Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Καημό το έχω...

Η φράση λέει ''καθένας με τον καημό του'' ...
Καλά, και ''καθένας με την καύλα'' του λέει άλλη φράση, αλλά σήμερα λεώ να ασχοληθώ με καημούς. Αφού κατέθεσα τι θέλω ΕΔΩ και τι με ξενερώνει ΕΔΩ,
είπα να σας ενημερώσω για τους καημούς μου. Όχι ότι είχατε καημό να τους ακούσετε, αλλά κουβέντα να γίνεται...

Καημό το έχω....

...να ψηλώσω! Περνάνε οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια κι εγώ ακόμα να γίνω 1.80... Στα διάλα όλα...

... μια φορά να μπω σε θέατρο, σινεμά ή anyway όπου υπάρχει εισιτήριο και να μου πουν ''εσύ είσαι όμορφη, πέρνα''. :p :p :p

... να πω μια φορά στη μάνα μου ότι δεν είμαι καλά και να μου πει ''είσαι άρρωστη''... Πάντα μάτι λέει η διάγνωση...

... να μου πει κάποιος τεκμηριωμένα, ποιό από τα δύο ξυλάκια στους Κινέζους, είναι το πηρούνι....

... να αναγνωριστεί η αξία μου... αυτό που σιδερώνω ή πλένω τα πιάτα και τελειώνοντας δε με χειροκροτάει κανείς, πολύ άδικο...

... να μαζευτείτε μια μέρα όλοι εσείς οι ''ξέρεις ποιός είμαι εγώ'', να δείτε ποιό ένζυμο σας λείπει και κυρίως να βάλετε το ''εγώ'' σας στον κώλο σας....

... να πάω μία φορά σε τράπεζα και να μου δώσουν να υπογράψω με στυλό, που δεν είναι δεμένος με σχοινάκι... Δηλαδή τι??? Σου εμπιστεύομαι τα χρήματά μου και δε μπορείς να μου εμπιστευτείς ένα στυλό???

... να μένουν κάποια πράγματα καλά χαραγμένα στη μνήμη μου, ώστε να μη χρειάζεται να παίρνω μαλακισμένες αποφάσεις...

... να λέτε με στυλ τις μαλακίες σας... τις λέτε που τις λέτε, πείτε τις με στυλ, να μας παρασύρετε κι εμάς... έχει διαφορά....

... να γεμίσω γιγαντοαφίσες με το θεσπέσιο μουτράκι μου όλη την Κρήτη... Εκτός από την Κνωσσό και τη Φαιστό, να θαυμάζουν κι εμένα οι τουρίστες... Άσε που θα ανέβει και η αισθητική της... Μακράν... :p :p :p

... να μπορώ με το νόμο, να δείρω ένα βλάκα και να δηλώσω πως ο εγκέφαλός μου, ήταν σε αυτοάμυνα. Με τόση βλακεία που κυκλοφορεί, με βλέπω να δέρνω για μήνες...

... να φάω ψάρι και να μη μου κάτσει κόκκαλο... Όχι τίποτε άλλο, αλλά όταν αναγκάζομαι να κάνω κχκχκχκχκχκχκχκχκχκχκχ για να βγει το κολλημένο ψαροκόκκαλο από το λαιμό μου, ένα κομάτι της θηλυκότητάς μου, με αποχαιρετά...

... ν' ανοίξει αλυσίδα καταστημάτων, που να πουλάει προσωπικότητες... Θα σώσει πολύ κόσμο...

... να δω τατού και να μην είναι κινέζικη παροιμία, αλλά ελληνική... Πχ. '' όποιος νύχτα περπατεί, λάσπες και σκατά πατεί''... Τί έχουν οι δικές τους παραπάνω δηλαδή?

... να φορολογηθεί επιτέλους το παπαδαριό...

... να περάσει γυναίκα με μίνι, ή με έντονο μακιγιάζ και να μην πεταχτεί
κάποιος/α να πει ''πουτανάκι φαίνεται''... Θα απαντήσω με κάτι που έχει πει η Θεά- Μαλβίνα... Πουτάνες, δεν είναι ποτέ αυτές που φαίνονται... Είναι πάντα οι άλλες... Σταματήστε λοιπόν να κρίνετε κάποιον/α, μόνο από το φαίνεσθαι...

Και τελευταίος μου καημός, είναι ο εξής...
Όλοι εσείς που καμώνεστε τους ''φυσιολογικούς'', να κάνετε λίγο ησυχία. Μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς τη ''σοφία'' σας... Αν δε μπορείτε, τουλάχιστον μάθετε να σέβεστε τους συνανθρώπους σας, ότι χρώμα δέρματος κι αν έχουν, όποια κι αν είναι η χώρα καταγωγής τους, όποιος κι αν είναι ο σεξουαλικός προσανατολισμός τους... Δεν κοστίζει τίποτα... Μόνο λίγη λιγότερη σκατοψυχιά... Καλό θα σας κάνει, όπως καλό θα κάνει και σε όλους εμάς, που αηδιάζουμε με τις μαλακίες που ξεστομίζετε...

Προσκαλώ όποιον και όποια θέλει, να γράψει για τους καημούς του...
Φιλάρες


Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Πέφτει βροχή μες στη σιωπή...

"Εσείς; θα μου πείτε μια ιστορία;"  Ένα μικρούλι δρώμενο, από τη φίλη blogger  Ελένη Β. ( Καρυδότσουφλο ).
Μας έδωσε μία φωτογραφία και πάνω σε αυτή, εμείς πρέπει να γράψουμε μία μικρή ιστοριούλα ή ότι θέλουμε... Ας το κάνω λοιπόν...


Όλα γύρω της θολά... Μέσα της ακόμα περισσότερο...
Και αυτή η βροχή απ' έξω, δε τη βοηθούσε καθόλου...
Λίγο νωρίτερα, δεν έβλεπε την ώρα να το σκάσει και τώρα
προχώρησε ξυπόλητη στο παράθυρο, ενώ αόρατες κλωστές,
την κρατούσαν δεμένη με το θέαμα και τη μελωδία, καθώς η
βροχή δυνάμωνε...
Ο ήχος της βροχής, δυνάμωνε και τις μνήμες από την χτεσινή
συνάντηση...
''Ποτέ ξανά''... της ζήτησε να του υποσχεθεί...
''Ποτέ''... μουρμούρισε εκείνη ξέπνοα, καθόλου σίγουρη για την
απάντησή της...
Κόλλησε το πρόσωπό της στο τζάμι...
Ένας παραμορφωμένος καρνάβαλος που γελούσε, ενώ ήθελε να κλάψει...
Δεν είχε σκέψεις... δεν είχε πλέον δυνάμεις... δεν είχε τίποτα...
Ακόμα και το χαμόγελό της εκείνη τη στιγμή, έμοιαζε περισσότερο με
κακότεχνη πινελιά, σε ένα όμορφο πίνακα...
Με το πρόσωπο κολλημένο πάντα στο τζάμι, τα δάκρυα δεν άργησαν να
πάρουν τη θέση του θλιμμένου χαμόγελου και να συγχρονιστούν με τη
βροχή...
Μαζί με τη βροχή, δυνάμωνε και ο φόβος της...
Ο φόβος για τις μοναχικές στιγμές που την περίμεναν... άγνωστο για πόσο...
Έκανε ένα βήμα πίσω και άνοιξε το παράθυρο...
Άπλωσε τα χέρια της να νιώσει τις χοντρές στάλες...
Πάλι η θύμησή του της ήρθε στο μυαλό...
Εκείνη θα ήταν πάντα η άδεια λίμνη και εκείνος η βροχή...
Έβαλε τα γεμάτα νερό χέρια της στο πρόσωπό της και τα κράτησε εκεί...
Λες και θα ήταν η κάθαρσή της αυτό... ο λύτρωμός της...
Το ''ποτέ ξανά'' ήταν η δική της σειρά να το πει τώρα...
Το χαμόγελο ξαναγύρισε και το παράθυρο έκλεισε, αφήνοντας το ποδοβολητό
της βροχής απ' έξω...
Τίποτα δε χάνεται... τίποτα δεν αξίζει περισσότερο, από μία καθαρή ψυχή...

Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Ημερολόγιο σκέψεων ( Ιανουάριος 8 - 27 )

Με αφορμή τη νέα λίστα της Μαρίας Ν. στο Ημερολόγιο Σκέψεων Ιανουαρίου, είπα να αφήσω το κρεβάτι μου και τα σκεπάσματα και να επανέλθω στην καθημερινότητά μου. Δύο μέρες τώρα, κοιμήθηκα όσο δεν έχω κοιμηθεί εδώ και πολλά χρόνια. Ήμουν σε μία φάση, που ξυπνούσα μόνο για να φάω κάτι, να κάνω ένα μπάνιο και να ξανακοιμηθώ. Ήθελα μόνο να ηρεμήσω. Σε φάση, που δεν ήθελα να ακούω, ούτε το όνομά μου!!! Μάλλον μου βγήκε όλη η κούραση μαζεμένη, δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω, είναι ότι μπουντάλιασα στον ύπνο. Εδώ μία φωτογραφία μου, από την τελευταία φορά που κοιμήθηκα σαν άνθρωπος...


Κάπως έτσι, ήμουν και τις τελευταίες δύο μέρες, με τη διαφορά, ότι δεν ήμουν μέσα σε αμνιακό σάκο, αλλά σε παπλώματα και κουβέρτες. Πάμε τώρα στη λίστα μας... Όποιος θέλει, μπορεί να ακολουθήσει...



8. Κάτι που περιμένω και δεν έρχεται.
Το τζόκερ. Ενώ ξέρει που θα με βρει, όλο χάνει το δρόμο του το άτιμο. Αυτό χάνει, γιατί είμαι πολύ φιλόξενη και θα του φερθώ άψογα όταν αποφασίσει να περάσει από το σπίτι. Στα όπα όπα θα το έχω. Ελπίζω αυτή τη χρονιά, να μη ντραπεί και να μου χτυπήσει το κουδούνι.

9. Κάτι που αφιερώνω πολύ χρόνο.
Τα παιδιά μου. Σχεδόν όλος ο χρόνος μου, είναι δοσμένος σε εκείνα. Διαβάσματα, φροντιστήρια, παιχνίδια, συζητήσεις και πολλά άλλα. Είναι όμως οι ομορφότερες ώρες αυτές, ακόμα και αν κάποιες φορές, είναι εξαντλητικές.

10. Μία φωτογραφία και μερικά λόγια.
Θα σας δείξω πρώτα τη φωτογραφία και μετά θα σας πω...


Τη Δευτέρα που μας πέρασε, συνάντησα το Ρουλάκι ( Σμαραγδένια)... Μένουμε τόσο κοντά (απόσταση με αυτοκίνητο 5-10 λεπτά από το σπίτι μου) και όμως με τα τρεξίματα, δεν είχαμε βρεθεί. Εκείνο το πρωί λοιπόν, είπα να πάω να τη δω. Δεν υπάρχει αυτή η γυναίκα. Είναι η μαμά που όλοι θα θέλαμε, η γιαγιά που κάθε παιδί επιθυμεί και η φίλη που κάθε γυναίκα θα ήθελε να έχει. Ήπιαμε το βραστάρι μας (δεν πίνω είπαμε καφέ ποτέ) και τα είπαμε. Και φυσικά αυτό δε θα σταματήσει, γιατί έχω σκοπό να βλεπόμαστε όποτε βρίσκουμε χρόνο. Την επόμενη φορά όμως, την περιμένω σπίτι μου. Ακούς Ρούλα? Ακούω να λες!!! χαχαχα. Φεύγοντας, πήρα και το δωράκι μου, που είναι αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία. Δε θα μπορούσε να είναι από το Ρουλάκι και να μην είναι κάτι όμορφο. Πήρε ήδη θέση στο τραπέζι της κουζίνας μου και την ευχαριστώ πάρα πολύ και από εδώ.

14. Αγαπημένο χρώμα.
Μαύρο και κόκκινο, αλλά το μαύρο περισσότερο.

17. Η μεγαλύτερή μου ελπίδα.
Να έχει ο Θεός γερούς την οικογένειά μου και τα παιδιά μου.

18. Κάποιος που με δυσκολεύει πολύ.
Ο εαυτός μου... Ώρες ώρες, δε με αντέχω. Με βρίζω μόνη μου, αλλά εντάξει μην αγχώνεστε, με ξέρω και τα βρίσκουμε αμέσως και μου ξαναμιλάω μετά.

19. Κάτι που αγόρασα τελευταία και μου άρεσε.
Πριν 4 μέρες αγόρασα αυτό το βιβλίο. Μου άρεσε τόσο, που το τελείωσα σε μία νύχτα.


21. Η σούπερ δύναμή μου.
Η τρέλα μου... Είναι αυτό που λέμε, το ρίχνω στην τρελή, για να μη λαλήσω. Ε, αυτό ακριβώς!

25. Το γραφείο των ονείρων μου.
Τεράστιο, γωνιακό, με τα λάπτοπ μου στη μία πλευρά και στην άλλη, γεμάτο από τα τετράδιά μου, τα γραφικά μου, το mp3 μου και γύρω γύρω γεμάτο από τη μία άκρη ως την άλλη με βιβλιοθήκες, γεμάτες από τα βιβλία μου.

27. Μία ταινία.
Απόψε το βράδυ, θα έρθει ο αδερφός μου με παρέα να δούμε ξανά την Αρπαγή (Taken) και το 1 και το 2 και το 3, με τον Λίαμ Νίσον. Αν και τα έχω δει ξανά, είναι από τις αγαπημένες μου ταινίες και θα τις δω άνετα ξανά και τις 3.


Αυτάαααα για σήμερα. Φιλιά στα μούτρα σας.




Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Ψίθυροι σιωπής....

Κι έρχεται κάποια στιγμή, που καλείσαι για άλλη μία φορά,
να αναλάβεις το ρόλο της δυνατής, παρά τα χιλιάδες συντρίμμια μέσα σου...
Χιλιάδες δυνατοί ήχοι γύρω σου, μετατρέπονται στη στιγμή σε αδιάφορους
ψίθυρους και τα μάτια σου, κοιτάνε χωρίς να βλέπουν...
Θες να πεις τόσα, αλλά η ψυχολογική σου κατάσταση είναι τόσο άσχημη,
που δε μπορείς να κουμαντάρεις την ανάσα σου, πόσο μάλλον τα λόγια σου...
Άντεξες μία... δύο... ε την τρίτη δεν αντέχεις λυγίζεις...
Ο άνθρωπος έχει το δικαίωμα να γονατίσει κάποτε...
Να τσακιστεί σαν τα πουλιά... ίσως είναι η λύτρωσή του αυτή...
Όμως στο πέσιμό του, ας κρατήσει ανέπαφα τα φτερά του...
Με τσακισμένα φτερά δε θα σηκωθεί ποτέ... δε θα πετάξει ξανά...
Που είναι κι αυτό δικαίωμά του...
Δεν είναι τόσο απλό και εύκολο, να πίνεις πάντα το νερό της ανεξάντλητης
πηγής των δυνάμεών σου... κάποτε στερεύει κι αυτή...
Είναι η στιγμή που νιώθεις ότι γίνεσαι κομμάτια...
Είσαι όμως αποφασισμένη να τα μαζέψεις όλα...
Κι ας λυγίζεις για λίγο... άνθρωπος είσαι... έχεις συναισθήματα...
κουβαλάς ψυχή... νιώθεις... πονάς...
Και ακριβώς επειδή νιώθεις όλα αυτά, μάθε να να ζεις τη ζωή σου,
όπως θέλεις εσύ και μόνο... να ρουφάς την κάθε στιγμή...
Γιατί η ζωή, όσο κι αν το θεωρείς κλισέ, είναι μικρή η πουτάνα...





Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Αδιέξοδο...

Ανταρσία κάνει το μυαλό,
σε κλειδωμένες σκέψεις...
Σκιές παντού, συναισθήματα...
Όλα παγιδευμένα...
Προσπαθείς να ξετυλίξεις το νήμα,
να ενώσεις τα κομμάτια του πάζλ...
Η νύχτα τιμωρός στη λογική,
κάνει παιχνίδια με το αδιέξοδο...
Θες να φωνάξεις...
Αναζητάς στα τυφλά μια έξοδο κινδύνου...
Μάταια... δεν ακούει κανείς...
Κι η έξοδος από καιρό χαμένη...


                                             Παναγιώτης Ρεβεζάs


Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Ο παλιός σκοπός...

Είπαμε... κάποιες στιγμές, τα λόγια είναι περιττά...
Τα τραγούδια μιλάνε από μόνα τους...
Έτσι και τώρα... Αγαπημένη μελωδία και στίχοι,
για να γίνει πιο όμορφη η διάθεση, μέσα στους 
άχαρους τοίχους ενός νοσοκομείου...
Ακόμα κι αν δεν είσαι εσύ ο ασθενής, το να βρίσκεσαι
σε ένα τέτοιο μέρος, σε ρίχνει από μόνο του... 
Αλλά δεν πτοούμαστε... Έχω ακόμα πολλέεεες ώρες,
ώστε να ευχαριστηθώ και να περάσω καλά αυτή τη
μέρα, με τα αγαπημένα μου πρόσωπα... Μόλις
μπήκε αυτή η μέρα και υπόσχομαι μέχρι αύριο τέτοια ώρα,
να έχω περάσει σούπερ και να έχω πιει τόση σαμπούκα,
που να έχω καταλάβει γιατί ο Γαλιλαίος είπε ότι η γη 
γυρίζει... Κεράκια θα σβήσω, ευχή δεν ξέρω αν θα κάνω...
Και να κάνω, σιγά μη σας την πω, χα... :p :p :p

Happy birthday to me λοιπόν και χαλάρωση με μουσικούλα...

Πέφτουν απ’ τα μαύρα νέφη στάλες τση βροχής
και πληγώνουνε το σκούρο τζάμι τση ψυχής.
Πάνω στση καρδιάς τον τοίχο τρέχει το νερό
και ξεθάβει απ’ τον ασβέστη τον παλιό καιρό

Ήταν κείνο σαν και τούτο μαύρο δειλινό
πού `φυγε να πάει σ’ άλλον τόπο μακρινό
Κι έρχεται στη θύμησή μου που δακρύζαμε
τον παλιό σκοπό να πούμε σαν αρχίζαμε

Πάν’ οι μήνες, πάν’ τα χρόνια και γεράσαμε
δίχως όνειρα τη νιότη πως περάσαμε;
Δε με νοιάζει στο σκοτίδι πως εμπήκαμε
όσο πως το φως τση μέρας δε χαρήκαμε

Στα κλειστά τα παραθύρια τον παλιό σκοπό
ήρθ’ απόψε όπως πρώτα για να ξαναπώ.
Φύσ’ αγέρι, πήγαινέ τση το γλυκό σκοπό
και ψιθύρισέ τση ακόμη πως την αγαπώ

Στίχοι:   Δημήτρης Αποστολάκης
Μουσική:   Δημήτρης Αποστολάκης
Τραγούδι : Μίλτος Πασχαλίδης


Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Πάθη...

... για τα ''πάθη''... που παθαίνουμε και δε μαθαίνουμε,
στο ''για πάντα'', δίπλα ένα
''αιώνιοι μεταξεταστέοι''....



διασκευάρα: 
..Your song will fill the air
Sing it loud so I can hear you...




Υ.Γ. Έχω χαθεί εδώ και κάποιες μέρες από σχόλια, αλλά τρέχω στα νοσοκομεία με συγγενικό πρόσωπο και τα ξενύχτια, η αυπνία και η κούραση, με βγάζουν off και με το που κάτσω λίγο, ξεραίνομαι...
Θα επανέλθω δυναμικά, promise.... Μόλις τελειώσουν όλα... Φιλιά στα μουτράκια σας...



Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

[ Πανούκλα ]

Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται, άπαξ, που λένε, σα μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον μ’ αυτή την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξανα-υπάρξουμε ποτέ. Και μείς τι την κάνουμε ρε, αντί να τη ζήσουμε; Τι την κάνουμε; Τη σέρνουμε από δω κι από κει δολοφονώντας την.
Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις. Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις; 
Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος, πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα.

Έτσι, μ’ αυτή την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δε ζούμε, κατάλαβες; Όλο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’ την αρχή.

Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν “αξίες”, σαν “ηθική”, σαν “πολιτισμό”.
Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να παίξουμε και να χαρούμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας.
Όλα, όλα τα αφήνουμε για το αύριο που δε θα ‘ρθει ποτέ…
Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά μόνο στο θάνατο,
και εμείς οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό που χάθηκε άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή μας, χαιρόμαστε.
~Χ. Μίσσιος

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Μπαμ κάνει η ''κουλτούρα'' σας...

Πήξαμε στους ''κουλτουριάρηδες'' και στις ''κουλτουριάρες''...
Οι περισσότεροι πλέον, δηλώνουν κουλτουριάρηδες, χωρίς να ξέρουν καν, τι σημαίνει η λέξη...
Σου λέει, ψαγμένη λεξούλα ακούγεται, ας το παίξω κι εγώ έτσι...

Ακούει ο άλλος κατά τύχη ένα ψαγμένο κομμάτι, διαβάζει και 2-3 βιβλία και δηλώνει έτοιμος να βγει στον κόσμο και να φωνάξει ότι είναι πλέον κουλτουριάρης... Μπράβο, κι εγώ βλέπω όλες τις εκπομπές της Νικολούλη, μπορώ πλέον να λέω, πως είμαι αστυνομική ρεπόρτερ... μη σου πω και εγκληματολόγος, μιας και δίνω περισσότερη έμφαση στα εγκλήματα και όχι στις εξαφανίσεις.

Η άλλη ως ''κουλτουριάρα'' που δε νοιάζεται για την εμφάνισή της, σε κάθε της κίνηση δεν κουνάει το μαλλί από την υπερβολική λακ. Άσε το κουδούνισμα από το χρυσαφικό σε κάθε σημείο του σώματός της. Το καλύτερό μου δε σε αυτές, είναι η φράση ''εγώ-δεν-ήθελα-αλλά-επέμενε-η-παρέα'', όταν την πετύχεις να βγαίνει από σκυλάδικο, ντυμένη σα ξέκωλο. Πες κουκλίτσα μου ότι γούσταρες και ήθελες να τη βρεις με καψουροτράγουδα, να σου βγάλω το καπέλο. Μη μου το παίζεις όμως κουλτουριάρα, μη χέσω.

Αυτοί οι τύποι ανθρώπων, με εξοργίζουν αφάνταστα...
Βρωμάνε από μακριά ανασφάλεια και δηθενιά...
Γιατί προσπαθούν συνεχώς να αποδείξουν κάτι και γιατί είναι και μεγάλοι βλάκες, αφού δεν έχουν υπολογίσει, πως ο πραγματικός κουλτουριάρης, είναι άνθρωπος αφανής...
Είναι ο τελευταίος που θα σου κάνει υποδείξεις και θα στο παίξει ξερόλας...
Είναι ο τελευταίος που θα σε διορθώσει... Γιατί απλά ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ...

Η κουλτούρα είναι σκέψη και συμπεριφορά... Είναι τρόπος ζωής...
Ψευτοκουλτούρα από την άλλη, είναι να βγαίνεις με μία ντουντούκα, να φωνάξεις ότι διάβασες Ντοστογιέφσκι και τις υπόλοιπες ώρες, να συμπεριφέρεσαι σα χαζοντάμαρο...

Γουστάρω τους ανθρώπους που ασχολούνται με καφρίλες, από το πρωί ως το βράδυ και δε θέλουν, ούτε προσπαθούν να με πείσουν για το αντίθετο...
Τους γουστάρω, γιατί είναι τόσο έξυπνοι, ώστε να μη προσπαθούν μάταια, για περισσότερα από αυτά που βλέπω....

Και αφού ξεκίνησα να λέω από ποιούς τύπους ανθρώπων πήξαμε, δε θα μπορούσα να αφήσω απ' έξω και τους υπόλοιπους...
Γεμίσαμε από γκόμενες με αρχίδια και από άντρες ευνουχισμένους...
Μάθετε τους ρόλους σας ρε...
Μάθετε να παίρνετε, αυτό που σας καυλώνει το μυαλό...






Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Να σου πω κάτι ???

Μην απολογείσαι...
Όταν αρχίζουν οι απολογισμοί, σημαίνει ότι το
παραμύθι έχει λάβει τέλος...
Μη ψάχνεις να βρεις τον εαυτό σου σε κάποιον άλλο...
Δεν υπάρχει λόγος, ούτε και νόημα...
Το μόνο που θα καταφέρεις, είναι να χάσεις εσένα και
το μόνο που θα σου έχει απομείνει να βρεις, είναι
η σκιά σου...
Μην απογοητεύεσαι...
Τράβα να κυνηγήσεις τα όνειρά σου, ακόμη κι αν
χρειαστεί να πέσεις κάτω πολλές φορές για να το πετύχεις...
Μη το βάζεις κάτω...
Προσπάθησε να επινοείς μικρές οάσεις ευτυχίας, στην
έρημο της καθημερινής σου μιζέριας...
Μη κοιτάς πίσω...
Και αν κοιτάξεις, κάνε το για να αποφύγεις τα λάθη, όχι
για να τα επαναλάβεις...

Καλή χρονιά !



Καλή χρονιά σε όλους!