σου μπαίνει ωραία ο μήνας όμως, φαίνεται ρε παιδί μου...

Σηκώνομαι το πρωί, μέσα στην καλή χαρά και ετοιμάζομαι να φύγω. Συνήθως μετακινούμαι με το μηχανάκι, αλλά σήμερα είπα να πάρω το αυτοκίνητο, μιας και είχα ψώνια να κάνω. Με το που πάω στο αυτοκίνητο και βλέπω από το πλάι, βγήκε αυθόρμητα από τα βάθη της ψυχής μου ένα ''ω μη σου γαμήσω''!!! Στη δεξιά πόρτα του συνοδηγού, μία λακούβα τόσο μεγάλη, λες και βλέπεις αποτύπωμα κώλου παλαιστή του σούμο! Αφού κάνω τα απαραίτητα τηλεφωνήματα, λέω μη σε παίρνει από κάτω, έτυχε!

Πάω σούπερ μάρκετ και κάνω τις βόλτες μου στους διαδρόμους, γεμίζοντας το καροτσάκι μου. Τελειώνω με τα ψώνια και πάω στο ταμείο. Μετά από είκοσι λεπτά που έρχεται η σειρά μου, τακτοποιώ τα ψώνια μου στις τσάντες και περιμένω την κοπέλα να μου πει το λογαριασμό. Ανοίγω τη τσαντούλα μου ανετότατη και με τον αέρα που με διακρίνει (τρομάρα μου) και προσπαθώ να βρω το πορτοφόλι μου. Έλα καλό μου πορτοφόλι, εμφανίσου γαμώτοοοοο. Και εκεί τρώω τη φλασιά! Το πρωί που άνοιξα να ελέγξω για τις κάρτες μου, χτύπησε το τηλέφωνό μου και στη βιασύνη μου, το άφησα πάνω στο γραφείο μου. Πόσο ηλίθια ένιωσα λέμε μπροστά στην κοπέλα στο ταμείο και τον κόσμο δε περιγράφεται. Ευτυχώς η υπεύθυνη του καταστήματος είναι γνωστή, κι έτσι άφησα τα πράγματα και γύρισα σπίτι να πάρω το γαμημένο το πορτοφόλι. Γυρίζω, πληρώνω, φορτώνω ( από όλες τις απόψεις) και φεύγω...

Θέλω τσιγάρο απαραίτητα... όχι απλά τσιγάρο... ναργιλέ να μου έφερναν, ακόμα καλύτερα... Χτυπάει το κινητό μου, είναι η φίλη μου η Λίζα και ο κολλητός μου ο Κώστας. ''Είμαστε για καφεδάκι στο γνωστό μέρος, έλα''... Δεν ήθελα και πολύ. Λέω ευκαιρία να ηρεμήσω. Πάω στο καφέ και με το που κάθομαι στην καρεκλίτσα μου και αγναντεύω τη θάλασσα, αρχίζω να ηρεμώ... Αλλά το σύμπαν μου αυτές τις μέρες γαμιέται πατόκορφα και μόλις με δει χαλαρή, τσουπ και με κάνει έξαλλη... Εκεί που κάθομαι που λέτε, όλα καλά και ωραία, παραγγέλνω το χυμό μου, κάνω χαβαλέ με τους φίλους και κόβω κίνηση αδιάφορα μέσα στο μαγαζί... Σε κάποια φάση, βλέπω μια κοπέλα να κρατάει (με δυσκολία όπως φάνηκε), ένα δίσκο τίγκα στους καφέδες και τους χυμούς, Βιαζόταν φαίνεται να δώσει όλες μαζί τις παραγγελίες, να της μείνει χρόνος να κάτσει. Την ώρα που έρχεται από πάνω μου στην κυριολεξία και πιάνει το ποτήρι με το χυμό μου να τον αφήσει, γυρίζει ο δίσκος και με λούζει από πάνω μέχρι κάτω. Δε μπορώ ακόμα να θυμηθώ πόσα ροφήματα είχα πάνω στο σώμα μου και στα ρούχα μου... Μετά τα κλασικά ''χίλια συγνώμη'' και ''πωωωω είμαι αδικαιολόγητη'', προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου και αρκούμαι σε ένα '' έλεος βρε κοπέλα μου'' και σηκώνομαι και φεύγω, με ενθύμιο ένα σημαδάκι καψίματος από τον ελληνικό καφέ που έπεσε στο πόδι μου, ήθελα και σορτσάκι σήμερα μη χέσω. Πάρε να έχεις τώρα.

Γυρίζω σπίτι και μπαίνω στο μπάνιο αμέσως. Αφού κάνω το μπανάκι και χαλαρώνω (που λέει ο λόγος), παίρνω απόφαση να μη βγω σήμερα ξανά από το σπίτι, δεν είναι η μέρα μου μάλλον σημερα. Βγαίνω στο μπαλκόνι μου, ανάβω τσιγάρο και όπως χάνομαι μέσα στις σκέψεις μου, χτυπάει το κουδούνι. Ανοίγω και βλέπω έναν τύπο με ένα δέμα. Με ρωτάει αν είμαι η κυρία Χαρωνίτη, του λέω όχι και ότι δεν ξέρω καμία εδώ στη γειτονιά με αυτό το όνομα και φεύγει. Δεν προλαβαίνω να μπω σπίτι και να κάτσω και μετά από πέντε λεπτά,πάλι το κουδούνι. Ο ίδιος. Δε μπορεί λέει να βγάλει άκρη και αν μπορούσα να θυμηθώ κάτι με αυτό το όνομα. Τί να θυμηθώ ρε φίλε? Πλάκα μου κάνεις? Δημοτολόγιο είμαι? Αφού του λέω ότι δε μπορώ να τον βοηθήσω, βλέπω ότι δε φεύγει και προσπαθεί να μιλάει συνέχεια και με ζαλίζει και μου τη δίνει όλο αυτό και δε ξέρω πόσο θα αντέξω. Μέχρι που μπαίνει στο ψαχνό ο κύριοοοςςς... ''Πάντως δε μπορείς να πεις, μπορεί να μη βρήκα το σπίτι για το δέμα, αλλά γνώρισα μια όμορφη κοπέλα. Αλήθεια, βγαίνεις? Που πας? Ίσως βρεθούμε καμιά φορά τώρα που γνωριστήκαμε''... Μέχρι εκεί άντεξα... Άκου εκεί, τώρα που γνωριστήκαμε... Πώς γνωριστήκαμε ρε γρόθε, που ούτε το όνομά μου δεν ξέρεις και ψάχνεσαι? Το τι του είπα, δε λέγεται. Ότι κοσμητικό επίθετο ήξερα, του το μετέφερα.Ευτυχώς βγήκαν και δύο γείτονες από δίπλα και του την είπανε και την έκανε με ελαφρά. Άντε να ηρεμήσω εγώ τώρα, με τον κάθε μαλάκα που προσλαμβάνουν να χτυπάει πόρτες. Πφφφ...

Ντύνομαι ξανά και λέω πάω θάλασσα. Παίρνω το βιβλίο μου, το κινητό μου και έφυγα. Φτάνοντας, είδα ότι είναι ήδη εκεί κάποια άτομα γνωστά, στρώνω την πετσετούλα μου και την αράζω. Ανάβω τσιγαράκι και απολαμβάνω τον ήλιο. Ακούω που μου μιλάνε δίπλα κάποια άτομα από την παρέα, αλλά απαντάω μονολεκτικά. Θέλω να ηρεμήσω. Σε κάποια φάση, με σκουντάει μία φίλη και μου λέει ''μη κοιτάξεις, πίσω είναι μια αντροπαρέα που σε έχει φάει με τα μάτια''... ''Χέστηκα'' της λέω... Και πραγματικά δε με ενδιαφέρει τίποτα, πέρα από το να διαβάσω το βιβλίο μου και να χαθώ στην ιστορία του. Την ώρα που μπήκαν όλοι να βουτήξουν και έμεινα μόνη, βρήκαν μάλλον την ευκαιρία οι άντρες της πίσω παρέας, να κάνουν το εφέ τους. Δεν ήξεραν που έμπλεκαν, χα! Σηκώνονται και πιάνουν τις ρακέτες. Έρχονται μπροστά μου, τάχα να παίξουν. Σκέφτομαι ότι δε θα κρατήσει πολύ η ηρεμία μου και πάλι και μάλιστα αυτή τη φορά δε θα αντέξω, δεν έχω χειρότερο από το τακ τακ τακ της ρακέτας στο αυτί μου... Ωπ, μου έρχεται ένα μπαλάκι! Δε δίνω σημασία, το πιάνω και τους το πετάω αδιάφορα. Ωπ, ξανάρχεται μωρέεεε! Όλως τυχαίως φυσικά όπως καταλάβατε. Ακούω λοιπόν τον ένα και λέει ΄΄δήθεν΄΄ στον άλλο... ''Ρε συ, την έχεις ρημάξει την κοπέλα. Παίζε πιο καλά''! Τί πρωτότυποι που είστε ρε πούστη μου, Και να πω ότι είστε πιτσιρίκια... 40 στο νερό, άρα περίμενα να είστε λίγο πιο ''έξυπνοι'' στο πέσιμο... Συνεχίζοντας αυτό το σκηνικό με τις σπόντες τους και τα μπαλάκια, σε κάποια φάση, το μπαλάκι μου ήρθε στο μάτι με δύναμη. Εκεί δεν άντεξα και τους είπα να πάρουν τα μπαλάκια τους και να τα βάλουν στον κώλο τους, Δε μίλησαν και με ένα συγνώμη απλά έκατσαν στη θέση τους. Αλλά είπαμε, το σύμπαν γαμιέται και δε θα με άφηνε παραπονεμένη για άλλη μία φορά. Παίρνω απόφαση να βουτήξω κι εγώ και μπαίνω μέσα να βρω τους υπόλοιπους. Όταν πια αποφάσισα να βγω, την ώρα που είμαι πάνω από την πετσέτα μου και προσπαθώ να μαζέψω τα μαλλιά μου, ακούω ένα '' κλικ'' και νιώθω μία παραλία και ειδικά τα μάτια αυτών των τριών με τις ρακέτες, πάνω μου, μιας και ήταν φάτσα απέναντι έτσι όπως στεκόμουν... Τί ήταν αυτό το κλικ θα μου πείτε τώρα ε? Απλά πράγματα μωρέ... Τυχαίνουν κάθε μέρα... Δεν το πιστεύωωωωω λέμεεεε.... Άνοιξε το μαγιό μου και έφυγε το πάνω μέρος!! Το στήθος μου σε κοινή θέα! Και να πεις ότι δε φαίνεται? Μπαμ κάνει! Η Δέλτα της γειτονιάς σας! Αφού δε με πήγαν για μπαλονάκι ή μπάι μπας εκείνη την ώρα, δε θα με πάνε ποτέ. Πιάνω όπως όπως την πετσέτα και τη ρίχνω πάνω μου. Και μόνο που βλέπω τα πονηρά χαμόγελα των γρόθων απέναντι, σηκώνομαι και φεύγω με το αίμα να έχει ανέβει στο κεφάλι μου, χωρίς να ακούω τίποτα από την παρέα που προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν.

Ήταν μία ''εκπληκτική'' μέρα, προσφορά του μαλακισμένου σύμπαντος...
Αν και όσο κι αν νευρίασα τις στιγμές εκείνες, τώρα που τα γράφω μου ξέφυγαν γέλια. Όσο να πεις, φάνηκα που φάνηκα ηλίθια, ας το διασκεδάσω κι όλας!