Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

Ζωντανές σκιές...

Αναμνήσεις τις λένε...
Έχω μάθει να τις κρατάω στο μυαλό μου,
χωρίς να με πιέζουν και να με βαραίνουν...
Αλλά και χωρίς να τις αποχωρίζομαι ποτέ...
Ευτυχισμένες αναμνήσεις...
Ένα μέρος, όπου μπορείς να κρυφτείς...
Που ξέρεις ότι τίποτα δε θ' αλλάξει...
Ένα μέρος ασφαλές, όπου όλα είναι σίγουρα και
οι λεπτομέρειες ήδη τακτοποιημένες...
Και ξάφνου, συννεφιάζει η ανάμνηση και με συμπιέζει...
Σα να σπρώχνει τις σκέψεις μου προς τα μέσα...
Νιώθω μια σιωπή, που αρχίζει να παίρνει σχήμα...
Να καταλαγιάζει αδυσώπητη...
Η σιωπή δεν είναι στο δωμάτιο...
Είναι μέσα μου... Κρύα... Άδεια... Αχανής...
Όταν προσπαθώ να τα ξαναβάλω όλα σε μία σειρά,
μου φαίνεται σα να με άρπαξε ένας ανεμοστρόβιλος
και με εκσφενδόνισε σ' ένα άγνωστο μέρος, μετά με
άρπαξε πάλι, πριν προλάβω να πάρω ανάσα και με
πέταξε αλλού...
Κι όμως σηκώνομαι... Και κλείνω σκέψεις και αναμνήσεις,
στα υπόγεια της ψυχής μου...





14 σχόλια:

  1. Επιτρέπεται να πέσεις, όμως επιβάλλεται να σηκωθείς!
    Καλό μήνα Μελαχρινάκι μου και καλή Σαρακοστή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το να σηκωθείς, δείχνει το πόσο δύναμη έχεις.
      Ευτυχώς μέχρι τώρα, ότι κι αν έχει γίνει σηκωνόμαστε.
      Ελπίζω να μη πέσουμε ποτέ, σε σημείο να μη μπορέσουμε να σηκωθούμε,
      όσο δυνατό κι αν είναι το χτύπημα.
      Καλό μήνα κοριτσάρα. Καλή Σαρακοστή :)

      Διαγραφή
  2. Σε καταλαβαίνω Ματινάκι μου.
    Αυτό που μ' ανησυχεί είναι ότι το "υπόγειο" που λες, όσο πάει και φρακάρει.
    Κι αρχίζω να μη θυμάμαι, πού έχω βάλει αυτά που δεν θέλω να ξεχάσω.
    Καλό βραδάκι να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όσο και να φρακάρει το ''υπόγειο'' Μαράκι μου, αυτά που δε θέλουμε να ξεχαστούν, δε θα ξεχαστούν. Γιατί το ''υπόγειο'', έχει μεγάλο απόθεμα χώρου και όλο και βγάζει στην επιφάνεια όσα υπάρχουν εκεί μέσα. Άλλες φορές ευχάριστα και άλλες, όσα δεν είχες φυλάξει απλώς, αλλά είχες θάψει βαθιά να μην πονάνε.
      Καλό ξημέρωμα και εβίβα σου, πίνω ρακές αυτή τη στιγμή, η επόμενη για σένα. Είναι και δυνατή η παντέρμη χαχαχα. Φιλάρεεεεςςς.

      Διαγραφή
  3. Τελικά... αντέχεις ε? Να σου πω κάτι? Στα υπόγεια είναι η θέα που λέει και το τραγούδι..

    Υ.Γ. Εκεί που κλείνεις τις αναμνήσεις σου, κράτα μια πόρτα ανοιχτή για να δραπετεύουν που και που. Βοηθάει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστό το άσμα!
      Αντέχω περισσότερο από ότι περίμενα τελικά, για τόσα απανωτά χτυπήματα.
      Ελπίζω να σταματήσουν πια, γιατί δεν ξέρω αν θα αντέξω κι άλλο :p
      Ίσως αυτό το ''μαζεμένο'' φόρτισμα βγάζει από το υπόγειο πράγματα.
      Χρειάζεται όμως κι αυτό. Κάποια πράγματα, δεν πρέπει να τα ξεχνάμε, όσο κι αν μας πονάνε, έστω και νοσταλγικά ευχάριστα.
      Πάντα ανοίγω αυτή την πορτούλα, ώστε να μπαίνει καθαρός αέρας.
      Σμούτς πολλά :)

      Διαγραφή
  4. Αχ αυτές οι σιωπές... τις φοβάμαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάποιες φορές κι εγώ... Όμως τις περισσότερες φορές, τις αγαπώ.
      Με βοηθάνε οι σιωπές. Σε πολλά. Ξεκαθάρισμα σκέψεων και μετά πάλι στις επάλξεις και στη φασαρία μου, χαχαχα.
      Φιλάκια Ελένη μου, πολλά.

      Διαγραφή
  5. Ο κοινωνικός πόνος με τρομάζει πιο πολύ
    Δεν διαχειρίζεται Ματινάκι μου
    Όσο για τις αναμνήσεις κι ειδικά εκείνες
    που πονούν με χάδια τις καλμάρω και πότε- πότε
    με δάκρυα βουβά εκείνα της ψυχής...ξέρεις εσύ

    Σε φιλώ και σ΄αγαπώ πολύ ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτά τα βουβά δάκρυα, της ψυχής, τα έχω πια συνηθίσει.
      Ξέρεις εσύ, γιατί με νιώθεις και σε νιώθω.
      Φιλάκια, αγαπώ σε ♥

      Διαγραφή
  6. "Κλείνω σκέψεις και αναμνήσεις στα υπόγεια της ψυχής μου...."
    τι λες τώρα .......!!!
    για διάβασε πάλι τι αριστούργημα είναι αυτό που έγραψες ; τι κρύβει ; για δώστου εικόνα.
    Δεν σχολιάζω άλλο, Βουλιάζω στο γραπτό σου.
    Την καλησπέρα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ ξέρω τι κρύβει και τι σημαίνει.
      Το θέμα είναι να το καταλάβετε κι εσείς, χαχαχα.
      Σε ευχαριστώ Γιάννη! Χαίρομαι που σου άρεσε.
      Καλημεροκαλησπέρες πλέον και φιλιά πολλά.

      Διαγραφή
  7. Ματίνα... το πιστευεις οτι έτσι νιωθω κι εγώ αυτή τη περιοδο; Ειναι στιγμές που νιώθω τόσο ασφαλής σε όλα αυτά που θυμάμαι κι εχω στο μυαλό μου , και μετα βουλιάζω. Έγραψα κάτι παρόμοιο στο δικο μου ιστολόγιο χθες.
    Μεχρι τώρα όμως καταφέρνω να σηκωθω ξανά...
    Θελω να πιστεύω οτι παντα θα βρίσκουμε την ανεμόσκαλα για την έξοδο! Και να σου πω κατι; Οι καλες αναμνήσεις θα είναι πάντα η σωτηρία μας !
    Σε φιλώ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ποτέ δε μπορούμε να διώξουμε τις αναμνήσεις, όσο κι αν το θέλουμε για κάποιες από αυτές. Πάντα κάτι θα γίνει και κάτι θα έρθει στο μυαλό και οι θύμισες, δεν αργούν να ξεπηδήσουν.
      Και ναι, συμφωνώ. Οι όμορφες αναμνήσεις, είναι σωτήριες, όσο κι αν πονάνε καμιά φορά.
      Φιλάκια Μαρία μου!

      Διαγραφή

Τοποθετήσου... αλλά να ξέρεις, ότι σχόλια ανώνυμα, προσβλητικά ή με greeklish δε θα δημοσιεύονται...