Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Απόδραση από το θάνατο...

Η Χάνα είναι μια γενναία γυναίκα από τη Συρία. Εγκατέλειψε τη χώρα και το σπίτι της, για να σώσει την οικογένειά της. Μετά από επίπονο και μακρύ ταξίδι, μέσω της Ελλάδας, κατάφερε να βρει ασφάλεια στην Αυστρία. Με μία συγκλονιστική επιστολή προς τη Γενική Διευθύντρια των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, Μαριέττα Προβοπούλου, την οποία γνώρισε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της, περιγράφει τα δεινά του Συριακού λαού και ζητάει από τους Έλληνες, να μη κλείνουν τα μάτια μπροστά στη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση του πλανήτη. 
Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, δημοσιεύουν το κείμενο της Χάνα, κατόπιν επιθυμίας της να δημοσιευθεί στην Ελλάδα.


«Αγαπητή Μαριέττα,

Μας ζήτησες να σου γράψουμε αναλυτικά για την κατάστασή μας και τι περάσαμε για να φτάσουμε εδώ. Θα είμαι σύντομη, γιατί δεν μιλώ καλά τη γλώσσα. Αν παρακολουθείς την επικαιρότητα, θα ξέρεις γιατί έπρεπε να αποδράσουμε από το σπίτι μας. Αυτή είναι η σωστή λέξη – αποδράσαμε. Αποδράσαμε για να σώσουμε τα παιδιά μας από το θάνατο που πήρε τη ζωή 200 χιλιάδων ανθρώπων. Τα σπίτια μ
ας καταστράφηκαν, οι δικοί μας μπήκαν φυλακή, τις γυναίκες τις βίασαν. Αυτό το γράμμα δεν μπορεί να μεταφέρει το μέγεθος του πόνου, της αδικίας, του φόβου που νιώθουμε.

Οι ευρωπαϊκές χώρες εκφράζουν την συμπαράστασή τους και δηλώνουν πρόθυμες να μας δεχτούν σαν πρόσφυγες πολέμου. Αλλά για τι είδους υποδοχή μιλάμε και με ποιους όρους; Είναι πρόθυμες να μας δεχτούν, αλλά δεν μας επιτρέπουν να έρθουμε αεροπορικώς, δεν μας επιτρέπουν να έρθουμε από τη θάλασσα, δεν μας επιτρέπουν να έρθουμε νόμιμα από τη στεριά. Άρα; Μας το λένε ξεκάθαρα: πρέπει να γίνει η ζωή μας κόλαση, πρέπει να κινδυνεύσουμε να πεθάνουμε, μέσα σε φουσκωτές βάρκες που δεν ξεπερνούν τα τρία μέτρα μήκος και ταξιδεύουν με 60 πρόσφυγες μέσα στη νύχτα. Το ερώτημα είναι αν θα φτάσουμε ή αν θα μείνουμε για πάντα θαμμένοι στη θάλασσα – είναι θέμα τύχης.

Ακόμα και αν προσπαθήσουμε να έρθουμε από τη στεριά, πρέπει να διασχίσουμε δάση και βουνά, να κρυβόμαστε μέσα σε εγκαταλειμένα τρένα, να βρεθούμε στο έλεος κάθε λογής μαφίας και λαθρέμπορων που μας παίρνουν τα λεφτά και την αξιοπρέπεια και βάζουν σκληρούς όρους προκειμένου να μας αφήσουν να περπατήσουμε αυτά τα δύσβατα μονοπάτια.

Δεν μπορώ να σου δώσω να καταλάβεις τι περάσαμε για να φτάσουν τα τέσσερα παιδιά μου στην Ευρώπη, κι ευχαριστώ το Θεό που τα κατάφεραν να φτάσουν ασφαλή. Εκατοντάδες άλλοι πέθαναν και συνεχίζουν να πεθαίνουν καθώς το προσπαθούν. Αναρωτιέμαι: αν οι ευρωπαϊκές χώρες θέλουν στ'αλήθεια να μας δεχτούν, γιατί δεν το κάνουν νόμιμα, μέσω των πρεσβειών τους; Έχει τυφλωθεί ολόκληρος ο κόσμος και δε βλέπει τι γίνεται; Θέλουν να εξαφανίσουν το συριακό λαό; Ποντάρουν πως θα πεθάνουμε πριν φτάσουμε; Ευχαριστούμε τον ελληνικό λαό και γνωρίζουμε ότι η οικονομική του κατάσταση δεν του επιτρέπει να δεχτεί πρόσφυγες και να τους εξασφαλίσει παροχές. Για μας η Ελλάδα είναι χώρα τράνζιτ. Γιατί λοιπόν μας πιέζουν κι άλλο; Γιατί μας φυλακίζουν; Γιατί μας συλλαμβάνουν στο αεροδρόμιο, στο λιμάνι, ακόμα και στο δρόμο; Επειδή είμαστε πρόσφυγες;

Όταν μου ζήτησες να σου γράψω για την κατάστασή μας, είπες ότι το γράμμα θα μπορούσε να μείνει εμπιστευτικό. Γιατί; Δεν πρέπει να μείνει κρυφό. Πρέπει να δημοσιεύσεις τα πάντα – ονόματα, περιστατικά, γεγονότα. Πρέπει να αναλάβεις δράση γρήγορα και να πιέσεις τις ευρωπαϊκές χώρες να δεχτούν τους πρόσφυγες με ασφάλεια, χωρίς να τους αναγκάζουν να βάζουν τη ζωή τους σε κίνδυνο για την ελευθερία».

Χάνα Α., μια γυναίκα από τη Συρία


ΠΗΓΗ: http://tvxs.gr/news/ellada/i-sygklonistiki-epistoli-mias-syrias-exei-tyflothei-o-kosmos


Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

10 πράγματα που με εκνευρίζουν...

Παίρνω κι εγώ σκυτάλη από το Μαρινάκι μου και πρέπει να γράψω δέκα πράγματα που με εκνευρίζουν! Χαχαχαχα, γελάω, γιατί μου φαίνονται λίγα τα δέκα. Ευκολότερα θα σου έγραφα όσα δε με εκνευρίζουν. Ας κάνω προσπάθεια, να γράψω τα δέκα λοιπόν, που μου έρχονται πρώτα. Τα αυτονόητα, όπως ψέμα, υποκρισία, αγένεια, δηθενιά κτλ. δε τα γράφω, είναι αυτονόητα! Άσε που αυτά δε με εκνευρίζουν απλά, με κάνουν να χαλιέμαι απίστευτα και να ξενερώνω. Οπότε πάμε στο εκνευριστικό κομμάτι...

Εκνευρίζομαι όταν :

1. ...αργήσεις σε ραντεβού που έχουμε. Γι' αυτό και αν δεν τρέχει και σοβαρός λόγος (τύπου υγείας), φεύγω και πολύ γρήγορα. Δεν κάθομαι να περιμένω.

2. ...χτυπάς τα χείλη σου όταν τρως ή τρως με ανοιχτό στόμα. Θέλω αυτομάτως να σου δώσω μπουνιά.

3. ... μου μιλήσεις με ειρωνία. Καλύτερα να με πυροβολήσεις στον κρόταφο να τελειώνω.

4. ... ξυπνάω και βλέπω ότι δεν είμαι η Ζιζέλ. Αδικία τέτοιο πλάσμα κι εγώ :p

5. ... ανοίγω το ψυγείο και δεν έχει σοκολάτα. Ή έστω κάτι γλυκό.

6. ... όταν μου λένε πράγματα που δε με νοιάζουν και αφορούν άλλους. Δε θυμάμαι να σε ρώτησα, οπότε μη μου τα λες.

7. ... μου λένε ηλίθιες δικαιολογίες. Μην το κάνετε, από μαλάκες, προάγεστε αυτομάτως σε γρόθους, στω.

8. ... μου ακυρώνουν κάτι τελευταία στιγμή. Τρελαίνομαι!

9. ... μου κάνουν υποδείξεις. Κοίτα πρώτα την καμπούρα σου και άσε τη δική μου να την κουμαντάρω εγώ.

10. ...με πιάνει αυτός ο βήχας, που αρχίζεις να βήχεις και από μακριά, φαίνεται σα να παίζεις ηλεκτρική κιθάρα πορωμένη, ενώ έχεις πάρει ναρκωτικά... δε με νοιάζει ο πυρετός, το συνάχι, όσο ο κωλόβηχας όταν κρυώνω και μου τη δίνει.

Αυτά ήταν 10 από όσα με εκνευρίζουν... αλλά μου περνάει γρήγορα. Όταν εκνευρίζομαι, πιάνω τα βυζιά μου, θυμάμαι πόσο καύλα είμαι και έτσι ηρεμώ για να μη ρίξω το επίπεδο, χαχαχαχα :p

Φιλάρες και ciaooooo :)))





Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Την τρέλα μου μέσα...

Έρχονται στιγμές (όχι δάκρυα γεμάτες), που είσαι σε τέτοια φάση,
που νιώθεις ότι τρελαίνεσαι και φτάνεις να απορείς και να ρωτάς τον
εαυτό σου δυνατά ''ρε μήπως είμαι τρελή''???

Μετά, τα βάζεις ξανά κάτω όλα και το σκέφτεσαι πιο καθαρά.
Και το πόρισμα βγαίνει μόνο του...
Αν μπορείς να αναρωτηθείς ''είμαι τρελή/ός?'' ... αυτομάτως δεν είσαι.

Οι τρελοί δε μπορούν....



Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

Ένα βήμα πίσω, δύο βήματα μπροστά...

Δε μπορώ να χωρέσω σε ''δήθεν'' κόσμους...
Είναι έξω από εμένα...
Φυσικά και υπάρχουν στιγμές που κάνω πίσω...
Ποιός δεν κάνει?
Προσπαθώ όμως πάντα και βρίσκω το κουράγιο
και προχωρώ...
Και τελικά το βήμα γίνεται και είναι και πιο σταθερό...
Είδες πόσο κοντινή είναι αυτή η σκέψη, με τις
υπόλοιπες επίκαιρες?




Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

Έρευνα και σεξ...

Χαζεύοντας στο διαδύκτιο, έπεσα πάνω σε μία έρευνα, με τίτλο ''Πως θέλουν το sex οι Ελληνίδες''. Σαν Ελληνίδα που σέβεται τον εαυτό της, είπα να διαβάσω την έρευνα, να δω αν είναι το τεστ αξιόπιστο, βάση τα δικά μου γούστα...  Γέλασα τόσο, που είπα να το ανεβάσω κι εδώ, να μπει με γέλιο η εβδομάδα. Θα πάρω κομμάτι κομμάτι την έρευνα και φυσικά, δε μπορώ να μη σχολιάσω τις απαντήσεις... Οι σεμνότυφοι και οι μυξοπαρθένες που σοκάρονται εύκολα, να κάνουν μία βόλτα και να έρθουν ξανά στην επόμενη ανάρτηση. Δε μπορώ να μη τα γράψω όπως τα σκέφτομαι και σιχαίνομαι να βάζω σε λέξεις παπάκια και δίεση, είναι σα να μιλάς με μπιπ. Και επειδή έχει αρκετά μπιπ, ενημερώνω από τώρα... Δε φέρω ευθύνη για ότι διαβάσετε, σιγά μη σκεφτώ τι θα γράψω, ώστε να μην ανεβάσουν ορισμένοι πυρετούλι. Ξεκινάμε... προσδεθείτε...




Στο πρωινό σεξ λέμε ...; 
Ναι 43,5%
Όχι 17%
Ανάλογα το πώς έχω κοιμηθεί το βράδυ 39,5%


Υπάρχουν συγκεκριμένες ώρες για το σεξ? Τί είναι? Φροντιστήριο είναι, να πεις ααα οκ θα κάνω σεξ 8 με 10??? Τί πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό σεξ και μαλακίες. Όταν έχεις καύλες, λες ναι στο σεξ ότι ώρα κι αν είναι.

Πόσο εύκολα κάνεις σεξ χωρίς προφυλακτικό; 
Δεν κάνω ποτέ χωρίς σκουφάκι 31,5% Ελπίζω όταν σοβαρέψει η σχέση, να έχεις ενημερωθεί πως γίνονται τα παιδιά ε?
Αν είμαστε πολύ καιρό μαζί με το σύντροφό μου, δεν έχω θέμα 42% Θέμα δεν έχεις, αλλά μπορεί να έχεις ζαλάδες και ναυτίες για λίγους μήνες, μην πανικοβληθείς... ενημερωτικά σου το λέω.
Πάνω στην ένταση της στιγμής όλα επιτρέπονται 26,5%  Τα θέλει ο κώλος σας.


Το καλύτερο προκαταρκτικό είναι
Να μου κάνει μία ώρα μασάζ σε όλο το σώμα 52% Εντάξει, δεν ανήκω σε αυτό το ποσοστό, μη με ψάξετε. Για να χαλαρώσω και να κοιμηθώ όμως θα το προτιμήσω.
Να χωθεί με το πρόσωπό του για κάνα μισάωρο ανάμεσα στα πόδια μου 31,5% Μισάωροοο??? Θα μουλιάσει η γλώσσα του, δεν τον σκέφτεσαι? Η λύση είναι να μοιραστείτε το χρόνο. Το δούναι και λαβείν που λέμε.
Ποιος τα χρειάζεται τα προκαταρκτικά; 16,5% Σε κάποιες περιπτώσεις και στιγμές κι εγώ μαζί σας... ντούυυυ απ' ευθείας.

Ποια στάση προτιμάς στο σεξ;
Την παραδοσιακή φυσικά, που επιτρέπει και η εκκλησία μας 20,5%  Βοήθειά σας... φοβερό σεξ, να τα λέμε κι αυτά :p
Να είμαι εγώ από πάνω 37,5% Aν σε αντέχει γιατί όχι...
Στα τέσσερα 42%  Νταξ... εδώ είμαστε!

Μετά το sex ...; ειλικρινά ...; τι θέλεις;
Ένατσιγάρο και ύπνο 19,5%  Στο τσιγάρο μαζί σου, στον ύπνο βγάλε το ποσοστό μου και βάλε με στο ακριβώς από κάτω.
Κι άλλο sex 30%  Πάρκαρε τώρα.
Την ηρεμία μου 13,5%  Τον πυροβολείς στον κρόταφο θες να μου πεις όταν τελειώσετε?
Μια αγκαλιά 37%  Άχουτααα μωλέεεεε... μπλιάχ

Έχεις κάνει ποτέ σου cyber sex;
Όχι, ντρέπομαι πολύ 44,5%  Και να μην ντρεπόσουν, πάλι να μην το έκανες. Άμα δεν έχει φλέβα, τί να το κάνεις μάνα μου?
Μια-δυο φορές, όταν σπούδαζε το αγόρι μου στο εξωτερικό 43,5%  Του έδειχνες τις αγαπημένες σας στάσεις με άλλον να υποθέσω? μουάχαχαχαχαχα
Στο chatroulette με ήξεραν και οι πέτρες 12%  Και κάπως έτσι βγήκε η παροιμία, ''θέλει η πουτάνα να κρυφτεί, κι η χαρά δε την αφήνει''....

Θα έβγαζες αποκαλυπτικές φωτογραφίες με το φίλο σου;
Αν τον εμπιστευόμουν, ναι 29,5% Μπέσα ούτε στον κώλο σου . Παλιά λαική σοφία!
Έχω βγάλει ήδη 39,5% Και εις ανώτερα. Και σε συμβόλαιο με τη Σειρήνα σου εύχομαι.
Ας τολμήσει να εμφανίσει φωτογραφική μηχανή 31%  Έτσιιιι... σκίσε τη γάτα.

Τι θα έλεγες για λίγο ξύλο την ώρα του σεξ;
Δεν θα το επέτρεπα ποτέ 27,5%  Με μαθηματική ακρίβεια σου λέω, ότι θα πιάσει γκόμενα, μη σου πω ότι την έχει ήδη.
Για κανένα χαστουκάκι στον πωπό δεν θα έλεγα όχι 49% Έλα που σου λέω που δε θέλεις τώραααα....
Βρε, βαράτε με κι ας κλαίω 23,5%  Αααα να γειά σου!!!

Έχεις κάνει ποτέ sex με παραπάνω από έναν άντρες;
Όχι. Δύο είναι αρκετοί στον έρωτα 75,5% Και να είχες κάνει θα το έλεγες??? Κότααααα.
Όχι, αλλά δεν θα ήμουν αρνητική να δοκιμάσω κάποια φορά 16%  Ότι κάτσει μωρέ, σιγά :p
Αμέ. Όλοι οι καλοί χωράνε 8,5%  Ε ναι μωρέ... κρέας μπαίνει, κρέας βγαίνει.

Πόσες φορές θέλεις να κάνεις σεξ μέσα την εβδομάδα;
Μία φορά την εβδομάδα είναι αρκετή 12,5% Τόση καύλα, ποιός θα σε παλέψει να 'ξερα.
3-4 φορές την εβδομάδα είναι μια χαρά 62% Δευτέρα - Τετάρτη - Παρασκευή και τις αργίες να το καθιερώσεις.
Δεν αντέχω αν δεν το κάνουμε μερικές φορές τη μέρα 25,5% Καλά το πας...

Χρησιμοποιείς sex toys κατά τη διάρκεια του σεξ;
Όχι βέβαια. Αυτά είναι του διαβόλου 29,5%  Ενώ οι πίπες που κάνεις είναι του Θεού, τις έχουν ευλογήσει και οι 12 Αποστόλοι.
Μόνο όταν το θέλει πολύ το αγόρι μου 57%  Αν δεν το γουστάρεις και το κάνεις μόνο γιατί στο λέει, μην το κάνεις καθόλου, θα χαλάσεις και το παιχνίδι.
Πού να δεις τις καινούργιες μπίλιες που αγόρασα 13,5% Με γειάααα

Προσποιείσαι οργασμό;
Όταν δεν θέλω να στεναχωρηθεί το αγόρι μου που έκανε τόση προσπάθεια 38,5%  Ωραία σχέση. Να τη χαίρεστε και οι δυό σας. Ακόμα κι αν προσποιηθείς, όταν ο άλλος έχει γνώση του πράγματος, ξέρει ότι προσποιείσαι... το καταλαβαίνει πώς να στο πω? Δεν είναι μόνο η φωνή που θα βγάλεις ο οργασμός ξέρεις... βγάζεις κι άλλα πράγματα... πφφφφ
Ποτέ. Να κάτσει ο άχρηστος να προσπαθήσει να με ικανοποιήσει 44% Δε θέλω να σε στεναχωρήσω, αλλά πρέπει να δηλώσεις κι εσύ συμμετοχή.
Πολύ συχνά. Τον κάνει τόσο ευτυχισμένο να νομίζει ότι με ικανοποιεί 17,5% Όσο κάνει κι εσένα να υποθέσω ευτυχισμένη, το να νομίζεις ότι πηδιέσαι.

Πόση ώρα διαρκεί το ιδανικό sex;
Μερικά λεπτά αρκεί να έχει ένταση 27,5%  
Το καλό που του θέλω να μην τελειώσει στα πρώτα 10 λεπτά 32,5%
Θέλω ο άλλος να περάσει τουλάχιστον 40 λεπτά πάνω μου 40% 

Στο θέμα χρόνου δε θα σχολιάσω, γιατί κάθε φορά είναι και διαφορετική. Οπότε δε θα το αναλύσω και πάω παρακάτω.

Πώς θα αντιδρούσες αν σου πρότεινε να κάνετε μαζί ένα golden shower;
(Για εκείνες που δεν γνωρίζουν, το golden shower είναι όταν ο ένας κατουράει τον άλλο... πιο αηδιαστικό, πεθαίνεις)
Θα τον διαολόστελνα 57% Και λίγα λες... Εγώ πάλι, αν τολμούσε να το κάνει, θα του έκανα τα αρχίδια μπρελόκ...
Θα τον έστελνα να κάνει τα τσίσα του και να γυρίσει μετά στο κρεβάτι 36% Άψογη σε βρίσκω...του στυλ ''μωρό μου, κατούρα και λίγο'', χαχαχαχαχα.
Είμαι ανοιχτή σε νέες προτάσεις 7% Και σε νέες μολύνσεις μη σου πω... το βασικότερο όμως όλων, είναι ότι το έχεις κάψει... δε πάς καλά.

Έχεις κάνει ποτέ σεξ με γυναίκα;
Για ανώμαλη με πέρασες; 64% Όχι βρεεεε
Όχι ακριβώς σεξ, αλλά κάτι παίχτηκε με κάποια ένα βράδυ που είχα γίνει γκολ17,5% Αυτό το ''όχι ακριβώς σεξ'' μου άρεσε. Ενώ αν ήταν ''ακριβώς σεξ'' ας πούμε, θα σε ξέσκιζε ε? χαχαχαχαχαχα μαλάκωωωωω
Δεν έχω κάνει, αλλά έχω περιέργεια να δω πώς είναι 18,5%  you porn

Ποιος δημόσιος χώρος σε εξιτάρει περισσότερο;
Το αυτοκίνητο του αγοριού μου 19,5% Αν το αυτοκίνητο είναι στο γκαράζ? Δεν πιάνεται για δημόσιος χώρος, πήγαινε πάρκαρέ το κάπου κεντρικά και ανέβα στο καπό, χαχαχα :p
Η τουαλέτα ενός μπαρ 24% Kλασικά
Μια ωραία αμμουδιά 33,5% Να έχεις κι ένα άλογο να σε βγάζει στην αμμουδιά...το κορίτσι και το άλογο :p
Το πάρκο απέναντι από το σπίτι μου 23%  Αρκεί να έχεις καλό floor manager να δίνει σήμα στη γειτονιά για το χειροκρότημα και τα επιφωνήματα.

Το ιδανικό πέος για σένα είναι
το μακρύτερο δυνατό 3,5%  Αν θες γαστροσκόπηση, παίρνεις τηλέφωνο στον ΕΟΠΥ και κλείνεις ραντεβού στο ΙΚΑ. Σε περίπτωση που δε βρεις το μακρύτερο δυνατό το λέω. Είναι μακριά και η Ανγκόλα, χαχαχα
λεπτό και κανονικό για μην πονάω 6% Πιάσε μπατονέτα...στο μπάνιο είναι
μακρύ και χονδρουλό 90,5% Έχετε γούστο

Πόσο συχνά κάνεις πρωκτικό σεξ;
Δεν έχω δοκιμάσει ποτέ 27%  Άμα θέλουμε το πιστεύουμε:p
Σπάνια 45%  Κρυφομαζοχάκιαααααα μουυυ
Κάθε φορά που μου το ζητάει ο σύντροφός μου 28% Κάνε τη διαφορά και ζήτα το εσύ μια φορά...πίστεψέ με, θα του αρέσει ακόμα περισσότερο, χιχιχι :p

Επιδίδεσαι σε κατάποση των υγρών του συντρόφου σου;
Ποτέ, το σιχαίνομαι 24,5% Άλλη καυλιάρα από δω :p
Μόνο του μεγάλου μου έρωτα 38,5% Όλων των άλλων δηλαδή τα φτύνεις? Δεν εχουν κουκούτσια μη φοβάσαι.
Βεβαίως, δεν έχω κανένα πρόβλημα 37% Καλά κάνεις

Σε πειράζει το trash talking κατά τη διάρκεια του σεξ;
Μίλα μου βρόμικα για να με ανάψεις 73% Αααα να γειά σου!!!
Ναι, με ξενερώνει 15%  Kι εσύ εκείνον, στο υπογράφω.
Εγώ μιλάω ακόμη πιο βρώμικα απ' αυτόν 12% Βελτιώνεσαι χαρακτηριστικά.

Τα κλειδιά της έρευνας:
Πάνω από 90% των γυναικών θέλουν το πέος του άντρα μακρύ και χονδρουλό. 
Τυχαίο?Δε νομίζω
Μόλις 74 από τις 200 γυναίκες δηλώνουν ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα στην κατάποση των υγρών του άντρα.
Όταν κάνεις πίπα και δεν τα καταπίνεις, είναι σα να τρως και αφήνεις τη δύναμή σου.
Αν η γκόμενά σου ανήκει στο 27% των γυναικών που δεν έχει κάνει ποτέ πρωκτικό σεξ, έχεις χρέος να είσαι ο πρώτος που θα πάρει τηνΠόλη.
Θα κάνω ντού βρε πονηρήηηηηη
128 από τις 200 γυναίκες θεωρούν ανωμαλία το να κάνουν σεξ με κάποια άλλη γυναίκα.
Οι υπόλοιπες 72 είναι λεσβίες.
Μόλις το 7% των γυναικών είναι ανοιχτό σε μια πρόταση για golden shower. 
Αυτές θέλουν γιατρό και άμεσα!
88 από τις 200 γυναίκες του δείγματος δεν προσποιούνται ποτέ οργασμό και περιμένουν καρτερικά να τις ικανοποιήσεις.
Καλά κάνουν...
1 στις 4 γυναίκες εμφανίζει τάσεις νυμφομανίας, αφού θέλει να το κάνετε τουλάχιστον μερικές φορές την ημέρα. 
Αυτό σημαίνει ο όρος ''νυμφομανής''? Ε τότε, δεν είναι κακό, χαχαχα.
Δυστυχώς μόνο το 8,5% θα δεχόταν κι άλλους σεξουαλικούς συντρόφους στο κρεβάτι σας. 
Το ''δυστυχώς'' με τερμάτισε!
Ετοίμασε τα λάδια σου. Το 52% των γυναικών θέλει μασάζ πριν το sex.
Δεν ανήκω εδώ,δεν ξέρω,δεν απαντώ και δε γουστάρω κυρίως

Αν ισχύει η έρευνα αυτή, τότε είναι εύκολο να καταλάβεις γιατί ξενοπηδάνε οι άντρες... Πιό ξενέρωτες γυναίκες, δε θα μπορούσαν να βρουν να απαντήσουν. Μορφωθήκαμε και σήμερα, όπως είδατε... μπαμ κάνει η κουλτούρα απόψε...

Το σκοτάδι ξέρει...

Γιατί σε φοβίζει το σκοτάδι?
Εγώ το αγαπώ... και υπάρχουν ώρες μάλιστα,
που το αποζητώ... και είναι πολλές...
Είναι φιλαράκι μου και δε το φοβάμαι...
Ξέρει τα πάντα για μένα...
Έχουμε κάτσει αμέτρητες ώρες μαζί παρέα να τα 
λέμε... οι δυό μας μόνο... εγώ και το σκοτάδι...
Υπάρχει πάντα βέβαια και μία άλλη κοινή μας φίλη
εκείνες τις ώρες... Μουσική τη λένε...
Αυτή και το σκοτάδι μαζί, είναι η καλύτερη παρέα,
όταν δε θέλεις να δεις κανένα...
Όταν θέλεις να μείνεις με σένα και μόνο...
Άσε που σε νιώθουν, σε καταλαβαίνουν, χωρίς να 
χρειαστεί να προσπαθήσεις γι' αυτό...

Το σκοτάδι όμως, είναι αυτό που με ξεγυμνώνει...
Αυτό ξέρει τι σκέφτομαι... ξέρει γιατί κλαίω... ξέρει
γιατί πονάω... ξέρει που γυρνάνε οι σκέψεις μου...
ξέρει τον ήχο του γέλιου μου... ξέρει τον ήχο της κραυγής 
μου... ξέρει ότι τραγουδάω... ξέρει τους φόβους μου...
ξέρει τα βήματά μου... ξέρει τους αναστεναγμούς μου...
ξέρει όσα κρύβω... ξέρει τα μυστικά μου... ξέρει να με 
κάνει να του ανοίγομαι... ξέρει να με μαγεύει με ένα 
δικό του τρόπο... ξέρει να με κρατάει κοντά του...
ξέρει τα ξεσπάσματά μου... και κυρίως ξέρει, ότι στα 
ζόρια μου, πάντα αυτό αναζητώ, για να μου δώσει δύναμη
να ξαναβγώ στο φως....





Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

Με ένα άρλεκιν... χαλιέμαι!

Tυχαία σήμερα, έπεσε στα χέρια μου ένα άρλεκιν, μέσα σε ένα μπάνιο... Δε μπορούσα να καταλάβω τη χρησιμότητά του σε αυτό το σημείο του σπιτιού, εκτός από την περίπτωση να το έχουν για τη στιγμή που τελειώνει το κωλόχαρτο...

Δε θα σου πώ ψέματα... κι εγώ έχω διαβάσει σε μικρότερη ηλικία, θέλοντας να δω τι είναι αυτά τα βιβλιαράκια που υπήρχαν στα περίπτερα... Διάβασα το πρώτο οκ, δεύτερο δεν άντεξα...
Όλα πάνω κάτω ίδια είναι... Ειδικά οι ήρωες...

Οι άντρες, θα είναι πάντα ψηλοί, με πρόσωπο γεμάτο γωνίες, με θεληματικό πηγούνι, γραμμωμένους κοιλιακούς και οι τετρακέφαλοι δίνουν και παίρνουν... Οι γυναίκες δε, όλες μοιραίες, ψηλές, με ανοιχτόχρωμα μάτια συνήθως και εννοείται αναλογίες μοντέλου...
Πείτε μου στο Θεό σας, που ζουν αυτοί που τα γράφουν, να πάω κι εγώ!

Δηλαδή ένας άντρας πιό κοντός, ή που έχει αρχίσει η αραίωση στο μαλλί ή με λίγη κοιλίτσα, δεν αξίζει να ζήσει ένα παθιασμένο έρωτα? Το ίδιο ισχύει και για τις γυναίκες, που δεν είναι τόσο όμορφες και μοιραίες να υποθέσω!

Και τα διαβάζουν κάποιες και νομίζουν ότι κάπως έτσι, θα έρθει και σε αυτές στη ζωή τους ένας τέτοιος ακριβώς άντρας... Τί να πω τώρα εγώ? Μπορώ να πω? Να τους χαλάσω τ' όνειρο? Ας περιμένουν...
Aσε που είναι όλοι, το λιγότερο Ωνάσηδες... δεν είδα να γραφτεί ερωτική ιστορία εκεί μέσα, για έναν άντρα της οικοδομής και μία κορδελιάστρα... Άσε πιά αγάπες και λουλούδια από την πρώτη μέρα... Την πρώτη μέρα κι όλας, καταλαβαίνουν ότι είναι ο άνθρωπος της ζωής τους, τη δεύτερη μέρα έχουν ήδη αγαπήσει ο ένας τον άλλο και μέχρι το τέλος της εβδομάδας, γίνεται και η πρόταση γάμου!

Αλλά το χειρότερό μου δε στο είπα ακόμη... είναι οι περιγραφές των ερωτικών στιγμών των ηρώων!... Αλήθεια,εσείς που τα διαβάζετε αυτά,σας εξιτάρουν? Γιατί εγώ σκάω στα γέλια και ξέρω ότι αν ήμουν στη θέση κάποιας από τις ηρωίδες, θα ξενέρωνα απίστευτα... Ίσως φταίει που δεν είμαι του ρομαντικού, τι να πω... όταν διαβάζω πάντως τα παρακάτω, δε μπορώ παρά να ξενερώσω... παράδειγμα :

''Ο αντίχειράς του άρχισε να κινείται απαλά, ανάμεσα στους μηρούς της, αναζητώντας το κέντρο της θηλυκότητάς της, το λουλουδάκι της''... (το λουλουδάκιιιιι του μπαξέεεε, το λουλουδάκι του μπαξέεεε, μου έρχεται αυτομάτως).
''Πήρε στο στόμα της τον ανδρισμό του''... (κοινώς πίπα, αλλά νομίζουν ότι απευθύνονται στη Λώρα από το μικρό σπίτι στο λιβάδι).
''Την ώρα που της έδινε τους χυμούς του, τον φώναξε ''αγάπη μου'' κοιτώντας τον στα μάτια''... (Είναι που είναι φρεσκοστυμμένοι οι χυμοί και του δείχνει την εκτίμησή της για τον κόπο του ).
''Το κορμί της έχει αναλυθεί σε σπασμούς και σχεδόν αμέσως την ακολούθησε κι εκείνος''... (Δηλαδή, μιά φορά ας πούμε, να μη τελειώσουν μαζί συγχρονισμένα, στη χώρα του Άρλεκιν δεν υπάρχει ε? )

Όλοι τους είναι απίστευτα ρομαντικοί και δεν υπάρχει ας πούμε ένας μέσα σε αυτούς, που να είναι λίγο πιό μπρουτάλ, να τη βάζει κάτω και να ξεχνάει το όνομά της ή να της δίνει και κανα μπατσάκι στα κατάλληλα σημεία ξερω 'γω... και μετά απορούμε, γιατί προσποιούνται κάποιες οργασμο! Ε μα με αυτές τις αηδίες πως? Μουσκεύει το βρακί με κόλυβα? Του κώλου λοιπόν οι περιγραφές αυτές...

Τώρα που είπα κώλο, θυμήθηκα και το άλλο... Στην Αρλεκινοχώρα οι άντρες δε ζητάνε ποτέ κώλο!!!Μα ποτέ!!! Η μόνη περίπτωση να μη ζητήσει έστω και μία φορά ο άντρας κώλο, είναι να δίνει ο ίδιος... αλλιώς δεν εξηγείται...

Μου αρέσει που το σλόγκαν λέει ''Με ένα άρλεκιν ξεχνιέμαι''...
Σόρυ κι όλας από τους Αρλεκινοαναγνώστες, αλλά εγώ με ένα Άρλεκιν, ξενερώνω και χαλιέμαι απίστευτα...







Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

Οδηγός χαλάρωσης by me...

Έχεις νεύρα? Ένταση? Τις μαύρες σου?                                                    
Έχεις στρες και άγχος? Θέλεις να τα σπάσεις όλα?

Σου έχω τη λύση, για χαλάρωση στη στιγμή.
Είναι αυτό που λέμε ''κάνε ότι κάνω''...

Κάθισε αναπαυτικά όπου θες... θες οκλαδόν (το συνιστώ), θες σε καρέκλα, θες σε καναπέ, θες ξάπλα... όπως σε βολεύει...
Κλείσε τα μάτια σου και επικεντρώσου στο πρόβλημα...Κάνε και ΟΜΜΜΜΜ άμα θες, δε μας χαλάει...
Πάρε τώρα μία μεγάλη βαθιά ανάσα, κράτησέ τη για λίγο και μετά, βγάλε τη αργά και σταθερά από μέσα σου...
Τώρα πες ένα μεγάλο, βαθυστόχαστο και πανηγυρικό ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ...
Δεν αισθάνεσαι λίγο καλύτερα τώρα???
Εγώ πάντα...

Υ.Γ. Εναλλακτικά μπορείς να πεις και ''δε γαμιέται'' και για όσους δε βρίζουν ένα ''άει σιχτίρ'', επίσης βοηθάει. :p :p :p














Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Μονάδα μέτρησης ηλιθιότητας...

Το τερμάτισα...
Δεν είπαμε ότι είμαι κι ο Αινστάιν, αλλά και χαζή δε με λες...
Κατά γενική ομολογία, δεν το λέω εγώ...
Όμως ήρθε και μένα η σειρά μου, να αναμετρηθώ με το σύμπαν
και να τερματίσω την ηλιθιότητα....

Μετακόμισε μία φίλη και πήγα επίσκεψη να δω το νέο σπίτι.
Φτάνοντας, θυμάμαι ότι είναι στον τρίτο όροφο.
Και ενώ δε συνηθίζω να μπαίνω σε ασανσέρ, γιατί φοβάμαι
μη κλειστώ μέσα, εκείνη την ώρα, θες η κούραση, θες το ότι μου
την έδωσε, λέω δε γαμιέται ας ανέβω σήμερα με αυτό...

Μπαίνω, πατάω το κουμπάκι με το νούμερο 3 (τελικά όπως αποδείχτηκε,
εγώ είμαι μεγαλύτερο νούμερο, χα! ) και στέκομαι μπροστά στην πόρτα,
με τα μάτια κλειστά, μόνο να ακούω... να μη βλέπω...
Ακούω τον θόρυβο ότι το ασανσέρ σταματησε, ανοίγω τα μάτια και
σπρώχνω την πόρτα να βγω... Τζίφος! Σπρώχνω άλλη μία, ξανά τζίφος.
Αρχίζω να πανικοβάλλομαι και τα χρειάστηκα. Μαλάκα μου λέω, κλείστηκα!!!
Τί κάνουμε τώρα? Κοιτάω για οδηγίες, αλλά πάνω στον πανικό μου, είπα
να δείξω και πόσο ωραία φωνή έχω και ξεκίνησα αργά και μελωδικά στην
αρχή τα ''βοήθεια'', μέχρι που μπήκα στο ρεφρέν και ούρλιαζα και χτυπούσα
την πόρτα παρακαλώντας κάποιον να με βγάλει από εκεί μέσα...

Πρέπει να πέρασαν κάποια λεπτά, που εγώ νόμιζα για ώρες, όταν άκουσα
ένα θόρυβο, και δύο φωνές να μου λένε ''ηρέμησε, είσαι καλά''...
Γυρίζω πίσω μου και βλέπω ένα ζευγάρι, να κρατάει ανοιχτή την πόρτα και
να περιμένει να βγω... Γυρίζω σα χαμένη ξανά μπροστά μου και βλέπω αυτό
που εγώ χτυπούσα τόση ώρα σαν πόρτα, αφού από εκεί μπήκα και στο καπάκι
κοιτάω ξανά το ζευγαράκι, με το βλέμμα της απορίας κολλημένο πάνω μου.

Τελικά, εγώ μια χαρά είχα ανέβει, απλά το συγκεκριμένο γαμημένο ασανσέρ,
ήταν από αυτά που από αλλού μπαίνεις και από αλλού βγαίνεις!
Πώς λέμε από αλλού το περιμένεις και από αλλού σου έρχεται? Ε, ένα τέτοιο
πράγμα. Πιό ηλίθια, δε νομίζω να έχω νιώσει στη ζωή μου, αλλά οκ, το
πήρα χαλαρά, γελάσαμε κι όλας έπειτα και είπα ''έντάξει είσαι, ήταν απλά
μια στιγμή που φάνηκες ηλίθια, όχι ότι είσαι''...

Μου το είπα και το πίστεψα κι όλας... ΧΑΧΑΧΑ, έκανε το σύμπαν ακούγοντάς
με να μονολογώ, γιατί είχε άλλα σχέδια ως συνήθως...
Γυρίζω σπίτι, κάνω το μπανάκι μου και ετοιμάζομαι να φορέσω τη φορμίτσα μου.
Πείτε μου ότι έχετε πάει κι εσείς να βάλετε τη μπλούζα με το λαιμό στο μανίκι
και το ζορίζετε κι όλας να μπει μέχρι που το ξεχειλώνετε, να νιώσω λιγότερο
ηλίθια σήμερα... ευχαριστώ :p :p :p





Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

Μιά στιγμή...

Μια στιγμή ικανή να ανατρέψει...
Να δώσει ή να πάρει...
Ευαίσθητες ισορροπίες...
Όλα τόσο γρήγορα και ρευστά...
Και η απουσία στον αντίποδα...
Να αντέχει και να μην αντέχεται...
Μα μια στιγμή αρκεί για το πιο δύνατο...
Για το παρακάτω...


Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2016

Συνταγές ισορροπίας...ανισόρροπη εγώ...

Όταν δεν έχουμε βρει μια ισορροπία μεταξύ καθρέφτη και εαυτού...
μεταξύ πραγματικότητας και παραμυθιού... μεταξύ ''είμαι'' και ''δεν είμαι''...
μεταξύ αντέχω και δεν αντέχω... μεταξύ θέλω και πρέπει...
μεταξύ μυαλού και καρδιάς... μεταξύ ''είμαι'' και ''δεν είμαι''...
... τίποτα δε μπορεί να ηρεμήσει το είναι μας...


Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

Άσε τα ΑΝ και ζήσε τις στιγμές...

Έχεις μάθει να δίνεις σημασία στις μεγάλες στιγμές και προσπερνάς, τις απλές καθημερινές στιγμές σου... ίσως θεωρείς, ότι είναι πολύ μικρές, για να σου φέρουν τη χαρά και την ευτυχία... ότι απλά είναι εκεί, για να συμπληρώνουν τα μεγάλα και σημαντικά...

Δε συμφωνώ όμως... πιστεύω ότι κάθε λεπτό μας, αξίζει. Αυτές οι πολλές μικρές αληθινές στιγμές, συναρμολογούν, αυτό που αργότερα θα θυμόμαστε...

Η ζωή μας είναι γεμάτη στιγμές και η κάθε μία, συνοδεύεται από ένα υποθετικό ''αν''... ΑΝ έκανα αυτό, ΑΝ έκανα το άλλο, ένα ''αν'' που κολλάει στο χρόνο που μεσολαβεί για την απόφαση... για το ναι ή το όχι... για το πάνω ή το κάτω... για το δεξιά ή το αριστερά...
Το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι να τολμήσουμε να ξεκουνηθούμε από τη θέση μας, όσο προλαβαίνουμε... και η ζωή ξέρει...

Καλύτερα να μετανιώσεις για κάτι που έκανες, παρά για κάτι που δεν έκανες... Αν και είναι δίκοπο μαχαίρι η επιλογή αυτή αν το σκεφτείς... γιατί ακόμα και οι μη - επιλογές, στην ουσία επιλογές είναι.
Ασχέτως αν γίνονται από φόβο, από ντροπή ή ότι άλλο... Αλλά αυτό το ''τί θα είχε γίνει αν???'', είναι ικανό να σε τρώει μια ζωή... και μόνο για αυτό, πρέπει να τολμάς...

Αν και στη θεωρία όλα εύκολα είναι... στην πράξη κολλάμε...
Προσωπικά, αν με ρωτάς, πιστεύω ότι στη ζωή, τίποτα δεν είναι τυχαίο...
Άσε τα ''αν, αν, αν''... κι εγώ ΑΝ είχα μία τρύπα στο κούτελο, θα ήμουν κουμπαράς... Οπότε, μην αφήνεις τα ''αν'' που σε τρώνε, να χορτάσουν...



Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

Τι να θυμηθώ...

Είναι κάποιες φορές, που δε χρειάζεται να πεις τίποτα...
Αφήνεις τα τραγούδια να μιλήσουν...


Μη πετάει φτερό στο πέλαγο... και μαντάτο απ' την Αθήνα...
Τι να θυμηθώ απ' τα μάτια σου... που 'χω να τα δω ένα μήνα...

Στ' άγρια σοκάκια της ψυχής... ψάχνω μα δε σ' ανταμώνω...
Α να κοιμηθώ, να σ' ονειρευτώ... που με ξέχασες και λιώνω...

Ούτε που σαλεύει το νερό... ούτε μου μιλούν οι γλάροι...
Μου άργησες πολύ, πες μου πως θα 'ρθείς... πριν να σβήσουνε οι φάροι...





Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Σκέψεις...λέξεις... και γιατί...

Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις... Οι λέξεις φταίνε... Σα να ψελλίζουν...
Λες και τα κορμιά μας θυμούνται, μα οι γλώσσες μας, έχουν ξεχάσει...
Δε βρίσκουν πια κοινές εκφράσεις...
Αγνόησε τις λέξεις... αγνόησε τις ερωτήσεις... άκου μόνο το χτύπο που
κάνει η καρδιά σου... Μη βάζεις τη λογική στη μέση... Της λογικής οι λέξεις και οι σκέψεις,  είναι κλισέ... Και δεν έχουν καμία ελπίδα ή δύναμη μπροστά στις σκέψεις και τις λέξεις της καρδιάς που τρυπώνουν στο μυαλό όποτε τους καπνίσει και τα γαμάνε όλα...
Σε κάνουν και εκεί που έχεις βρει μία σειρά και έχεις βάλει μία τάξη στο
γαμημένο το μυαλό σου, να γίνονται όλα πάλι ένα μπέρδεμα, και σε ρίχνουν σε μία πουτάνα αμφιβολία και σε μία τέτοια μελαγχολία και θλίψη, χειρότερη και από τα μπλουζ των νέγρων...
Είναι άραγε αυτό η ζωή μας? Όλα ένα μπέρδεμα, ένα έργο θεατρικό, που κανείς μας δε γνωρίζει τα λόγια από πριν? Νομίζω πως ναι...
Το γιατί? Άγνωστο...
Μην παίζεις με το ''γιατί''... εγώ πάντα ''χάνω''...







Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016

Φως στο σκοτάδι...

Γιατί το φως, όταν εισχωρεί στο σκοτάδι,
δε γίνεται να το ελέγξεις...

Μπορεί να σου φωτίσει, μαζί με αυτά που
εσύ επιθυμείς και όλα τα άλλα...

Όσα κράτησες κρυμμένα στα βάθη σου...



Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

Το μέσα έξω σου...

Δε θα καταλάβω ποτέ, όσους προσπαθούν να μη
δείξουν το μέσα τους... για πολλούς λόγους...
Από φόβο μη πληγωθούν... από άμυνα να μη φανούν
ευάλωτοι... από φόβο μη φανούν τα αισθήματά τους...
το μέσα τους... οι αδυναμίες τους... να δείξουν αυτό
που θα ήθελαν να είναι...

Μην κρύβεις τον εσωτερικό σου κόσμο... αυτό είσαι...
Ότι και να βγάλεις προς τα έξω, δεν αλλάζει αυτό
που πραγματικά είσαι... μη φοβάσαι λοιπόν να το δείξεις...
Ακόμα κι αν πληγωθείς... κι αυτό στη ζωή είναι... είσαι
εσύ όμως και αυτό μετράει...

Όλα αυτά που εσύ φυλακίζεις γιατί σε κάνουν να ντρέπεσαι,
ή να νιώθεις αβέβαια, ίσως να είναι τα δυνατότερα
κομμάτια του εαυτού σου...





Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Όλα καπνός...

Κι έρχονται ώρες, που αναρωτιέσαι...                                 
Γιατί πρέπει απαραίτητα, όλα να είναι άσπρα ή μαύρα? 
Σωστά ή λάθος?
Πιστεύεις πως ξέρεις καλά τον εαυτό σου,
πως ξέρεις τα όριά σου, πως ξέρεις που να αρχίσεις και 
που να τελειώσεις...
Τώρα όμως...
Σα να μη ξέρεις τίποτα...
Μήπως είναι πάρα πολλά αυτά που προσπαθείς να κάνεις?
Μήπως δεν είσαι τόσο δυνατή/ός όσο νόμιζες?

Άλλο ένα τσιγάρο και άλλη μια σκέψη που χάνεται σαν τον καπνό...





Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2016

Blah blah blah...

Μου αρέσουν αυτοί που δοκιμάζουν την ανοχή μου...

Ηδονίζομαι όταν πασχίζουν για λίγη σημασία,
πέφτοντας όλο και πιο χαμηλά...

Ωραία η εκτόνωση, κάνει καλό και στην υγεία...
αλλά σαν την απόλυτη περιφρόνηση,
να σε σβήνουν από το χάρτη,
να ζεις και να μην υπάρχεις, δεν έχει...





Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

Άβυσσος...

Θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου,
για να παραμείνει ανάμεσά μας, η άβυσσος
που δημιούργησαν τα λόγια σου...

Δεν έχει νόημα οποιαδήποτε προσπάθεια
πολιτισμένης προσέγγισης λοιπόν...

Αν σε κάθε μου λόγο, υπάρχει ένας
καλοστημένος αντίλογος και σε κάθε μου
πράξη, μία υπολογισμένη αντίπραξη,
ο διάλογος είναι χαμένος από χέρι...

Κουράστηκα να μιλάω...

Άλλωστε, δεν είναι τα λόγια μου που έχουν
σημασία...
Αλλά αυτές οι σιωπές μου, που κάνουν κρότο...







Hope...

''Πάντα υπάρχει ελπίδα''... λένε κάποιοι...
''Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία''... λένε άλλοι...

Προσωπικά, πιστεύω πως η ελπίδα είναι διφορούμενη...
Κάποιες φορές, είναι το μόνο που σε στηρίζει και αυτό είναι καλό...
Άλλες πάλι, είναι το μόνο που σε κρατάει όρθιο, σε παιχνίδια που
είναι από καιρό χαμένα...
Και λέω τώρα εγώ...
Δεν είναι πιο εύκολο (και λιγότερο επίπονο), σε αυτή την περίπτωση
να πεις ένα ''γάμησέ τα'' και να συνεχίσεις χωρίς την ελπίδα?
Δε ξέρω.... Η ελπίδα πάντα με μπέρδευε...
Με προβληματισμούς μπήκε η νέα εβδομάδα...



Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Η Νεφέλη κι ο Παλιάτσος...


Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε σε κάποια μακρινή πόλη κάπου στα έγκατα της Κεντρικής Ευρώπης, μια κοπέλα όμορφη πολύ, ανεξάρτητη και κοινωνικά καταξιωμένη. Το όνομά της ήταν Νεφέλη και ζούσε φτιάχνοντας κούκλες για κουκλοθέατρο.
 
Τον πρώτο καιρό, έφτιαχνε πολλές κούκλες, πανέμορφες, που τις αγαπούσαν όλοι όσοι τις αγόραζαν. Η ικανότητά της να μεταφέρει σε αυτές κάμποση από τη γλυκύτητά της, ήταν χαρακτηριστική.
 
Πολλοί γονείς και παιδιά σύχναζαν κάθε μέρα στο όμορφο μικρό μαγαζάκι της, γυρεύοντας κάποιο δώρο, ένα φίλο, κάτι να μοιράζονται όσα δεν μπορούσαν να χωρέσουν μέσα τους και πάντα έφευγαν χαρούμενοι, γιατί πάντα έβρισκαν αυτό που ζητούσαν.
 
Η ζωή της Νεφέλης στη μικρή της πόλη, κυλούσε ήρεμα για πολλά χρόνια με αυτούς τους ρυθμούς. Τον Σεπτέμβρη όμως της χρονιάς που δεν άνθισαν οι αμυγδαλιές στη χώρα εκείνη, συνέβη κάτι που άλλαξε τη ζωή όλων στη μικρή εκείνη πόλη.
 
Η Νεφέλη το προηγούμενο βράδυ, είχε κατασκευάσει μετά από πολλή δουλειά ένα παλιάτσο κούκλο, διαφορετικό από τους άλλους. Αυτός της φαινόταν πιο άσχημος από τις άλλες κούκλες της γιατί δεν είχε το χρόνο να τον κάνει το ίδιο όμορφο.
 
Πρόχειρα έφτιαξε το σώμα του, γιατί νύσταζε κιόλας, έκοψε λίγο τη μύτη του, γιατί άκουσε μια φωνή από το δρόμο που τη τρόμαξε, χρησιμοποίησε μάλιστα και μικρότερο κομμάτι από κάποιο ξύλο που τις είχε απομείνει από άλλη κατασκευή.
 
Κι έτσι τον άφησε στην άκρη από κάποιο ράφι του μαγαζιού. Οι μέρες κυλούσαν και κανείς δεν τον αγόραζε γιατί ήταν άσχημος πολύ, δίπλα σε όλες τις υπόλοιπες πανέμορφες κούκλες, που κάθονταν δίπλα του και στόλιζαν το μαγαζί.
 
Και τα χρόνια και η σκόνη πάνω του μαζεύονταν και έκρυβαν κάπως την ασχήμια του. Ήταν όμως τόσο κακοφτιαγμένος αυτός ο παλιάτσος, που και πάλι κανείς δε βρισκόταν να τον προτιμήσει. Και ενώ κούκλες και κούκλες άλλαζαν και έφευγαν από τα ράφια, αυτός παρέμενε πιο μόνος και σκονισμένος στην ίδια θέση.
 
Αφού λοιπόν πέρασαν πάνω από δεκατέσσερα χρόνια, της είπε ένα βράδυ που η ίδια μόλις είχε κλείσει το μαγαζάκι της. - Εεεε Νεφέλη! Εκείνη γύρισε το κεφάλι στο μέρος του και όλο γλύκα τον ρώτησε τι θέλει.
 
- Χάρισε με κάπου. Δώσε με σε κάποιον που θα με θέλει, μα δε μπορεί να με αγοράσει. Σου πιάνω άδικα τόσο χώρο στο ράφι για τόσα χρόνια. Αν με δώσεις κάπου, θα κάνεις κάποιο παιδάκι πολύ χαρούμενο.
 
Εγώ είμαι τόσο άσχημος και γερασμένος που δε θα με αγοράσει κανείς. Δεν έχεις να κερδίσεις τίποτε από μένα. Χάρισε με λοιπόν σε κάποιο φτωχό παιδάκι και θα μας κάνεις και τους δυο χαρούμενους.
 
- Να σε δώσω; Μα εσύ είσαι δικός μου. Εγώ σε έφτιαξα.
 
- Δε μ’ αγαπάς όμως. Κάποιος άλλος μπορεί να με αγαπήσει. Δώρισέ με λοιπόν...
 
- Τι είναι αυτά που λες; Εγώ δε σε αγαπώ; Αν δε σε αγαπούσα, θα σε είχα πετάξει στα σκουπίδια, θα είχα βάλει άλλες κούκλες στη θέση σου, δε θα ένιωθα τίποτα για σένα.
 
- Δε μ’ αγαπάς Νεφέλη. Η όψη μου άλλαξε από τη σκόνη και νομίζεις πως είμαι ακόμη ίδιος. Δε μ’ άφησες να δω τη λαχτάρα ενός παιδιού για να με κρατήσει στην αγκαλιά του, να κοιμηθεί δίπλα μου, να μου πει τα μυστικά του...
 
- Παρ' όλα σου όμως τα προβλήματα, εγώ με την αγάπη μου σε κράτησα τόσα χρόνια σε τούτο το ράφι, δίνοντάς σου την ευκαιρία κάποιος να σε αγοράσει. Άλλος στη θέση μου, θα σε είχε πουλήσει...
 
- Δεν είμαι προϊόν. Δεν με θέλει κανείς, γιατί εσύ με έφτιαξες έτσι. Όμως έτσι είμαι. Αυτό δεν αλλάζει. Κάποιο παιδί που του λείπουν τα πιο απλά και δε τα μετρά όλα από το πόσο εμπορικό είναι αυτό που φαίνομαι μπορεί να με αγαπήσει. Χάρισέ με σε παρακαλώ...
 
Άσε σε κάποιον την ευθύνη να με αγαπήσει και να τον αγαπήσω. Αφού εσύ δεν μπορείς άσε με να κάνω τη δική μου και τη ζωή κάποιου άλλου ομορφότερη. Σε παρακαλώ...
 
- Την ευθύνη για το που θα καταλήξεις την έχω εγώ. Κι εγώ σε αγαπώ πιο πολύ απ’ τον καθένα...
 
- Πιο πολύ μπορεί, πιο όμορφα όμως όχι, δε μ’ αγαπάς.
 
Ο παλιάτσος κούκλος έκλεισε τα μάτια θλιμμένος μες στη σκόνη του. Δεν ένιωθε πια αγάπη για την καλή του Νεφέλη, γιατί δεν ένιωθε πως τον αγαπούσε κι η ίδια. Εκείνο το βράδυ δε μίλησε με καμιά άλλη κούκλα στο ράφι.
 
Είχε κουραστεί πια να γνωρίζει κούκλες για μια δυο μέρες, κι έπειτα να φεύγουν από τη ζωή του, γιατί κάποιος πλήρωσε για να δώσει κάπου χαρά. Για πρώτη φορά στη ζωούλα του, δεν είχε κάπου να ελπίσει. Ένιωθε πως η ζωή του όλη, θα χαριζόταν στο σαράκι που με τα χρόνια θα πέρναγε τη σκόνη και θα επισκεπτόταν ό,τι είχε μείνει από τα σωθικά του.
 
Η Νεφέλη για πρώτη φορά στη ζωή της δάκρυσε. Είχε περάσει τα πιο όμορφα χρόνια της ανάμεσα σε κούκλες, σε παιδιά και γονείς που την αγαπούσαν. Πρώτη φορά της έλεγαν τέτοια λόγια.
 
Το βράδυ όλο δεν κοιμήθηκε. Είχε την ευθύνη, ένιωθε ελεύθερη, μιλούσε για αγάπη.
 
Την επόμενη μέρα η θέση του άσχημου παλιάτσου κούκλου στο ράφι ήταν άδεια.
 
Κανείς δεν έμαθε ποτέ που κατέληξε. Σε κανέναν δεν έλειψε και κανείς δε ρώτησε τι απέγινε.
 
Οι μόνοι που ήξεραν, ήταν η Νεφέλη, ο άσχημος παλιάτσος και το πρώτο παιδάκι που εκείνη τη μέρα, πέρασε έξω από το μαγαζί...




Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2016

Πάρ' το αλλιώς...

Αλλαγή πορείας...
Δε πιάνει... δε φεύγεις... που να χτυπιέσαι...
Υπάρχει κι άλλος δρόμος...
Φαίνεται δύσβατος, αλλά έχει πιο ωραία
διαδρομή τελικά...
Να μείνεις...




Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

Ρομαντισμό? Όχι δε θα πάρω, ευχαριστώ....

Δε μπορώ να καταλάβω, γιατί κάποιοι/ες, έχετε συνδέσει το ρομαντισμό με την ευαισθησία.Όσοι είναι ευαίσθητοι, δεν είναι απαραίτητα και ρομαντικοί ξέρετε...
Παράδειγμα εγώ... Εκεί που θα με δεις να κλάψω με ένα παιδάκι που θα δω σε νοσοκομείο άρρωστο, εκεί θα με δεις και να ξενερώσω όταν κάποιος μου ετοιμάσει ρομαντικό δείπνο με κεριά, λουλούδια, απαλή μουσική και τα συναφή. Το ένα δηλώνει ευαισθησία, το άλλο ρομαντισμό. Το πρώτο το έχω, το δεύτερο με την καμία όμως...

Όσοι είστε ρομαντικοί, καλά κάνετε. Κανείς δε σας είπε να μην είστε. Δικαίωμά σας και μπράβο σας. Μη κατηγορείτε όμως. εμάς που δεν είμαστε. Δεν υστερούμε σε συναισθήματα. Απλά προτιμούμε να τα ζούμε εντονότερα και όχι μέσω ονείρου... Παθιαζόμαστε με αυτό που ζούμε και όχι με αυτό που θα περιμέναμε στα όνειρά μας να ζήσουμε, ούτε περιμένουμε στημένα σκηνικά ρομαντισμού για να φτιάξουμε ατμόσφαιρα. Η καλύτερα ατμόσφαιρα, είναι το πάθος και ο αυθορμητισμός. Δεν κάνουμε όνειρα, έχουμε όμως φαντασία... Η λογική λένε, θα σε πάει από το Α στο Β. Η φαντασία, θα σε πάει παντού...

Αυτά όμως είναι γούστα και επιλογές. Από μικρή κατάλαβα ότι δεν ήμουν το ρομαντικό κοριτσάκι που ζωγραφίζει καρδούλες, κοιτάει το φεγγάρι και ονειρεύεται... Όχι δεν ήμουν αγοροκόριτσο, ίσα ίσα. Και μη μου πεις, ότι όλοι έχουμε κάτι ρομαντικό μέσα μας, θα σε διαψεύσω και πάλι... Κάποιοι ναι, άλλοι όχι. Είμαι στους άλλους.

Το μόνο που ίσως θεωρηθεί ρομαντικό, είναι ότι ανάβω συχνά κεριά σπίτι μου. Αλλά και στην εκκλησία ανάβω, και? Μου αρέσει επίσης η βροχή. Και? Και στα σαλιγκάρια αρέσει, είναι ρομαντικά? Ααα! Μου αρέσουν τα κατακόκκινα τριαντάφυλα, αυτό με κάνει ρομαντική? Όχι βέβαια... Κάποια δειγματάκια, θα σας πείσουν ότι δεν είμαι...

- Δε μου αρέσει να μου τραβάει κάποιος την καρέκλα για να κάτσω ή να μου ανοίγει τις πόρτες να βγω ή να περάσω. Χεράκια έχω... Η ευγένεια μου αρέσει, αλλά μέχρι ένα όριο.
- Δε μπορώ τα γλυκανάλατα λογάκια, τύπου ''ζωή μου, καρδούλα μου, ζουζουνάκι μου'' και πάει λέγοντας. Τα ακούω και μία αναγούλα την παθαίνω η αλήθεια είναι...
- Δεν περιμένω να έχει πανσέληνο για να πάω βόλτα με κάποιον, άσε που αν κάτσω με σκοπό να κοιτάμε το φεγγάρι, μόνο ρομαντικό δε θα το δω. Το πιθανότερο είναι αν εκείνος το κοιτάει και του αρέσει, όταν γυρίσει, να μη με δει δίπλα του, να έχω βαρεθεί και να έχω φύγει... πόσο να το κοιτάω πια. Εντάξει όμορφο το φεγγάρι, το είδαμε για λίγο, φτάνει τώρα, πάμε παρακάτω... Το ίδιο ισχύει και για το ηλιοβασίλεμα. Μου αρέσει να το δω, ίσως το φωτογραφήσω κι όλας, αλλά μέχρι εκεί.
- Σιχαίνομαι τα άρλεκιν. Φυσικά και έχω διαβάσει και έχω ρίξει πολύ γέλιο. Μα ποιός νορμάλ άνθρωπος, θα φτιαχτεί με το εξής : ''καθώς άγγιζε το μπουμπουκάκι της, ορθώθηκε ο ανδρισμός του και εκείνη κοκκίνησε και κατέβασε τα μάτια'', ή το κορυφαίο '' είσαι σίγουρη? δε θα ήθελα να σε πονέσω''... Και κάθεστε μετά και τους κάνετε ήρωες τους χαρακτήρες των Άρλεκιν. Μουσκεύει το βρακί με κόλυβα? Δεν είδα έναν εκεί μέσα, να λέει ότι ''την έπιασε από τα μαλλιά, την έριξε στα τέσσερα και την έκανε να ξεχάσει το όνομά της''... Σας χαλάει όμως αυτό ε? Δε σας αρέσει... ναι καλά, μας πείσατε!!! χαχαχα
- Δε μου αρέσει η ποίηση ως ρομαντική έννοια. Εκτός των άλλων, διαβάζω και ποίηση, αλλά όχι κάθε είδος ποίησης. Είμαι λίγο του πιο πεζού είδους ποίησης και αν τύχει και μου αρέσει κάτι σε κάποιο άλλο είδος, θα είναι που μου έκανε κλικ λόγω ευαισθησίας και μόνο και όχι ρομαντισμού.
- Μην έρθεις με γραβάτα και λουλούδια να με συναντήσεις... κάνω όπισθεν και φεύγω με τη μία. Ειδικά τη γραβάτα... έλεος μη!
- Δεν κάνω όνειρα για το αύριο. Ζω το σήμερα και προσπαθώ να το ζω με όλο μου το είναι. Γιατί σήμερα είμαι εδώ. Αύριο ποιός ξέρει αν ζω? Άσε που δε μου αρέσει να μελετάω και να προγραμματίζω τα θέλω μου...
- Σιχαίνομαι το ροζ... από μικρή...

Και πολλά άλλα, που δεν τα γράφω για να μη κοκκινήσετε, χαχαχαχα.

Στο θέμα μας όμως. Το ότι δεν είμαι ρομαντική, δε σημαίνει ότι δεν κλαίω, δεν πονάω, δεν αγαπάω, δεν ερωτεύομαι, δεν είμαι ευαίσθητη κλπ. κλπ. Μην μπερδευόμαστε.Είπαμε... άλλο ρομαντικός χαρακτήρας και άλλο ευαίσθητος.  Όλα και ίσως με το παραπάνω, από το αν ήμουν ρομαντική. Και αν κάποιος/α μέχρι τώρα, πιστεύει ότι είμαι ρομαντική, να βάλει θερμόμετρο και θα του περάσει!




Τόλμα...

Τόλμα σε όλα και μη διστάσεις μπροστά στα λόγια ή στις πράξεις κανενός.
Θα έρθουν στη ζωή σου άνθρωποι, που θα είναι κοντά σου και άνθρωποι
που θα είναι απέναντί σου...
Θα έρθουν άνθρωποι που εσκεμμένα ή όχι, θα είναι και τα δύο...
Θυμήσου, ότι ανήκεις στους παράξενους ανθρώπους, όχι στους νορμάλ...
Αλλά αυτό, πάρ' το σαν κοπλιμέντο...



Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

When the night has come...

Τα βράδια είναι τα πιο δύσκολα...
Τότε βρίσκουν οι σκέψεις την ευκαιρία και
κάνουν πιο έντονη την εμφάνισή τους...
Βάζεις μουσική να ξεχαστείς... Χαμένος κόπος...
Η μουσική είναι η καλύτερή τους, για να
σου γεμίσουν το μυαλό...
Δυσκολότερα τα βράδια, όταν αναζητάς τον άλλο...
Αδύνατα, όταν ο άλλος δεν έρχεται...







Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016

Τίποτα δε χάνεται...

Παιχνίδια... φυγές... επιστροφές...
χωρίς σκέψη... ένα βήμα... πατάς?
Το κάνεις? Πού είναι το σώμα και
πού η ψυχή? Απάντησες? Άκουσα?Μη νομίζεις...

Ότι δώσαμε δε χάθηκε...
Δε μας έμεινε το τίποτα...
Μας έμεινε η ικανοποίηση...
Η ολοκλήρωση του ότι δώσαμε...
Μοιραστήκαμε το μέσα μας...
Σκέψου να ήμασταν κενοί από
συναισθήματα....
Σκέψου να μην είχαμε μνήμες...



Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

Let's dance...

Θέλεις να χορέψουμε μαζί ένα Αργεντίνικο τάνγκο?
Δε πειράζει που δε ξέρεις τα βήματα...
Μη σε νοιάζει...
Θα κάνεις ότι κάνω...

Άλλωστε τα βήματα, από ένα σημείο και μετά,
έρχονται μόνα τους...
Αρκεί να βρεις το ρυθμό και να νιώσεις τη μουσική...

Έλα... η μουσική ξεκινάει...
Δώσε μου το χέρι σου και πιάσε με από τη μέση...
Ακολούθησε τα βήματά μου...
Και μη ξεχνάς να με κοιτάς στα μάτια... βαθιά...
Το ίδιο σε κοιτάω κι εγώ...
Τώρα αρχίζει ο χορός και έχει νόημα...
Όταν μιλάνε τα βλέμματα, τα βήματα έρχονται
μόνα τους...
Το συναίσθημα και το πάθος, βγάζουν την κάθε κίνηση...

Αφέσου στο βλέμμα μου κι εγώ στο δικό σου,
για να καταφέρουν να συγχρονιστούν τα βήματά μας...
Κι αν νιώσεις ότι χάνεις κάποιο βήμα, τότε
σφίξε με περισσότερο πάνω σου και κοίτα με ακόμα
πιο έντονα... Σα να κάνουν έρωτα τα βλέμματά μας...
Είδες που το βρήκες? Δεν είναι δύσκολο... στο είπα...

Καλύτερος χορευτής, δεν είναι αυτός που ξέρει τα βήματα...
Αλλά εκείνος που νιώθει τη μαγεία της μουσικής και νιώθει
την έξαψη και το πάθος του κορμιού που κρατάει πάνω του
και αφήνεται...
Αν νιώθουν και οι δύο την ίδια φλόγα, τότε ο χορός, γίνεται
ηδονή...

Λοιπόν? Χορεύουμε?









Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2016

Τζάμπα παν' οι κώλοι μας....

Και πόσο πιο πολύ σε χρειάζεται ο κόσμος αυτές τις μέρες....
Και πόσο πιο πολύ σε χρειαζόμαστε τώρα, για να βγεις να πεις
για τα καρακιοζιλίκια τους και να τους ξεφτιλίσεις, έτσι μόνο
όπως εσύ ξέρεις και να γελάσουμε, να νιώσουμε καλά και να
μας φωτίσεις με 5 κουβέντες σου...
Και πόσο πιο πολύ από ποτέ, σήμερα ο κόσμος χρειάζεται μια Μαλβίνα...
Και βλέπω πολλούς/ές μίμους σου... Αλλά εσύ, η original, η μοναδική,
πουθενά... κάνεις καμώματα... Λείπεις... Μάγισσα κωλοεβραία σπουδαία...
Βιάστηκες να φύγεις κι εσύ... Πάω να σε διαβάσω για χιλιοστή φορά...

''Καλησπέρες φακάτοι και ανάφτρες μου''... 
''Να μας κυβερνήσει το ζαβό κι ας πεθάνω''...προφητικό???
Και δεν είσαι εδώ για να φωνάξεις ''έξω πούστη απ' τη παράγκα'',
γιατί ''μας πιάσανε τον κώλο πολεμόχαρη φυλή μου'' και
''τσάμπα παν' οι κώλοι μας''... γι' αυτό ''δείξε καμεραμανατζή μου τα χάλια μας'',
γιατί ''γλώσσα έχω και μιλιά δεν έχω''...
''Για να μιλήσω για το ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟΝ Η ΕΛΛΑΣ'' ! 
''Άσε να το καρατσεκάρω λίγο ακόμα και θα σου πω ΑΚΑΜΑΤΡΑ ΚΟΡΗ...''
ΚΑΤΑΡΑ ΣΤΟΝ ΛΑΔΕΜΠΟΡΑ!!!!

Τί κι αν λείπεις... ο Μαλβινισμός ζει!







Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2016

Take your time...

Ο χρόνος έχει δύο ταχύτητες, δύο καιρούς και δύο μετρήσεις.
Η μία της λιακάδας και της χαράς, τρέχει με το κοντέρ στο κόκκινο...
Ενώ η άλλη, της συννεφιάς, της καταιγίδας και του φόβου, ροκανίζει
σα σαράκι αργά και μαρτυρικά τις προσμονές...

Ο χρόνος ποτέ δεν είναι αρκετός στον έρωτα.
Μπορώ να πω, ότι είναι από τους χειρότερους,
αν όχι ο χειρότερος, εχθρός του...
Σαν ανάσα φεύγει...

Όλοι ερχόμαστε κάποια στιγμή αντιμέτωποι με το χρόνο και
ανακαλύπτουμε πόσο ''μικροί'' είμαστε μπροστά του...
Καταλαβαίνουμε πως ότι ''γράφτηκε'', δε μπορεί να ξεγραφτεί...
Κι όμως, αυτά που δε ''γράφτηκαν'', έχουν ακόμα περιθώριο
να κάνουν το ξεκίνημα τους...
Παίξε εσύ με το χρόνο και όχι εκείνος μαζί σου...
Θα 'ναι δύσκολος αγώνας...

Συμπέρασμα :
Η ζέστη δε σηκώνει βαριές σκέψεις...





Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2016

Κάτι από το παρελθόν...

Συνάντηση τυχαία μετά από καιρό... Εκείνος μίλησε πρώτος...

- Χαίρομαι που σε βλέπω! 
- Κι εγώ χαίρομαι... ελπίζω να είσαι καλά...
- Καλά είμαι! Ήθελα πάρα πολύ να σε δω.
- Ωραία, η τύχη σου χαμογέλασε! (αν ήθελες, θα μπορούσες να μη περιμένεις την τύχη)...
- Σε έψαχνα το ξέρεις? Χάθηκες!
- Δε νομίζω... είμαι στα ίδια μέρη και στα ίδια στέκια...
- Θυμάσαι τίποτα από τα παλιά?
- Όπως? (πώς γίνεται ένα γαμημένο βλέμμα σου, να έχει τόση δύναμη???).
- Θυμάσαι πόσα βράδια μας έβρισκε το πρωί, να μιλάμε, να γελάμε, να σου τραγουδάω με την κιθάρα μου? Θυμάσαι τα βράδια που δεν είχαμε λόγια να πούμε?
- Κάτι θυμάμαι, τώρα που το λες... (θυμάμαι ένα ένα ξεχωριστά, όλα αυτά τα γαμημένα βράδια).
- Θυμάσαι πόσο σου άρεσε που σε έλεγα ''μικρή μου'' ?
- Αμυδρά... (Δε το ξέχασα ποτέ... πώς θα μπορούσα άλλωστε? Αυτό το ''μικρή μου'' , από τη βαθιά φωνή σου, με έλιωνε).
- Θυμάσαι τα δικά μου τραγούδια που σου έγραφα και σου χάριζα? Τα έχεις κρατήσει?
- Δε θυμάμαι τόσο καλά, πέρασε και τόσος καιρός. Δε νομίζω να έχω κρατήσει κάτι, λογικά τα έσβησα... (Τα έχω όλα... Δεν έχει περάσει ούτε ένα βράδυ που να μη τα ακούσω...ούτε ένα).
- Θυμάσαι πόσο όμορφες και έντονες στιγμές περάσαμε μαζί?
- Όχι ιδιαίτερα. (Τα πάντα, με κάθε λεπτομέρεια).
- Από ότι βλέπω δε θυμάσαι και πολλά. Μάλλον ξέχασες ήδη...
- Δεν έχεις δίκιο... Θυμάμαι κάτι και μάλιστα το σημαντικότερο. Θυμάμαι εσένα, ένα βράδυ, να λες πως δεν ξέρεις αν μπορείς να αντέξεις όλο αυτό που νιώθεις για μένα και ότι ψάχνεις ακόμα, ''να βρεις τον εαυτό σου''... Είπες ότι δεν ήξερες αν ήσουν άξιος να ζεις κάτι τόσο έντονο και ωραίο. Ήθελες χρόνο για σένα, για να σκεφτείς... Και πήγες στην πόρτα...Τότε αν ΕΣΥ θυμάσαι, σου είπα ''μη φύγεις''... Γύρισες και μου είπες απλά ένα ''αντίο''... Και έφυγες... Δεν είπα τίποτε, ούτε σε αναζήτησα ποτέ. Παρακάλια στον έρωτα, δε χωράνε και δεν είναι και του τύπου μου, το ξέρεις. Θυμάμαι όπως βλέπεις, ακριβώς όσα πρέπει, ώστε τα υπόλοιπα να μην έχουν σημασία... Και τώρα με συγχωρείς, πρέπει να φύγω... Χάρηκα...
- Μη φεύγεις... Σε θέλω...
- Κι εγώ σε ήθελα... αλλά έφυγες. Μπορείς να με νιώσεις τώρα. Γειά σου... 

Γύρισε στην παρέα της, πήρε την τσάντα της και βγήκε έξω... Μπήκε στο αμάξι και άναψε τσιγάρο.
Τώρα μπορούσε να κλάψει... να ουρλιάξει... Έκλαιγε για όλα αυτά που θυμόταν... για τα ξεχασμένα τους... Απόψε, ήταν η σειρά της να πει το αντίο... ακριβώς επειδή εκείνη είχε βρει τον εαυτό της...