Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Νοητικές Χορδές...

Η συμμετοχή μου στο ''14ο Συμπόσιο Ποίησης''.
Ευχαριστώ την Αριστέα (ομορφοκόριτσο) για τη φιλοξενία και συγχαρητήρια σε όλους όσους συμμετείχαν και φυσικά στις νικήτριες Ποιώ - ΕλένηΜαρία Κανελλάκη και Μαρίνα.

Πάμε λοιπόν και στη δική μου παρθενική εμφάνιση στο Συμπόσιο...
Καλά, ποιήτρια δε με λες, αλλά την προσπάθεια την έκανα, χαχαχα.

Νοητικές Χορδές...

Βλέμμα που σε διαπερνά, στοχεύοντας
στα άδυτα του είναι σου...
Χείλη που σε αφήνουν έρμαιο σε μια
μικρούλα στιγμή, κρεμασμένη στο χρόνο.
Δίνεσαι άγρια, σαρωτικά, παράφορα...
Ανταμοιβή σου, μόνο χαμένες λέξεις και 
υποσχέσεις ανέξοδες...
Παιχνίδια του μυαλού ή γέννημα φαντασίας ;;;
Δεν ωφελεί...
Θες τα συναισθήματά σου πίσω...
Θες πίσω, όση ψυχή, άφησες να σου διαφύγει...


Καλά να περάσετε, να σας μπει καλά η χρονιά και να διασκεδάσετε όσο περισσότερο μπορείτε...Και ίσως...ίσως σκέφτομαι...κάποια Χριστούγεννα, θα πρέπει αντί για δέντρο,να στολίσετε την ψυχή σας...ορισμένοι...

Στα τσακίδια λοιπόν το 2016 και εύχομαι το 2017, να είναι καλύτερο για όλους μας...
Κι εσύ Άγιε Βασίλη, ξεκόλλα το μυαλό σου με τους προηγούμενους 11 μήνες και ας επικεντρωθούμε σε αυτόν... Σχεδόν αψεγάδιαστη ήμουν...
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑΑΑΑΑΑΑ σε όλουυυυυςςς 💝

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Merry Christmas

Αυτές τις μέρες, το τρέξιμο που υπάρχει δε λέγεται...
Επειδή λοιπόν δεν ξέρω αν θα βρω την ευκαιρία, είπα να σας ευχηθώ από σήμερα, μη με πείτε και γαιδούρα. Οι επόμενες μέρες μου, θα είναι γεμάτες όσο δεν πάει, μιας και κλείνουν τα σχολεία και θέλω όσο ελεύθερο χρόνο έχω, να τον περνάω με τα μικρά μου,με βόλτες, ψώνια, επιτραπέζια και παιχνίδια σπίτι και φυσικά με πολλά γλυκά που θα φτιάξουμε παρέα. Ήδη κάναμε τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες μας και αύριο σειρά έχουν τα μπισκότα μας και πολλά άλλα που κάνουμε κάθε χρόνο.
Αρκετά με τα δικά μου, πάμε τώρα στο θέμα μας...

Κάθε ένας από εμάς, πιθανόν αντιμετωπίζει προβλήματα, που δε βγαίνει να διατυμπανίζει...
Προβλήματα διαφορετικής φύσεως από αυτά, που ίσως οι περισσότεροι θεωρείτε σημαντικά...
Άλλος οικονομικά, άλλος επαγγελματικά, άλλος υγείας, άλλος προσωπικά, εγώ τα δικά μου και πάει λέγοντας...
Σταματήστε λοιπόν κάποιοι, να προσπαθείτε να φορτώσετε ενοχές κάποιον, για την αισιοδοξία που φέρει και το δικαίωμα που διεκδικεί, να μπορεί να χαμογελά...
Εν ολίγοις... Αν θέλετε να μιζεριάσετε μιζεριάστε, αλλά με δική σας ευθύνη...
Προσωπικά, δεν έχω χειρότερο από τη μιζέρια και την κλάψα και δε θα σταματήσω να χαμογελώ πάραυτα...
Καλές γιορτές και καλά Χριστούγεννα σε όλους σας...
Να περάσετε τέλεια, ότι κι αν κάνετε, όπου κι αν πάτε, με όποιον κι αν είστε...
Και να θυμάστε, πως αν δεν τρέχει λόγος υγείας, όλα λύνονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο...
Μη ξεχνάτε επίσης, ειδικά αυτές τις μέρες τις γιορτινές, να κοιτάτε λίγο και τους δίπλα...
Ανθρώπους που είναι μόνοι, ανθρώπους που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα για τα απαραίτητα, ανθρώπους γενικά που μας χρειάζονται...

Ξέρω, κι εσύ δεν έχεις τη δυνατότητα να βοηθήσεις οικονομικά, όμως κάποιοι άνθρωποι, δε χρειάζονται τα χρήματα απαραίτητα. Ένα πιάτο φαγητό, δεν κοστίζει τίποτα. Είναι λίγο τραγικό σαν εικόνα, να κάθομαι ας πούμε να τρώω γιορτινά με την οικογένειά μου σε ένα τραπέζι γεμάτο φαγητά και γλυκά, ενώ ξέρω ότι το τραπέζι του δίπλα θα είναι άδειο. Και δεν είναι ανάγκη να το κάνεις μόνο τώρα τις γιορτές αυτό. Απλά, είναι μία καλή αρχή. Δεν είναι ανάγκη να είσαι πλούσιος για να βοηθήσεις. Άλλωστε, όπως έλεγε και η γιαγιά μου, αυτός που θα σε βοηθήσει δεν είναι αυτός που τα έχει, αλλά ο φτωχός, από το υστέρημά του!
Τελικά, η γιαγιά μου με έβαλε σε αυτή τη σκέψη καταλήγω με τον καιρό...
Εκείνη με μεγάλωσε και στη γειτονιά είχαμε την κυρία Καλλιόπη, χήρα με ένα παιδάκι.
Κάθε μέρα που γύριζα από το σχολείο και στρώναμε τραπέζι, η γιαγιά σέρβιρε σε όλους μας και πριν κάτσουμε, έβαζε άλλο ένα πιάτο από το φαγητό και μου έλεγε πάντα '' άντε να το πας στην Καλλιόπη''. Αυτό γινόταν από τότε, μέχρι και πριν λίγο καιρό που η γιαγιά μας έφυγε!

Στη δική μου γειτονιά, έχω την κυρία Στέλλα. Ηλικιωμένη κυρία, με σύνταξη που δε φτάνει ούτε για δύο μέρες. Ποτέ δε μου ζήτησε φαγητό ή οτιδήποτε. Όποτε όμως της κατεβάζω φαγάκι, κάνει κάτι, που με φέρνει σε πολύ δύσκολη θέση, γιατί δε θα έπρεπε, όμως αυτό είναι και η μεγαλύτερη ανταμοιβή μου. Μου πιάνει τα χέρια και μου τα φιλάει. Ποιά? Εκείνη! Μία γυναίκα 85 χρονών σε μένα!

Δεν τα λέω όλα αυτά για να πείτε ότι είμαι καλός άνθρωπος, αυτό για όλους είναι σχετικό...
Τα λέω, για να καταλάβετε, πως νιώθουν κάποιοι άνθρωποι, όταν ξέρουν ότι υπάρχουν δίπλα τους άνθρωποι που τους σκέφτονται.

Εδώ στην επαρχία θα μου πεις, είναι λίγο πιο εύκολο, γιατί ξέρουμε τους γείτονές μας και γνωρίζουμε ποιός έχει ανάγκη. Κι εσύ όμως που ζεις σε μεγαλούπολη, δεν είναι δύσκολο να βρεις κάποιον που έχει ανάγκη, αρκεί να ρίξεις μία λίγο πιο προσεκτική ματιά γύρω σου!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ...
Και μη ξενάτε να μοιράζετε χαμόγελα...
Φιλιά στα μουτράκια σας... σμούτς



Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Αυτονόητο alert...

Στην Ελλάδα, η μόνη λέξη που δεν έχει λόγο ύπαρξης, είναι η λέξη ''αυτονόητο''...
Δεν υπάρχει αυτονόητο σε αυτή τη χώρα...
Πρέπει να επιχειρηματολογεί κανείς, για τα πάντα...
Δεν πρέπει να χτυπάς τον άλλο γιατί...
Δεν πρέπει να πετάς σκουπίδια στους δρόμους γιατί...
Δεν πρέπει να βανδαλίζεις κτίρια γιατί...
Πρέπει να υπακούς στους νόμους γιατί...
Πρέπει να σέβεσαι τις απόψεις του άλλου γιατί...
Δε μπορείς να κλέβεις τον άλλο γιατί...
Θεέ μου, πόσα γιατί ξοδεύεις, για να καταλάβει ο Έλληνας τα αυτονόητα???

Και μιας και μιλάμε για αυτονόητα και σεβασμό, ας δικαιολογήσω αυτή την ανάρτηση και πιστεύω θα με νιώσετε...

Μπαίνεις σε κατάστημα με ρούχα και διαδραματίζεται το εξής σκηνικό:
- Καλημέρα σας.
- Καλημέρα 😊
- Μπορώ να σας βοηθήσω?
- Όχι ευχαριστώ. Μια ματιά ρίχνω.
- Αν θέλετε πάντως κάτι μου λέτε.
- Ευχαριστώ, να είστε καλά.
- Αυτό που κοιτάτε πάντως, θα σας πήγαινε υπέροχα.
- 😊😊😊
- To έχω και σε λευκό.
- Το είδα, ευχαριστώ.
- Αν θέλετε πάντως, έχουμε και αυτά εδώ σε προσφορά.
- ΣΚΑΣΕ!!! (εεε, μα γυρεύοντας πας... όταν λέω όχι ευχαριστώ, είναι όχι! Σεβάσου το!)

Πας στο κρεοπωλείο να ψωνίσεις. Ένας κακός χαμός αυτές τις μέρες και περιμένεις σε μία σειρά τριάντα ατόμων να παραγγείλεις. Η γριά, πάντα θα βρει τον τρόπο να χωθεί για να περάσει μπροστά, χωρίς να ρωτήσει φυσικά. Γιατί εκείνη είναι μία γυναίκα μόνη της, πόσο κρέας να πάρει, δε θα αργήσει σου λέει, γιατί όλοι  οι υπόλοιποι, περιμένουμε για ανταύγειες! Αν δε χωθείς μαντάμ, θα σου δώσω μόνη μου τη σειρά μου, να είσαι σίγουρη. Όμως το να πας να περάσεις με πονηριά, ε όχι θα περιμένεις εκεί στη σειρά σου.

Είναι αυτονόητο επίσης, βλέποντας αυτές τις μέρες δηλώσεις του Κούλη,ότι θα μπορούσα να απαντήσω σε κάθε ερώτημά του, με ένα ''γιατί είσαι μαλάκας αγόρι μου''... τόσο απλά...

Κάπου εδώ, να ενημερώσω, πως αν θέλουν να αλλάξουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή Πρωθυπουργό, είμαι διαθέσιμη. Γιατί όχι? Και εξοχότατη είμαι και πολύ δημοκρατικιά. :p :p :p
Να, κάτι τέτοια λέω και πιστεύω ότι είμαι ή διάνοια ή ντίπ καταντίπ...

Άντε φιλάρες και να χαμογελάτε ρε... Σκορπάτε χαμόγελα να γίνει ο κόσμος πιο όμορφος. Μην τα κρατάτε μέσα σας. Ακόμα και τη θλίψη, με χαμόγελο να την πολεμάτε... εγγύηση. Σμούτς στα μουτράκια σας.












Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

Memories...

Σκέψεις σκόρπιες, που γίνονται όνειρα...
Πρόσωπα, που έρχονται μόνο για λίγο...
Σα φλόγες που αναδύονται, μετατρέποντας
τις νύχτες, σε μικρές επίγειες κολάσεις...
Υποσυνείδητα, δε θες να τελειώσει η νύχτα...
Λίγο ακόμα... μη ξημερώσει και χαθούν οι εικόνες...
Ξυπνάς και νιώθεις πως μπορείς να δεις φως
κλείνοντας τα μάτια και ανοίγοντάς τα, να
δεις σκοτάδι...
Πονάνε οι αναμνήσεις...
Αρνείσαι να δεχτείς ότι άνθρωποι που αγαπάς, έφυγαν...
Παλεύεις να προσαρμοστείς στην πραγματικότητα...
Πρέπει να το δεχτείς...
Όμως είναι πάνω από τις δυνάμεις σου...
Πάνω από τη θέλησή σου...
Και σίγουρα, βουνά ολόκληρα, πάνω από τη λογική σου...


Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

Τίποτε άλλο...

Αυτό που θα ήθελα απόψε,είναι τη ζωή μου πίσω.
Αλλά δεν ξέρω από ποιόν να τη ζητήσω.
Τόσο τη σκόρπισα, τόσο τη χαράμισα, τόσο τη δάνεισα,
τόσο την ξερίζωσα. Από ποιόν να τη ζητήσω τώρα...
Και τι ωφελεί...
Αυτό που θα θελα απόψε, τελικά, είναι ένας ώμος,
να γείρω πάνω του να κλάψω.
Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Να κλάψω για όλα.
Για όσα αγάπησα. Γιά όσα ονειρεύτηκα. Για όσα ένιωσα.
Για όσα περίμενα και ποτέ δεν ήρθαν.
Για όσα με πρόδωσαν. Για όσα με χαράκωσαν.
Για όσα με θανάτωσαν. Για όσα μ'ανάστησαν.
Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές.
Για όλα....
Να γείρω στον ώμο κάποιου και ν ακούσω τη φωνή του,
να μου πει ψιθυριστά: "Μην κλαις". Μόνο αυτό. Τίποτε άλλο.
Μην κλαις. Μόνο αυτό....
                       
                                Αλκυόνη Παπαδάκη "Στο ακρογιάλι της ουτοπίας"


Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

ΣΑΒΟΥΑΡ ΒΙΒΡ ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ...

Έπεσε στα χέρια μου (για κακή του τύχη), το βιβλίο του Ζαμπούνη για το σαβουάρ-βιβρ (μη χέσω).
Σε ορισμένα έχω τις ενστάσεις μου. Εννοείται ότι πρέπει να έχουμε τρόπους, αλλά αυτά που διάβασα, είναι αιτία να λυθείς στα γέλια.

1. Η σαλάτα δεν τρώγεται ποτέ με μαχαίρι. 
Μέντιουμ είσαι λέμε. Μέσα στις τόσες βλακείες, θα πεις και κάτι σωστό. Αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι, πάλι μαλακία είπες. Έχεις δει εσύ κανέναν, έστω έναν ρε παιδί μου, να χρησιμοποιεί μαχαίρι στη σαλάτα; Ε;;; Όχι! Τότε γιατί το αναφέρεις;

2.Σ' ένα επίσημο γεύμα, η σάλτσα προορισμό έχει να μένει στο πιάτο. Οι... βούτες επιτρέπονται μόνο σε πολύ φιλικά τραπέζια και, βεβαίως, πάντα με το πιρουνάκι.
Πάρτα! Μούτζα! Και δε λέγονται βούτες. Λέγονται παπάρες. ΠΑΠΑΡΕΣ! Πώς σου φάνηκε; Όπως είσαι κι εσύ ένας παπάρας! Αν το φαί έχει σαλτσούλα, εγώ θα τη βουτήξω και θα γλείψω και τα δαχτυλάκια μου, κι εσύ ας κοιτάς αλλού να μη με βλέπεις.

3.Τα συνηθισμένα κρασιά σερβίρονται σε καράφες που μπαίνουν στο τραπέζι μόνο στα οικογενειακά και στα ανεπίσημα γεύματα. Στα επίσημα δείπνα το κρασί σερβίρεται ναι μεν πάντα σε κρυστάλλινες καράφες, αλλά ποτέ πάνω στο τραπέζι. Τις αφήνουμε σε ένα βοηθητικό διπλανό τραπεζάκι είτε πάνω στο μπουφέ. 
Τι βοηθητικό τραπεζάκι μωρέ; Ανάπηρα είναι τα κρασιά και θα τους δώσουμε και βοηθητικό τραπεζάκι; Βοηθητικό τραπεζάκι, κοινώς σκαμπό, χρειάζεσαι μόνο στην καφετέρια, όταν το τραπέζι είναι τίγκα στους καφέδες και δεν υπάρχει αρκετός χώρος για το τάβλι!

4.Πρώτα προσφέρεται η ζάχαρη και μετά ο καφές. 
Εγώ θέλω φραπέ! Τι θα κάνουμε σε αυτήν την περίπτωση; Θα μου φέρεις και σβουριστήρι να τον φτιάξω μόνη μου;

5.Σε ένα επίσημο γεύμα, ανάμεσα στα πιάτα μπορείτε να ανάψετε ένα Davidoff, αφού πρώτα ζητήσετε, έστω και τυπικά, την άδεια από τους συνδαιτυμόνες σας. 
Α, βρήκαμε και τη μάρκα τώρα. Μόνο Davidoff, τα άλλα απαγορεύονται ρητώς! Μη δω κανέναν με καμιά Μαλμπουριά και ιδίως κάποιον να έχει καπνό, δε θα τον ξανακαλέσω σε τραπέζι!

6.Για τα επίσημα δείπνα πρέπει να στείλουμε γραπτές προσκλήσεις που θα φτάσουν οκτώ ημέρες πριν το γεγονός. (Πρέπει να υπολογίσουμε και την καθυστέρηση στα ΕΛΤΑ;) Σ' αυτές θα αναφέρεται η ώρα και η ημέρα, το είδος του ενδύματος (κόκκινο ξωβυζο και μια φούστα μίνι ότι έχει απομείνει). Αν θέλουμε, μπορούμε να βάλουμε μέσα και ένα χαρτί με το μενού. (Παϊδάκια στα κάρβουνα, χοιροκεφαλή, σπληνάντερο, κατσικάκι στο φούρνο, χωριάτικες, μπόλικο τζατζίκι και γαλακτομπούρεκο για γλυκό, αυτά εννοείς;).

7.Η επιτυχία μιας δεξίωσης στηρίζεται κατ' αρχήν στη σύνθεση των καλεσμένων και στο πώς θα γκρουπάρουμε τις παρέες. Ένας τρόπος είναι να τους χωρίσουμε ανάλογα με τις ηλικίες ή τα επαγγέλματα. 
Οι υδραυλικοί στα αριστερά, οι άνεργοι δεξιά κι εσείς συνταξιούχοι στη μέση.

8. Η οικειότητα μεταξύ των καλεσμένων δεν προϋποθέτει ότι θα τους σερβίρουμε μια ξερή μακαρονάδα πάνω στη φορμάικα του καθημερινού μας τραπεζιού. Φροντίζουμε να στολίσουμε ωραία το τραπέζι, βάζουμε και κανένα λουλούδι και ετοιμάζουμε τουλάχιστον μια σαλάτα, ένα πρώτο, ένα δεύτερο πιάτο, ένα γλυκό για το τέλος, φρέσκο ψωμί, ένα καλό κρασί κι ένα ποτό για τον επίλογο. 
Α, μόνο αυτά; Ε τα τυπικά δηλαδή… εντάξει ρε παιδιά… είμαστε κολλητοί από το δημοτικό, γι’ αυτό τα έχω έτσι απλά, λιτά και απέριττα όλα… ελπίζω να μη με παρεξηγήσετε και μου βγάλετε κακό όνομα στην κοινωνία… 

9.Η λεπτή τέχνη του να χειρίζεστε κομμάτια φαγητού που δεν καταπίνονται έχει ένα βασικό κανόνα: όποιο κομματάκι δεν τρώγεται πρέπει να βγει από το στόμα σας με τον ίδιο τρόπο που μπήκε! Αν βάλατε με το χέρι μια ελιά στο στόμα σας, τότε το κουκούτσι πρέπει να απομακρυνθεί με τα δάχτυλα. Αν όμως η ελιά μπήκε με το πιρούνι (π.χ. ως μέρος κάποιας σαλάτας), τότε χρησιμοποιήστε το πιρούνι σας για να τη βγάλετε. 
Υπάρχει και πιο αποτελεσματικός τρόπος… εντοπίζετε ένα στόχο, π.χ. το ποτήρι του κρασιού του απέναντι, στοχεύετε και φτοοοουυυυυυυυυυυυ! Θρι πόιντς.

10.Ο καλοαναθρεμμένος άνθρωπος έχει τους ίδιους τρόπους στο τραπέζι είτε είναι μόνος στο σπίτι του ή σε δεξίωση στο Μπάκιγχαμ, με τη μόνη διαφορά ότι τα καθημερινά του σκεύη είναι λιγότερο πολυτελή από τα επίσημα. 
Ε βέβαια, όλοι μας φαντάζομαι όταν παραγγέλνουμε πιτόγυρα μόνοι μας σπίτι, ανοίγουμε την πίτα σε πιάτο σερβίτσιου και τη τρώμε με μαχαιροπίρουνο. Φυσικά έχουμε ένα πιρούνι για τις πατάτες, ένα για το κρέας, ένα για τη ντομάτα, ένα για το κρεμμύδι, ένα για το τζατζίκι κι ένα για την πίτα.

11.Πολλές φορές η συνάντηση με ένα ρούχο σε ένα κατάστημα είναι μοιραία. Είναι αυτό που λέμε ''το ρούχο σε διαλέγει''. Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει μια κυρία να ίσταται στο ύψος των περιστάσεων και να το αγοράζει αμέσως, αλλιώς κινδυνεύει να μην το ξαναδεί ποτέ.
Ελπίζω το ρούχο να διαλέγει και τη μέρα που θα υπάρχει και χρήμα στο πορτοφόλι, αλλιώς η απομάκρυνσή του από μένα είναι γεγονός! Θα κάνω την καρδιά μου πέτρα.

12. Η τσάντα ημέρας,πρέπει ως προς το μέγεθος,να ταιριάζει στη σιλουέτα.Επί παραδείγματι,μια μεγάλη τσάντα,δεν ταιριάζει σε μία μικροκαμωμένη γυναίκα.
Εγώ φταίω που ο Θεός με έκανε ένα και τίποτα ρε??? Ότι τσάντα θέλω θα κρατάω... έλα κι εσύ να πάς βόλτα με μικρά παιδιά και σου λέω εγώ αν μπορείς να μην έχεις μεγάλη τσάντα, τουλάχιστον για τα απαραίτητα...πφφφφ

13. Οι γούνες συνήθως φοριούνται το απόγευμα και το βράδυ και για επίσημες εξόδους.
Θα σου πώ κάτι τώρα, αλλά μη στεναχωρηθείς ναι?? Στην περίπτωσή μου, δε φοριούνται ΠΟΤΕ... ούτε στην επόμενη ζωή!

14.Oι παντόφλες πρέπει να μένουν πάντα σπίτι. Επίσης, μία κυρία, δεν υποδέχεται τους φίλους της φορώντας παντόφλες, παρά μόνον υποδήματα.
Καλά και μου το είπες ότι οι παντόφλες μένουν πάντα σπίτι, γιατί σκεφτόμουν να τις στείλω καμιά εκδρομούλα. Όσο για την υποδοχή φίλων, όταν χτυπάει κουδούνι και φοράω τις παντοφλίτσες μου, με αυτές ανοίγω κι όλας, εκτός κι αν ξέρω ότι θα έρθει κάποιος. Μη σου πω, ότι αν έρθεις απροειδοποίητα θα σου ανοίξω και με τις καλτσούλες μου μόνο!

15. Τα νεογέννητα πρέπει να δηλώνονται στο ληξειαρχείο.
Μην το λες...και στην εφορία άνετα όπως πάμε

16. Όταν οποιαδήποτε ελληνική ομάδα παίζει με οποιαδήποτε ξένη, πρέπει να υποστηρίζουμε την ελληνική.
Πόσο στόκος είσαι μωραδερφάκι μου??? Θα παίζει ο βάζελος ας πούμε και θα τον υποστηρίξω? Με τίποτα... 

17.Δεν παρουσιαζόμεθα σε ένα ραντεβού, σ’ένα σπίτι, αλλά ούτε εισερχόμεθα ή εξερχόμεθα από ένα εστιατόριο και κυρίως δεν χορεύουμε με το τσιγάρο στο στόμα.
Ρε πούστη μου δε ζεις στην Ελλάδα εσύ που τα γράφεις?? Πές μου στο Θεό σου!!!

18.Αν σας ζητηθεί αλάτι ή πιπέρι, μεταφέρετέ τα και οι δύο μαζί, ακόμα κι αν ο άλλος σας ζητά μόνο το ένα από αυτά.
Τι λες καλέ! Και να ρισκάρω να ακούσω κανένα ''καλά κουφή είσαι?μόνο το αλάτι είπα'' και άντε να εξηγώ ότι το κάνω για λόγους σαβουαρβιβρίστικους?

19. Προσπαθήστε να έχετε έναν ρυθμό στη διάρκεια του γεύματος, έτσι ώστε να μην τελειώσετε πριν από τους άλλους.
Και αν ο άλλος κάνει 10 ώρες να φάει, να κολλήσει το δικό μου στομάχι στην πλάτη? Δεν πας καλά! Εγώ όταν πεινάω, θέλω να φάω. Συγχρονισμό στο σεξ από τη μία, τώρα συγχρονισμό και στο φαί? 

20.Όταν μια γυναίκα αποχωρήσει από το τραπέζι ή επιστρέφει για να καθίσει, όλοι οι άντρες του τραπεζιού θα πρέπει να σηκωθούν.
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ.... εντάξει κλαίω!!! Να το δω αυτό και τί στον κόσμο. Θα ενημερώσω οικείους και γνωστούς και θα σου πώ αν είχε αποτέλεσμα...χαχαχαχαχαχαχα

21.Όταν θέλετε να επισκεφτείτε το αποχωρητήριο, πείτε απλώς: «Παρακαλώ συγχωρείστε με.
Άκου εκεί αποχωρητήριο... πάλι καλά που δεν είπες ''το μέρος''. Και γιατί να με συγχωρήσουν παρακαλώ? Έγκλημα πάω να κάνω? Το πολύ πολύ αν είναι κανείς ωραίος εκεί, λες ''παρακαλώ ακολουθήστε με''... καλύτερα ακούγεται και σπάει και τη μονοτονία :p

22.Κλειδιά, τσιγάρα, γυαλιά ηλίου και κινητά απαγορεύεται να τοποθετούνται πάνω στο τραπέζι, αφού θεωρούνται άσχετα με το ντεκόρ και το φαγητό.
Aν στο ντεκόρ κυριαρχεί το μαύρο ή το κόκκινο, προτιμάς να βγάλω δίπλα στο πιάτο ένα ζευγάρι χειροπέδες και ένα μαστίγιο με 9 ουρές να είμαι και στο κλίμα? :p

23.Όποιο κομματάκι δεν τρώγεται πρέπει να βγει από το στόμα σας με τον ίδιο τρόπο που μπήκε! Αν βάλατε με το χέρι μια ελιά στο στόμα σας, τότε το κουκούτσι πρέπει να απομακρυνθεί με τα δάχτυλα.
Αυτό όλο τώρα εμένα με το μπες-βγες,τα χέρια,το στόμα,τα δάχτυλα μου κάνει και προστυχιά... Τί,όχι???

24. Δεν πρέπει να γλείφετε το πιρούνι σας, για να μην πάει χαμένη ούτε ελάχιστη ποσότητα της νοστιμότατης σάλτσας.
Και τα δάχτυλα γλύφω άμα μου αρέσει,τί πρόβλημα έχεις?

25. Όταν συνοδεύεις μία κοπέλα - ανεβαίνοντας μία σκάλα - πρέπει εκείνη να προπορεύεται γιατί στην περίπτωση που πέσει πρέπει να την κρατήσεις.
Και καλά να είναι η κοπέλα 40-50 κιλά άντε και την κρατάει... αν είναι βαρέων βαρών να θυσιαστεί ο έρμος??? Αν και υπάρχει κι άλλος λόγος να προπορεύεται μία κυρία... άντρας δεν είσαι εσύ που τα γράφεις? Τι άλλο θα έγραφες...για να βλέπετε κωλαράκια... αφορμή ψάχνετε ;-)

26.Όταν μία γυναίκα κάθεται δεν πρέπει να σηκωθεί για να χαιρετήσει.
Γιατί,θα της πέσει ο κώλος????

Γενικά όλα αυτά τα τυπικά δε μου πολυαρέσουν η αλήθεια είναι... προτιμώ να είναι άνετοι οι καλεσμένοι μου στο τραπέζι και να περνάνε καλά. Ζαμπούνηηηη, άσε τις μαλακίες και μάθε ότι το κρέας και η γυναίκα θέλουν χέρι...νόμος! Όσο για το πολύ κυριλέ, δεν ξέρω, σε άλλες αρέσει. Εγώ ξενερώνω απίστευτα... σε σημείο όμως... Εσύ είσαι ο τύπος ο τζέντλεμαν, οκ σεβαστό, αρέσει σε πολλές... Αλλά πίστεψέ με, είμαστε πολλέεεες επίσης που δε σας αντέχουμε με αυτό το στυλάκι και μας αρέσει να είναι λίγο πιο ''αλήτης'' ο άντρας! 
Με στυλ Τσουκαλά λοιπόν θα σας καληνυχτίσω κύριε Ζαμπούνη και ΑΝΤΕ ΓΕΙΑΑΑΑ και εσείς και το σαβουάρ βιβρ σας !


Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Ημερολόγιο σκέψεων Δεκέμβρη!!!

Και αφού το κρύωμα και ο πυρετός, δε λένε να με αποχωριστούν, εδώ και τέσσερις μέρες, είπα να κάνω κάτι να περάσει η ώρα ευχάριστα... Διαβάζω συνεχώς τη φίλη Μαρία Ν. και την όμορφη στήλη που έχει δημιουργήσει, με τίτλο ''Ημερολόγιο Σκέψεων''. 
Και αφού μιλήσαμε και με ενημέρωσε για το πως γίνεται, είπα να συμμετέχω... Μου άρεσε πολύ ως ιδέα... Μου έστειλε λοιπόν τη λίστα για το Ημερολόγιο Σκέψεων του Δεκέμβρη και φυσικά, ακολουθώ... 




Μια χειμερινή μελωδία:
Δε θα μπορούσα να βάλω άλλο κομμάτι... με έχει λιώσει από την πρώτη στιγμή που το άκουσα και ο χειμώνας, θα βγει με αυτό όπως το κόβω, συνέχεια στο repeat...



Μια συμβουλή :
Να θυμάσαι ότι και η πιο δύσκολη ώρα, έχει 60 λεπτά!!! Μη το βάζεις ποτέ κάτω λοιπόν και μη χάνεις το χαμόγελό σου, για κανέναν και τίποτα...

Σήμερα με έκανε να γελάσω:
Οι κάλτσες μου... Ναι, μη γελάτε, οι κάλτσες μου! Φορούσα κάτι κάλτσες με γιορτινά σχεδιάκια και από ένα φουντάκι σε κάθε δάχτυλο, άλλο χρώμα το καθένα και έτσι όπως την είχα αράξει στον καναπέ, κουνούσα τα πόδια μου, για να κουνάνε τα φουντάκια. Έτσι, για να δείτε πόσο γελοία μπορώ να γίνω, χαχαχαχα.

Κάτι που θυμάμαι από το μήνα που πέρασε:
Πάλι με γέλιο έχει να κάνει, αλλά αυτό θυμάμαι έντονα και είναι κάτι που μου είπε ο μικρός μου, συγκεκριμένα και δεν το έχω ξεχάσει ακόμα, χαχαχα. Ήταν η παγκόσμια εβδομάδα μητρικού θηλασμού και έδειχναν αποσπάσματα συνεχώς στην τηλεόραση και κάποια στιγμή, είδε κάποιο από αυτά και αφού κάτσαμε στο τραπέζι για φαγητό, ξεκινάει η συζήτηση, απολαύστε τη κι εσείς, δεν παραβλέπω ούτε λέξη :

- Μαμά, όταν οι γυναίκες θηλάζουν πονάνε?
-Όχι, δεν πονάνε. Νιώθουν πολύ όμορφα.
Δεν παιρνάνε 3 λεπτά και συνεχίζει :
-Μαμά, να σε ρωτήσω κάτι?

- Για πες...
- Η γυναίκα όταν είναι έγκυος, κάνει να κάνει σεξ?
- Φυσικά και κάνει. Εκτός αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα και της το απαγορεύσει ο γιατρός.
-Χμ... και δεν πονάει το μωρό μαμά?
-Δεν πονάει, γιατί είναι προστατευμένο μέσα στο σάκο του.
-Και η γυναίκα δεν πονάει που έχει και μωρό μέσα της?
-Όχι αγάπη μου, δεν πονάει.
-Εγώ πάντως μαμά, όταν παντρευτώ και μείνει η γυναίκα μου έγκυος, θα βρω μία γκόμενα μέχρι να γεννήσει, για να μη πονέσω ούτε εκείνη, ούτε το μωρό!!!!


Εδώ όπως καταλαβαίνετε, το τερμάτισα, έκαψα ότι κύτταρο είχε απομείνει!!! Από αγάπη θα το κάνει μωρέ το παιδί μουυυυ, γιατί σκέφτεται τη γυναίκα του και δε θέλει να την πονέσει, χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα. Τί άλλο θα ακούσω Θεέ μου η μάνα???

Κάτι καινούργιο :
Τις μέρες που είμαι στο κρεβάτι, έχουν έρθει όλοι οι φίλοι και οι συγγενείς να με δουν και εκτός από τις θειες που μου φέρνουν πίτες και καλούδια, οι φίλοι μου που με ξέρουν καλά και γνωρίζουν τι αγαπώ, μου έφεραν πολλά νέα βιβλία. Πολλά όμως. Και δεν έχω καλύτερο! 

Κάτι που δε βαριέμαι ποτέ:
Να μαγειρεύω και να φτιάχνω γλυκά. Όσοι με ξέρετε καλά ή έστω με έχετε στο fb, πιστεύω ότι έχετε καταλάβει ότι στον τομέα μαγειρική - ζαχαροπλαστική, κάνω θαύματα. Είναι που το κάνω με αγάπη και δε το βλέπω ως αγγαρεία και βγαίνουν νόστιμα. Έτσι όμως μεγάλωσα και έτσι έμαθα. Σε μία κουζίνα με τη γιαγιά, κι εγώ να βλέπω την κάθε της κίνηση με μαγεία και να χώνομαι να φτιάχνω κι εγώ.

Ένοχη απόλαυση:
Σοκολάτα!!! Σε όποια της μορφή. Δε μπορώ να αντισταθώ σε γλυκό που έχει σοκολάτα ή σε σοκολάτα απλώς, με τίποτα!
Και το τσιγάρο φυσικά! Ένοχο για πολλά, αλλά απόλαυση το γαμημένο! Όταν κάθομαι να χαλαρώσω, το ανάβω και το ευχαριστιέμαι. Και μη πεταχτείτε τώρα οι παθιασμενοι αντικαπνιστές και μου τα πρήξετε, ούτε να μου αρχίσετε τα ''να το κόψεις'' ή ''εγώ έχω κόψει εδώ και τόσα χρόνια''. Δεν καπνίζετε ή το έχετε κόψει? Μπράβο σας ειλικρινά, όταν θελήσω, θα το κόψω κι εγώ.

Σπιτικό για μένα είναι:
Εκεί που υπάρχει ζεστασιά, κατανόηση, άνθρωποι ενωμένοι σε όλα, αγάπη και χαμόγελα!

Η καλύτερη στιγμή της μέρας:
Το βράδυ που βάζω για ύπνο τα παιδιά και μου δίνουν αυτό το φιλί της καληνύχτας συνοδευμένο με το ''σ' αγαπάω μαμά'', ε αυτό που νιώθω εκείνη τη στιγμή, δεν το δίνουν, όλα τα πλούτη του κόσμου!

Αυτά για σήμερα... τα υπόλοιπα σε άλλη ανάρτηση.
Φιλάρες :)))

Υ.Γ. Λόγω ίωσης, δεν έχω δει νέες αναρτήσεις από κάποιους. Να είστε σίγουροι όμως, ότι θα τις δω, έστω και καθυστερημένα. Σμούτς


Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Παίζοντας με τις λέξεις #10... Οι συμμετοχές μου.

Εδώ οι συμμετοχές μου στο δρώμενο της Μαρίας (mytripsonblog) , ''Παίζοντας με τις λέξεις''...
Συγχαρητήρια σε όλες τις συμμετοχές και φυσικά πολλά μπράβο στη νικήτρια Αριστέα !!!

Έπρεπε να γράψουμε κάτι, χρησιμοποιόντας 5 λέξεις, οι οποίες ήταν οι εξής :
παιδί, αστραπή, απόβροχο, ποδοβολητό, υπερβολή... 

Εδώ λοιπόν, οι δύο συμμετοχές μου...

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑΣ...


Από παιδί, είχα ιδιαίτερη σχέση με το χειμώνα. Με τα χρόνια, κατάλαβα ότι τον αγαπώ. Κι ας είναι άγριος πολλές φορές. Μέσα στην αγριότητά του, μου βγάζει συναισθήματα δικά μου, που με κάνει και τον νιώθω, τον συμπονώ, τον καταλαβαίνω και έτσι τον δικαιολογώ για τα ξεσπάσματά του!

Η κάθε του αστραπή, μου θυμίζει τις ώρες που θέλω να εκραγώ, να κάνω τον ίδιο εκκωφαντικό ήχο και με ένα ουρλιαχτό, να κάνω τον πόνο να ξεθυμάνει.

Το κάθε του απόβροχο, θυμίζει τη γαλήνη των δακρύων, μετά από κάθε ξέσπασμα και την ηρεμία της ψυχής.

Το κάθε ποδοβολητό του αέρα, θυμίζει τις σκέψεις που έρχονται ακάλεστες, με το έτσι θέλω στο μυαλό και το κυριεύουν, το λεηλατούν.

Γι' αυτό τον αγαπώ το χειμώνα... Γιατί μέσα στην όποια υπερβολή του, μπορεί να με νιώσει.


ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΘΕΛΗΣΗΣ


Βρέχει πολύ! Παίρνω δύναμη από αυτό που επιθυμώ. Να αλλάξω θέλω, να γίνω μία άλλη, να μη σκέφτομαι.
Βγαίνω στο δρόμο. Η βροχή δυναμώνει. Τρέμω. Οι χτύποι της καρδιάς μου, μπερδεύονται με τους θορύβους της νεροποντής. Ο ρυθμός δυναμώνει, γίνεται ξέφρενος σαν ποδοβολητό. Δεν ξέρω αν μπορώ να τον ακολουθήσω. Τα ρούχα κολλάνε πάνω μου. Δεν θέλω ομπρέλα. Ίσως έτσι μπορέσω να ξεπλύνω τις σκέψεις μου.

Τα δάκρυα, τρέχουν το δικό τους δρόμο και δεν προσπαθώ να τα εμποδίσω. Προσπαθώ να κάνω το ίδιο κι εγώ. Να τρέξω. Μακριά από όλους. Μακριά από σένα. Περισσότερο όμως, μακριά από εμένα κι από ότι μου καίει το μυαλό. Δε μπορώ να κάνω βήμα. Σαν αγρίμι σε στιγμή διαύγειας, στέκομαι και παρατηρώ. Μία αστραπή σκίζει τον αέρα. Πασχίζω να κάνω το βήμα. Άδικος κόπος. 

Κλείνω τα μάτια, αλλά οι εικόνες εκεί, μου καίνε το μυαλό, χειρότερα κι από οξύ! Σφίγγω τα χείλη πεισματικά σαν παιδί και γυρίζω σπίτι. Χωρίς να βγάλω τα βρεγμένα ρούχα, πέφτω στο κρεβάτι μου, σαν ένα κουβάρι άτακτες ορμόνες. Αφήνομαι στην αγκαλιά του Μορφέα, να με βοηθήσει να παλέψω με τους δαίμονές μου. Και είναι πολλοί, χωρίς υπερβολή!

Μετά από ώρες πάλης, ανοίγω τα μάτια. Έχει ξημερώσει. Η βροχή έχει καταλαγιάσει, το ίδιο και ο θόρυβος. Το απόβροχο, βγάζει συναισθήματα καλά κρυμμένα, πίσω από σκονισμένες πόρτες.

Τώρα πια το ξέρω.  Δε μπορώ να αλλάξω. Δε θα γίνω ποτέ μία άλλη. Δε θα ξεφύγω ποτέ. Και η αλήθεια είναι, πως δεν ξέρω αν το θέλω κιόλας, τελικά.


Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Του στολισμού το κάγκελο...

Ωραίαααα! Μπήκε και ο Δεκέμβρης αισίως και το έχουν καταλάβει μέχρι και οι εξωγήινοι. Μισό να τα πάρω από την αρχή όμως, γιατί άκρη δε θα βγάλετε.

Μου αρέσουν οι γιορτές των Χριστουγέννων. Από παιδί ακόμα, αλλά αυτό συμβαίνει στα περισσότερα παιδιά. Και τώρα που μεγάλωσα μου αρέσουν, ασχέτως αν δεν παίρνω τόοοοσααα πολλά δώρα, όσα έπαιρνα σαν παιδί. Μου αρέσουν όμως περισσότερο τώρα, γιατί βλέπω τη χαρά των δικών μου παιδιών αυτές τις μέρες και μαζί τους γίνομαι κι εγώ ξανά μικρό παιδί...
Μέχρι εδώ καλά έτσι? Πάμε τώρα και σε κάποια θεματάκια, που δε μου αρέσουν αυτές τις μέρες, έτσι για να ισορροπήσει το θέμα.

Δεν ξέρω σε εσάς τι γίνεται και πως είναι στις γειτονιές σας αυτές τις μέρες, στη δική μου πάντως γειτονιά, το χειμώνα νυχτώνει νωρίς μέχρι τις 30 Νοέμβρη... Μετά, στολίζει φωτάκια ο απέναντι και έχουμε 24 ώρες μέρα... Αυτή η υπερβολή του μου σπάει τα νεύρα... Δεν υπάρχει σημείο να μην έχει λαμπάκια... Το καλύτερο όμως δε σας το είπα... Έχει βάλει και φωτάκια που γράφουν ''ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ''... με τεράαααστια γράμματα γύρω γύρω από το μπαλκόνι του, φάτσα στο δικό μου. Δεν έχω χειρότερο...Μου έρχεται να πάω να αγοράσω φωτάκια να γράφουν ''ΕΠΙΣΗΣ''...! Δε θα είχα θέμα αν ήταν κάτι όμορφο και διακριτικό και κυρίως αν ήταν μόνο ένα ''χρόνια πολλά'' βαλμένο και όχι πενήντα περιμετρικά του μπαλκονιού του. Αν υπάρχει άλλος που θέλει να ενημερώσει το γείτονά του, ότι βλέπουν το στολισμό του από τον Άρη, ας το πει τώρα, αλλιώς ας σωπάσει για πάντα...

Ενημερωτικά να σας πω, πως είναι ωραίο να στολίζετε τα σπίτια σας για τα Χριστούγεννα και μένα μου αρέσει, αλλά ο στολισμός μέχρι ένα σημείο... αυτή την υπερβολή που κάνετε ορισμένοι και στολίζετε μέχρι και το ρολόι της ΔΕΗ, δηλαδή έλεος!!! Άσε το άλλο... Δεν υπάρχει πιό τρομακτικό πράγμα, από το να βάζετε στα μπαλκόνια και στις βεράντες σας, φωτάκια που παίζουν ΚΑΙ μουσική... Ειδικά εσείς, που έχετε στην είσοδο του σπιτιού σας τον αυτόματο φωτισμό, όταν περνάει κάποιος. Κάνε το εικόνα. Περνάς, ανάβει ξαφνικά ένα φως σε συνδιασμό με τη μουσική από τα λαμπάκια. Προσωπικά, όταν περνάω από τέτοιο σπίτι, περιμένω να βγει από καμία γωνία ο Φρέντι Κρούγκερ να με ξεκοιλιάσει....

Άλλο τώρα... Aν ήξερα τι θα τραβούσαμε με το "last christmas" , κάθε που έρχονται Χριστούγεννα, θα έμπαινα στο στούντιο όταν το ηχογραφούσαν οι Wham και θα τους πυροβολούσα στο κούτελο...
Ναι, ναι.... γκώσαμε πια με το ίδιο και το ίδιο συνέχεια, έλεος!

Και το τελευταίο που με ενοχλεί και είναι και το κυριότερο, είναι το εξής :
Αυτό, που τα γενέθλια του Ιησού τα κάνουμε τόσο μεγάλο θέμα, ενώ τα δικά μου τα ξεπετάμε με ένα "Χρόνια Πολλά", το λες και μεροληψία...να τα λέμε κι αυτά. 😁

Σε ένα παράλληλο σύμπαν πάντως,  οι 3 μάγοι αναχωρούν άπραγοι με τα δώρα από τη φάτνη... Κορίτσι... Είπε ο Μπαλτάζαρ....

Έχω όμως καλό προαίσθημα για τη νέα χρονιά και για αυτό περιμένω πως και πως να έρθει... Το νιώθω... το 2017, είναι η χρονιά που θα ψηλώσω. Tί σου ζήτησα ρε Σάντα κι εγώ? 5-6 πόντους παραπάνω... πφφφφ

Φιλάρες και καλό μας μήνα !