Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Νύχτες...

Άτιμο πράγμα η νύχτα... Και ύπουλο...
Αυτή η ησυχία που επικρατεί γύρω σου, λες και όλα είναι νεκρά,
μπορεί να σε τρελάνει...
Και εκεί, βρίσκουν πάτημα και σε επισκέπτονται ένα μπουλούκι
από σκέψεις και δεν εννοούν να φύγουν... Μέχρι που γίνονται
ένα πελώριο ''ΓΙΑΤΙ''...
Όσο για το δρόμο που θα διαλέξεις να τις πας, δεν υπάρχει
σωστός και λανθασμένος...
Τα όρια σωστού και λάθους,πολλές φορές, μπορούν να γίνουν
εξαιρετικά διάφανα... αόρατα...
Η στάση που θα κρατήσεις, τόσο στη διαδρομή, όσο και στο
τέρμα του δρόμου, είναι και αυτή, που θα καθορίσει το αποτέλεσμα...
Ιδρώνεις στην προσπάθεια να χειραγωγήσεις το μυαλό σου...
Σκόρπιες, θολές εικόνες, γεμάτο...
Ίσως το μυαλό μου τελικά, να είναι ένα πρώτης τάξεως μπουρδέλο...
Γι' αυτό με λάτρεψαν οι πουτάνες οι σκέψεις και δε με αφήνουν...


Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

25 λέξεις #10 - Η συμμετοχή μου...

Η συμμετοχή μου στο δρώμενο ''25 λέξεις #10''  της φίλης Μαρίας Ν. στο Κείμενο!!!
Συγχαρητήρια σε όλες τις συμμετοχές και φυσικά στη νικήτρια Memaria...



Ακούς τις νύμφες,
που στολίζουν με δροσιά
τη μοναξιά μου;

Στη σκιά τους,
ζωντάνεψε πάλι,
ένα θρασύ φιλί σου.



Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ ΑΡΚΕΙ...


Κάποιες φορές, το βλέμμα είναι περισσότερο αρκετό,
από οτιδήποτε άλλο...

Αρκεί να είναι γεμάτο, χορτάτο...
όσο είναι δυνατό να χορτάσει...
το αχόρταγο βλέμμα του έρωτα...

Ένα βλέμμα και μόνο, μπορεί να σε μετατρέψει σε
ανθρώπινο ασανσέρ, που σε μεταφέρει σε άλλους
κόσμους και στιγμές και μετά, πάλι πίσω...

Ακόμα και η τρέλα της κάθε επιθυμίας,
λάμπει σαν πυρσός στο βλέμμα...

Σπίθες οι επιθυμίες μέσω των ματιών, λες
και κουβαλάνε πάνω τους ηλεκτρικό φορτίο...

Ο έρωτας που όλα τα ημερεύει...
Ακόμα και το αμέρωτο αγρίμι της ψυχής μου...








Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Ο μονόλογος του παλιάτσου...


Οι άνθρωποι με προσπερνούν και έτσι πλανιέμαι ανάμεσα τους...
Μου λένε να αλλάξω, να γίνω σαν εσένα κι εγώ...
Μα πώς;
Αφού τα μαλλιά μου τα ξερίζωσαν οι σκέψεις μου...
Και τα όνειρα μου δραπετεύσαν μια νύχτα απ τα τρύπια παπούτσια μου...
Πώς θα μπορούσα να κλάψω πάλι, χωρίς τη μπογιά κάτω από τα μάτια μου;
Τα δάκρυα μου θα γίνουν αιώνια...
δε θα ξεβάψουν ποτέ...
Γι αυτό σου λέω...
Άφησέ με να συνεχίσω να βάζω το κόκκινο στη μύτη και το στόμα...
ο κόσμος θα γελά, μα εγώ δε θα ξεχνώ ποτέ, πως ότι πω, μυρίζει έρωτα...
κι εσύ, δε θα φοβάσαι να αγγίξω τη ψυχή σου, γιατί θα βλέπεις από μακριά τα 
μεγάλα κάτασπρα γάντια μου...
τα φαρδιά μου ρούχα...
και όλες τις διαθέσεις μου...

"Ο μονόλογος του παλιάτσου"
Ελένη Γιαννέλη.


Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

Δώσε και σώσε Κυρ Στέφανε...

Έτσι είναι η ζωή μερικές φορές...
Κάποιοι από εμάς, χρειάζονται μία γερή κλοτσιά,
για να πάρουν μπροστά...
Να ξεφύγουν...
Να μη θυμούνται πια...
Να μη σκέφτονται συνεχώς...
Πόσο ζηλεύω αυτούς που είναι στον κόσμο τους
και πέρα βρέχει... γραμμένα όλα...
Μισό να κάνω ένα τηλεφωνάκι, να τακτοποιήσω
το θέμα... όλα λύνονται...

Ναι, κυρ Στέφανε εσύ?
Ναι, ναι, Μελαχρινάκι εδώ.
Άκου, άκου κυρ Στέφανε...
Να στείλεις σπίτι 2 τέτοια μπουκαλάκια...
Τί??? Είμαστε πολλοί?
Ακούς κυρ Στέφανε? Είμαστε πολλοί λέει!
Να βάλεις μπόλικα τότε κυρ Στέφανε...
Ναι, ναι, μπόλικα τέτοια μπουκαλάκια να φτάσουν
για όλους. Βάλε τα όλα κυρ Στέφανε! Ναι, και τα
ληγμένα κυρ Στέφανε, αρκεί να τα καταφέρουμε.
Θα το κάψουμε απόψε κυρ Στέφανε!!!
Και το τελευταίο εγκεφαλικό κύτταρο που μας έχει απομείνει..
Ναι, θα το κάψουμε!!!

Έλα και τραγουδάκι αγαπημένο πολύ...

Το τραγουδάκι, αφιερωμένο στον τύπο που που έστειλε μήνυμα στο fb, λέγοντάς μου να μη το ανεβάζω από τον Πασχαλίδη, αλλά από τους Χαίνηδες που είναι και το αυθεντικό. Το άκουσα και αυτό! Μάθε λοιπόν φίλε μου, ότι στο ξεκίνημα των Χαίνηδων, ο Πασχαλίδης ήταν η φωνή του συγκροτήματος και αυτό που εσύ ακούς ως αυθεντικό, μάντεψε ποιός το τραγουδάει!!! Σίγουρα πάντως όχι ο Αποστολάκης. Ο Αποστολάκης έγραψε στίχους και μουσική, άρα η φωνή ποιανού είναι???? Σε αφήνω να το βρείς μόνος σου, γιατί μπορώ να στο εξηγήσω, δε μπορώ να στο καταλάβω κι όλας. Όταν λοιπόν καταλάβεις ποιός τραγουδάει το αυθεντικό και κάνεις Αααααα!!! από την έκπληξη, περιμένω να μου στείλεις και το επόμενο μήνυμα, που θα γράφει ''συγνώμη έκανα λάθος, είμαι άσχετος και ήθελα να σου κάνω τον έξυπνο''.... στω!



Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

ΣΚΟΤΑΔΙ...

Το σκοτάδι τον ελκύει, όπως και το φως.
Στις μέρες μας, το να σβήνεις το φως για να κάνεις έρωτα μοιάζει γελοίο,
το ξέρει, κι αφήνει ένα μικρό φωτάκι αναμμένο πάνω απ' το κρεβάτι.
Την ώρα όμως που μπαίνει μέσα η Σαμπίνα, σβήνει το φως.
Η ηδονή που τον κυριεύει απαιτεί σκοτάδι.
Αυτό το σκοτάδι είναι καθαρό, απόλυτο, χωρίς εικόνες ή οράματα,
αυτό το σκοτάδι δεν έχει τέλος, δεν έχει σύνορα, αυτό το σκοτάδι
είναι το άπειρο που ο καθένας μας κουβαλάει μαζί του...
(ναι, όποιος αναζητάει το άπειρο δεν έχει παρά να κλείσει τα μάτια! )

Μίλαν Κούντερα - Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι.


Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Εδώ Πολυτεχνείο... Εκεί Πολυτεχνείο...

Ποιοί το περίμεναν, ότι 43 χρόνια μετά τη λαϊκή εξέγερση εκείνου του Νοέμβρη το 1973, κι ενώ μεσολάβησαν σχεδόν δυο γενιές, με ροπή στον ευδαιμονισμό και την κατανάλωση, θα ανακαλύπταμε τα ίδια συνθήματα, για να οραματιστούμε το μέλλον μας :
                               "ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" 

Ας ελπίσουμε ότι το Εγώ θα ξαναγίνει Εμείς, για να υπάρχει ελπίδα....

Ειρωνία να τραγουδάνε, φέτος ειδικά, πώς δε θα περάσει ο φασισμός...
Από πού δεν θα περάσει??? Γιατί στην Ελλάδα,τον βάλαμε στα σπίτια μας...
Ας είναι καλά αυτοί που τους ψήφισαν...

Ορέστη απ' το Βόλο... Μαρία απ' τη Σπάρτη... τί να σκέφτεστε άραγε???

Αυτή την Ελλάδα πρόδωσε η φημισμένη γενιά του πολυτεχνείου.
Όσοι πραγματικά αγωνίστηκαν, έμειναν στις σκιές εκείνων που έπιασαν καρέκλες και προσπάθησαν να βολευτούν. Αυτή την Ελλάδα προδώσαμε κι εμείς, που συμβάλαμε περισσότερο ή λιγότερο, στο να μείνουν αυτοί βολεμένοι, κι εμείς κοιμισμένοι σε νιρβάνα. Κάποια στιγμή, πρέπει να ξυπνήσουμε και να θυμηθούμε πως η Ελλάδα είναι ιδέα, είναι μυρωδιές, είναι χρώματα, είναι ήχοι, είναι χτύπος καρδιάς και πύρωμα ψυχής.






Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

Feel...

Αν ακούς...
Ακούω κι αυτά που δε λες....

Σε αντίθεση με σένα, μπορώ να
αποκρυπτογραφήσω, όλα αυτά που
δεν τολμάς να ξεστομίσεις...

Χίλιες σιωπές μιλάω...


Κάθε ήχος, έχει τη δική του νότα...

Ακόμη και ο θόρυβος, μπορεί να κρύβει μέσα του μια μουσική...

Είναι καλή ή κακή, ανάλογα με το πως χτυπάει κανείς τα πλήκτρα...

Και η σιωπή έχει τον ήχο της...

Μόνο που τον ακούνε, μόνο όσοι είναι μυημένοι στη μουσική της...





Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Τραγούδια αναμνήσεων - let the music play!

Μετά από ανάρτηση - πρόσκληση της αγαπημένης Κατερίνας (Just K), καλούμαι να γράψω τραγούδια που με ξεσήκωναν παλιά, μέχρι και τώρα. Διάλεξα να αναφερθώ στην εφηβική ηλικία, γιατί είναι από τις πιο όμορφες περιόδους που θυμάμαι με νοσταλγία. Ξενοιασιά, πάρτυ, παρέες στα καφέ και τους πεζόδρομους της Χάνδακος και γενικά όμορφα χρόνια πολύ!

Δε θα βάλω τα ελληνικά τραγούδια, γιατί είναι άπειρα και δε ξέρω ποιό να πρωτοδιαλέξω. Δε γίνεται να τα βάλω όλα,νιώθω ότι θα αδικήσω κάποιο. Γενικά όπως έχω ξαναγράψει, από τα 11 μέχρι και σήμερα, η καψούρα μου η μεγάλη ήταν και είναι ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Κάθε του τραγούδι, για μένα αντιπροσωπεύει την εφηβεία μου. Εκτός του Βασίλη, τα ακούσματά μου, είναι πάνω κάτω γνωστά στους περισσότερους από εσάς, Δε ζούσα και δε ζω χωρίς μουσική, παντού και πάντα! Θα βάλω λοιπόν ξένα κομμάτια, που μόλις τα ακούω ακόμα και σήμερα, θυμάμαι εκείνα τα χρόνια...

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν και let the music play...

















Και φυσικά, δε θα μπορούσα να μη βάλω ξανά και ξανά και ξανά το αγαπημένο μου μακράν!!!

Αν μπορούσα θα έβαζα και άλλα, αλλά τα παραπάνω με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, έχουν σημαδέψει χρόνια, στιγμές και πρόσωπα!!!
Φιλάρες...


Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

Ιστορίες του κύριου Κόϋνερ...

Αποσπάσματα από τις ''Ιστορίες του κύριου Κόϋνερ'', που ξεκίνησε ο Μπρεχτ να γράφει το 1927 και τέλειωσαν στις αρχές της δεκαετίας του ΄50, λίγο πριν από το θάνατό του. Είναι μικρά αλλά λαμπρά δείγματα πεζού λόγου, που αποτυπώνουν πυκνά και την κοινωνική κριτική του Μπρεχτ, αλλά και την ηθική του διδαχή. Συντομογραφείται ''κύριος Κ.''

Δεν είναι λοιπόν συμπτωματικό ότι ο Μπρεχτ αρχίζει να γράφει τις "Ιστορίες του κ. Κόϋνερ ", αμέσως μετά την ανακάλυψη που κάνει για τη σύνδεση του μαρξισμού, με τα καθημερινά γεγονότα. Γιατί οι ιστορίες αυτές, έχουν ένα κοινό άξονα... δείχνουν τη συμπεριφορά του ατόμου, του κ. Κόϋνερ, απέναντι σε φαινόμενα της καθημερινής ζωής, και τις αντιδράσεις του απέναντι σε καθιερωμένες αντιλήψεις και καταστάσεις. Καθώς μάλιστα ο κ. Κόϋνερ τοποθετείται, από τη μια ιστορία στην άλλη μέσα σε μια διαφορετική κατάσταση, όλες οι ιστορίες μαζί συνθέτουν έναν κόσμο "εν κινήσει". [...] (Από την εισαγωγή του Πέτρου Μάρκαρη)



Το ερώτημα αν υπάρχει Θεός

Ρώτησε κάποιος τον κύριο Κ. αν υπάρχει Θεός, και ο κύριος Κ. είπε: ''Σου συνιστώ να αναλογιστείς, αν η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα σε κάνει ν’ αλλάξεις συμπεριφορά. Αν δε πρόκειται ν’ αλλάξεις, τότε το ερώτημα δεν έχει νόημα. Αν πάλι πρόκειται ν’ αλλάξεις, τότε μόνο σε ένα μπορώ να σου φανώ χρήσιμος: να σου πω ότι έχεις ήδη αποφασίσει πως χρειάζεσαι έναν Θεό''.

Μόχθος των καλών

Ρώτησαν τον κ. Κ.: 
Τι φτιάχνετε τώρα; Ο κ. Κ. αποκρίθηκε: Κουράζομαι πάρα πολύ, ετοιμάζω το επόμενο λάθος μου.


Για τη βλακεία


«Ποιο είναι το μεγάλο μυστικό του βλάκα;» ρώτησαν κάποτε τον κ. Κόυνερ. «Αυτό που τον κάνει ακατανίκητο, ανυπέρβλητα κακό και πάντα νικητή;».

«– Το μεγάλο μυστικό του βλάκα, χμ, για να σκεφτώ λίγο… Ε… μάλλον ότι δεν του περνά καν από το μυαλό, δεν διανοείται ότι μπορεί για μια στιγμή να ’χει άδικο. Κι αν του περάσει μια στάλα υποψίας από το μυαλό, γρήγορα τη διώχνει. Αυτός βλάξ; Ποτέ των ποτών. Οι άλλοι είναι πάντα. Έτσι γίνεται αδίσταχτα θρασύς, υπέροχα επικίνδυνος, ανυπέρβλητα αλαζονικός. Και πείθει. Γιατί πάντα υπάρχουν αρκετοί βλάκες για να σχηματίσουν μια πλειοψηφία. Αυτό είναι το μυστικό όπλο του βλάκα. Μα γι’ αυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύουμε τη βλακεία, γιατί κάνει βλάκες αυτούς που τη συναντούν».


Το δικαίωμα της αδυναμίας

Ο κ. Κ. έτυχε να βοηθήσει κάποιον σε μια δύσκολη περίσταση, μα σαν τέλειωσε η υπόθεση, ο άλλος δεν τού 'πε ούτε ευχαριστώ.
Οι φίλοι του κ. Κ. απόρησαν όταν τον άκουσαν να υψώνει τη φωνή του και να παραπονιέται για την αχαριστία του ανθρώπου. Βρήκαν τη συμπεριφορά του κ. Κ, άπρεπη και του είπαν ακόμα: Δεν το ξέρεις πως ο άνθρωπος πρέπει να κάνει το καλό δίχως να ζητάει ευγνωμοσύνη, γιατί οι άνθρωποι είναι πολύ αδύνατοι για να νιώσουν ευγνωμοσύνη; Κι εγώ; αποκρίθηκε ο κ. Κ., καλά εγώ δεν είμαι άνθρωπος; Γιατί λοιπόν δεν πρέπει να είμαι τόσο αδύνατος που να ζητάω ευγνωμοσύνη; Οι άνθρωποι έχουν πάντα την εντύπωση ότι θα παραδεχτούν πως είναι βλάκες αν τύχει κι ομολογήσουν πως κάποιος τους φέρθηκε πρόστυχα. Γιατί αλήθεια;

Κουβέντες

Εμείς οι δυο δεν έχουμε πια τίποτα να πούμε, είπε ο κ. Κ. σε κάποιον. Γιατί; ρώτησε ο άλλος τρομαγμένος. Γιατί όταν είμαι μαζί σου δε λέω καμιά λογική κουβέντα, παραπονέθηκε ο κ. Κ. Μα αυτό δε μ’ ενοχλεί καθόλου, τον παρηγόρησε ο άλλος. Το πιστεύω, είπε με πικρία ο κ. Κ., ενοχλεί όμως εμένα.

Ο απαραίτητος υπάλληλος

Ο κ. Κ. άκουσε να παινεύουν έναν υπάλληλο που δούλευε χρόνια σε μιαν υπηρεσία λέγοντας ότι είναι απαραίτητος στη θέση του, τόσο καλός υπάλληλος είναι. Και γιατί είναι απαραίτητος; ρώτησε θυμωμένος ο κ. Κ. Γιατί η υπηρεσία δε θα μπορούσε να σταθεί δίχως αυτόν, αποκρίθηκαν αυτοί που τον παίνευαν. Τότε τι σόι καλός υπάλληλος είναι, όταν η υπηρεσία δε στέκεται δίχως αυτόν; είπε ο κ. Κ. Είχε όλο τον καιρό να οργανώσει την υπηρεσία του έτσι, που να πάψει να είναι απαραίτητος. Στ’ αλήθεια με τι ασχολείται; Θα σας το πω εγώ: κάνει εκβιασμό.

Η εξυπηρέτηση των συμφερόντων

Ο βασικός λόγος που μας υποχρεώνει να υπηρετούμε τα συμφέροντα είναι ότι ένας μεγάλος αριθμός από σκέψεις δεν είναι δυνατό να γίνουν, γιατί είναι αντίθετες στα συμφέροντα αυτών που σκέφτονται. Όταν δεν μπορούμε να υπηρετήσουμε τα συμφέροντα είναι ανάγκη να τα δείχνουμε και να τονίζουμε την πολλαπλότητα τους. Μονάχα έτσι μπορεί αυτός που σκέφτεται να κάνει σκέψεις που υπηρετούν τα συμφέροντα των άλλων, γιατί πιο εύκολα μπορεί κανείς να σκέφτεται τα ξένα συμφέροντα παρά να ζει δίχως συμφέροντα.

Όταν ο κύριος Κ. αγαπούσε έναν άνθρωπο

''Τι κάνετε όταν αγαπάτε έναν άνθρωπο;'' ρώτησαν τον κύρΙο Κ. 
''Του φτιάχνω ένα σκίτσο'', είπε ο κύριος Κ., ''και φροντίζω να του μοιάζει''. ''Ποιο; Το σκίτσο;''. ''Όχι, ο άνθρωπος'' είπε ο κύριος Κ.

Ο στοχαστής και ο άπιστος μαθητής

Ένας άπιστος μαθητής έπιασε κάποτε τον κύριο Κόϋνερ, το στοχαστή, και του είπε: ''Στην Αμερική υπάρχει ένα μοσχάρι με πέντε κεφάλια. Τι έχεις να πεις γι' αυτό;''. Ο κύριος Κόϋνερ είπε: ''Δεν έχω να πω τίποτα''. Ο άπιστος μαθητής ευχαριστήθηκε τότε και είπε: ''Αν ήσουν πιο σοφός, θα είχες να πεις πολλά''. 
''Ο ανόητος περιμένει πολλά. Ο σκεπτόμενος λέει λίγα''.

Αγάπη για ποιον;

Έλεγαν πως η ηθοποιός Ζ σκοτώθηκε από ερωτική απογοήτευση. Ο κύριος Κόυνερ είπε: «Από αγάπη για τον εαυτό της σκοτώθηκε. Τον Χ πάντως, αποκλείεται να τον αγαπούσε, γιατί τότε δε θα του το 'κανε αυτό. Αγάπη είναι η επιθυμία να δώσεις κάτι, κι όχι να το κρατήσεις. Αγάπη είναι η τέχνη να παράγεις κάτι με τις ικανότητες του άλλου. Γι' αυτό χρειάζεσαι και το σεβασμό και τη συγκατάθεση του άλλου. Αυτά πάντα μπορείς να τα εξασφαλίσεις. Η υπέρμετρη επιθυμία ν' αγαπηθείς δεν έχει μεγάλη σχέση με τη γνήσια αγάπη. Η φιλαυτία έχει πάντοτε κάτι το αυτοκτονικό».

Ο κύριος Κ. σε ξένο σπίτι

Όταν έμπαινε σε ξένο σπίτι, ο κύριος Κ. έκανε μόνο ένα: εντόπιζε τις εξόδους του σπιτιού, πριν πέσει για ύπνο. Και όταν του έγινε η σχετική ερώτηση, απάντησε αμήχανα: “Πρόκειται για παλιά και ελεεινή συνήθεια. Απλώς είμαι υπέρμαχος του δικαίου, και γι’ αυτό καλό είναι να μην έχει μόνο μία έξοδο το σπίτι μου”.

Το ωροσκόπιο

(…) Ο κύριος Κ. έδειξε να ξαφνιάζεται πολύ, κι έκανε άλλη μια ερώτηση. Εγώ πάντως δεν καταλαβαίνω” είπε, “γιατί απ’ όλα τα πλάσματα μόνο οι άνθρωποι επηρεάζονται από τους αστερισμούς και πώς αυτές οι δυνάμεις δεν εκδηλώνονται και στα ζώα. Τί θα συμβεί αν κάποιος είναι Υδροχόος, κι έχει πάνω του ένα ψύλλο που είναι Ταύρος, κι αυτός ο κάποιος πνιγεί στο ποτάμι; Ο ψύλλος είναι πιθανό να πνιγεί μαζί του, κι ας έχει την εύνοια των άστρων. Κι αυτό δε μου αρέσει καθόλου”.





Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Τραβάτε με κι ας κλαίω...

Την είχα αράξει χτες βράδυ και διάβαζα διάφορες αναρτήσεις σε blog φίλων και μη, να περάσει η ώρα. Χαζεύοντας τα σχόλια κάτω από πολλές αναρτήσεις, κάπου κάπου, έπεφτε το μάτι μου σε σχόλια κάποιων, συνήθως ''ανώνυμων'', αλλά πολλές φορές και με ταυτότητα, τα οποία δεν ήταν καθόλου κομψά να το πω? Κόσμια να το πω? Αααα το βρήκα! Γεμάτα χολή και κακία θα το πω, για να είμαι μέσα, Και μάλιστα πολλές φορές, τα σχόλια ήταν σε συνεχόμενες αναρτήσεις ίδιου τύπου, από ίδια άτομα.

Και ρωτάω τώρα εγώ, με το φτωχό μου το έρμο μυαλό... Κερδίζετε κάτι με το να σχολιάσετε υβριστικά ή προσβλητικά στον άλλο? Σας κάνει καλύτερους ως ανθρώπους ας πούμε? Νιώθετε ότι του κάνετε τη μούρη κρέας? Επιβεβαιώνετε την έπαρσή σας? Τί???

Έχω λάβει κι εγώ κατά καιρούς κάποια παρόμοια σχόλια, αλλά καμία σχέση με όσα διαβασα σε άλλα blog χτες. Εμένα ήταν απλά σε ειρωνικό υφάκι και το νόημα ήταν το κόμπλεξ του σχολιαστή και προσωπικά σκάω στα γέλια με αυτά, μιας και όσο ασχολούνται, κάτι κάνω καλά.
Στο θέμα μας όμως... 

Όταν θες κάτι να πεις, να βγεις να το πεις με το όνομά σου και όχι ανώνυμα ή πίσω από ένα ψευδώνυμο. Τους ανώνυμους υβριστές, δεν τους θεωρώ τίποτε περισσότερο, από μεγάλες κότες.

Δεκτό το να μη συμφωνείς με κάτι που γράφει ο ένας, ο άλλος και να το λες και σεβαστή η άποψή σου, Όταν το λες όμως με όμορφο τρόπο και χωρίς να έχεις πρόθεση για καυγά. Όταν όμως, μπαίνεις να σχολιάσεις για να θίξεις κάποιον ή να τον προσβάλεις, η μικροπρέπειά και η κακία σου, κάνουν μπαμ! Κρύβεσαι πίσω από την ασφάλεια της ανωνυμίας σου και νομίζεις ότι αυτό σου επιτρέπει να λες τα πάντα. Σκέφτομαι λοιπόν πόσο δύσκολο θα σου είναι στη ζωή σου, να κυκλοφορήσεις χωρίς μάσκα. Και ξέρεις τί γίνεται με τη μάσκα ε? Όταν η μάσκα σου γίνει συνήθεια, γίνεται ένα με το δέρμα και πονάει όταν προσπαθείς να τη βγάλεις. 

Γελάω πολλές φορές, γιατί φαντάζομαι τη χαρά σας την ώρα που γράφετε διάφορες κακίες και χαμογελάτε πιστεύοντας, πως μόλις τα δει κάποιος, θα πει, ''πωωωω ρε τι του είπανεεεε'' και περνάς τον εαυτό σου για έξυπνο... ναι... εκεί που έκλασε ο Αινστάιν, φύτρωσες εσύ!
Όλοι σκέφτονται σε πληροφορώ, πόσο μαλακισμένο και κομπλεξικό άτομο είσαι! Και πόσο άδεια είναι η ζωή σου, για να κριτικάρεις τους άλλους. Οι άλλοι όλοι στην πυρά και ο εαυτούλης μας με την έπαρσή του και τη χολή του, στο απυρόβλητο! 

Εννοείται, ότι δε γίνεται να μας αρέσουν όλα... κι εμένα πολλές φορές όταν διαβάζω κάτι, ακόμα και από άτομο που εκτιμώ και συμπαθώ, δε μου αρέσει κάτι ή δε συμφωνώ. Τότε δε θα σχολιάσω καθόλου ή αν το κάνω, θα το κάνω με τρόπο που να μη θίγει ή προσβάλλει τον άλλο. 
Όταν θεωρείς κάποιον χαζό, δε σου αρέσει ο τρόπος που γράφει, δε συμφωνείς με αυτά που λέει και χίλια δυο, απλώς δεν τον παρακολουθείς, δεν τον διαβάζεις, δεν ασχολείσαι...
Αλλιώς, γίνεσαι ο ''τραβάτε με κι ας κλαίω''...απλό!!!

Πριν σχολιάσεις, κρίνεις, πεις κάτι για κάποιον άλλο, μάθε πρώτα να κάνεις την αυτοκριτική σου!
Και να κάνεις και σεξ... καλό σεξ... βοηθάει...
Ουδείς εριστικότερος, του κακογαμηθέντος. ΝΟΜΟΣ!!!



Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Θα περάσει κι αυτό...

Αξία ανεκτίμητη να βλέπεις τους φίλους, τους γνωστούς και την οικογένειά σου, να είναι για σένα πάντα εκεί και στα εύκολα και στα δύσκολα και στα καλά και στα άσχημα.
Νιώθω πολύ τυχερή, στο θέμα της αγάπης που παίρνω από τους γύρω μου, ειλικρινά...
Ίσως επειδή δεν έχω πειράξει ή βλάψει  ποτέ κανέναν, τουλάχιστον ηθελημένα...
Όλα αυτά θα μου πείτε γιατί κάθομαι και τα λέω ε?

Δεν ξέρω... με έπιασε μία μελαγχολία, γιατί το χει η μέρα σήμερα.
Σήμερα είναι η γιορτή μου... ναι, ναι, ξέρω. Θα μου πεις, καλά γιορτάζεις και μελαγχολείς?
Δεν είναι έτσι ακριβώς. Είναι ότι από παιδί μέχρι και πριν ένα χρόνο, στη γιορτή μου γινόταν γλέντι τρικούβερτο. 8 Νοέμβρη πάντα, μαζευόμασταν όλο το σόι στου παππού και στης γιαγιάς, μιας και γιόρταζε κι εκείνη και οι ξαδέρφες μου και ήμασταν εκεί από το μεσημέρι για ετοιμασίες μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της άλλης μέρας, με γέλια, τραγούδια, χορούς, καλαμπούρια...

Σήμερα, μόλις ένα χρόνο μετά, όλα είναι διαφορετικά. Πρώτα έφυγε η γιαγιά. Όχι καμία γιαγιά 100 χρονών, αλλά μία αρχοντογυναίκα με τα όλα της. Εκείνη με μεγάλωσε. Σκέψου ότι στα 32 της, έγινε γιαγιά σε μένα, μιας και μικροπαντρεύονταν τότε όλες. Τη χάσαμε λοιπόν στα 69 της. Δεν προλαβαίνουμε να το συνειδητοποιήσουμε καλά καλά και τη μέρα που κάναμε το μνημόσυνο για τα 40 της, παθαίνει ανακοπή ο ξάδερφός μου, μόλις 49 χρονών. Φεύγαμε από το μνημόσυνο και πηγαίναμε στην κηδεία, ούτε σε ταινία αυτά... Έλα όμως που έπρεπε να τριτώσει το κακό, Μετά από 2 μήνες, σκοτώνεται και άλλος ξάδερφος, 19 χρονών. 3 άτομα, μέσα σε λίγους μήνες, δεν είναι λίγο...

Σήμερα λοιπόν, δε μπορώ να χαρώ όσο τα προηγούμενα χρόνια τη γιορτή μου. Όσο κι αν βλέπω την αγάπη από τους δικούς μου ανθρώπους και ειδικά τα μικρά μου, που μου δίνουν δύναμη και κουράγιο να προχωρώ και να ζω, δεν παύει να υπάρχει μέσα μου αυτός ο πόνος. Κυκλοφορούμε μαυροφορεμένες φιγούρες γύρω γύρω, δε μας αφήνουν οι καταστάσεις να τα βγάλουμε αυτά τα ρημάδια τα μαύρα. Θα μου πεις θα περάσει με τον καιρό. Δεν το πιστεύω αυτό. Να μουδιάσει ο πόνος μπορεί, να περάσει δύσκολο. Σήμερα ήθελα να είμαι πάλι με όλους και να γλεντάμε και όχι να κάθομαι σε μία οθόνη να γράφω κλαίγοντας. Μελό κατάντησα ε? Σόρυ, δεν είναι του χαρακτήρα μου, το ξέρετε όσοι με γνωρίζετε άλλωστε, απλά αν δε τα έβγαζα από μέσα μου, θα έσκαγα. Άσε που με το να ζαλίζω εσάς, γλιτώνω και το 50άρι του ψυχολόγου.

Ένα χρόνο προσπαθώ να είμαι η δυνατή, να είμαι αυτή που θα στηρίξει αυτούς που έμειναν πίσω... σήμερα δεν άντεξα συγνώμη... λύγισα... και σταματάω εδώ... αρκετά με το μελό, δικαιολογήστε με... μία τα χαικού που με βάλατε στο τρυπάκι, μία που περιμένω περίοδο, έχω το ακαταλόγιστο λοιπόν...

Χρόνια μου πολλά...

Θα κλείσω με τραγουδάκι...
Το καλύτερό μου μακράν!!!
Τραγούδι που το ακούς και εύχεσαι όλες σου οι τρύπες, να ήταν αυτιά!!!


Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

Χαϊκού με εικόνα...

Ήταν να μη μπω στο τρυπάκι του χαϊκού!
Τώρα που μπήκα, το αγαπώ...
Σε φώτο τα χαϊκού σήμερα...












Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Σκέφτομαι τώρα...

Λάθος μεγάλο να λες στον ηλίθιο πως είναι ηλίθιος, για να τον ταρακουνήσεις...

Οι ηλίθιοι χρειάζονται περισσότερο από όλους την κολακεία... έτσι μανιπουλάρουν οι διάφοροι, τα πλήθη...

Αν πεις για παράδειγμα σε κάποιον, ''μεγάλη μαλακία αυτή που έκανες'',
αυτός θα αμυνθεί γιατί τον θίγεις και θα υπερασπίζεται τη μαλακία του φανατικά...

Ενώ αν πεις ''μα, εσύ ένας τόσο έξυπνος άνθρωπος, πώς είναι δυνατόν
να τους πίστεψες'' κλπ κλπ, εκεί τον βάζεις πιο εύκολα σε σκέψη...

Στη σκέψη που θες να τον πας...

Με πιάνεις???



Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2016

Ευθυμήσαμε και σήμερα...

Λόγω ιωσούλας που με ταλαιπωρεί και είμαι στο κρεβάτι, είπα να ευθυμήσουμε λίγο, να ξεχάσω κι εγώ τον πόνο μου! Κατά καιρούς, βλέπω διάφορες φωτογραφίες, που θα ήθελα πολύ, να τις εκτυπώσω, να τις βάλω σε ένα άλμπουμ και να γράψω με μεγάλα γράμματα από κάτω, αυτό που μου έρχεται στο μυαλό εκείνη τη στιγμή που τις κοιτάω... Είναι που έχω επηρεαστεί κι από το Halloween και το Thanksgiving, γιατί σαν παιδί κι εγώ αυτά έχω να θυμάμαι, είχαμε και στο χωριό μου και μου βγαίνει η σκανδαλιάρικη διάθεση... όλα τα είχαμε, το Halloween και το Thanksgiving μας μάραναν... ψωμί, νερό, δεν είχαμε, λουλούδια για τ' αρχίδια μας γυρεύαμε...
Για να δούμε...

Δώσε πόνο αγόρι μουυυυυ!!!

Το παν σε μία σχέση, είναι η επικοινωνία...

Θέλει κανένα αγόρι προστυχιές???

Γιατί όταν κάνεις τατού, πρέπει να το στηρίζεις κι όλας...


Ραμάν αλλήθωρε τρελέ, που λύνεις μάγια, κατάφερε το σταυρωτό του νότου αστέρι....


Γάμησέ τα... πώς το λέμε τώρα στον Ιωσήφ???



Δυσλεκτικός με απορίες...Εκεί μας φτάσαν τα μνημόνια...Να παρακολουθεί η Γκορίτσα πορνοταινία με τρωκτικά... 




Αν ζούσε ο Κιούμπρικ τώρα στην Ελλάδα και γύριζε το Κουρδιστό Πορτοκάλι,θα έβαζε τον πρωταγωνιστή -έτσι ακριβώς- να παρακολουθεί τις ψυχαγωγικές εκπομπές της μεσημεριανής ζώνης...


Οι νεκροί μουσικοί στο επόμενο live ... 




Η απάντησή μας στη γυναίκα με τα μούσια,θα είναι πάντα οι γυναίκες με αρχίδια...

Άντε νοικοκυροκόριτσά μου,να φτιάξουμε κανένα προικιό σιγά σιγά,μη λέει ο γαμπρός ότι μας πήρε μόνο με το βρακί μας... 




Πού είναι το παράξενο? Προσωπικά τη συγχαίρω για το καλαίσθητο του χαρακτήρα της και το γούστο της! Σα να έχει πάρει πίπα από το Μελένιο είναι...


Δεν εξηγούμε τα αυτονόητα εδώ...

Όταν μας έπαιρναν ρούχα, ένα νούμερο μεγαλύτερο, για να μας κάνει και του χρόνου 

Nταξ,δεν είμαστε οι μοναδικοί βλαμένοι στον πλανήτη.Υπάρχουν κι άλλοι.Ηρέμησα κάπως.




Μη νομίζεις. Κάποτε ήταν αρχίδια...Μετά μας έγιναν έτσι, από αυτούς που δε χαμπαριάζουν από χιούμορ...


ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ....εντάξει,έκλαψα...

Θαύμα! Θαύμα! 


Η κορμάρα της Ντενίση που ΔΕΝ έχει αφαλό... Δάκρυσε η εικόνα της Παναγιάς της Ρετουσαρισμένης...









Σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, ίσως...









Γατάκιαααα, χαχαχαχα.... Να μάθετε να θυμάστε αυτά που πρέπει...









Άμα ο άνθρωπος είναι ρομαντικός ρε παιδί μου, δε κρύβεται...





Κικίτσα μου,μισό λεπτό λίγο,γιατί μου έπεσε το μωρό.Μη κλείσεις....




Σπάστο το κορμί σου κοπελάρα μου!!!


Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2016

Χαϊκού ψυχής...

Με αφορμή το νέο δρώμενο, που οργάνωσε η φίλη Μαρία Νικολάου στο blog
''το Κείμενο'' , είπα να πειραματιστώ κι εγώ στο χαϊκού (τρομάρα μου)!

Το χαϊκού (ιαπ.: 俳句"αστείος στίχος") είναι μια ιαπωνική ποιητική φόρμα. Παραδοσιακά αποτελείται από τρεις ομάδες των 5, 7, 5 συλλαβών, οι οποίες τοποθετούνται σε τρεις στίχους για έμφαση ή σε έναν, χωρισμένο με κενά. Το χαϊκού είναι με συνολικά 17 συλλαβές η πιο σύντομη μορφή ποίησης στον κόσμο.  (Πηγή)


Σκοτώνω το χρόνο,                                          
ν' αποφύγω παγίδες,
πέφτω σε όλες...

Καπνός αγκαλιάζει σκέψεις,
αφήνοντάς τες ακαθόριστες,
στοιχειώνοντάς με...

Ανάσα μέσα μου εσύ,
καρδιά μου άνοιξε,
πόθησε...